[Στίγμα] «Προσπαθούσα να φρενάρω το κόστος»

Θεσσαλονίκη, Σεπτέμβριος του ’97. Στην καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου στη ΔΕΘ στο Βελλίδειο ο Κώστας Σημίτης αναγγέλλει με πανηγυρικό τρόπο την ανάληψη της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων από την Ελλάδα και τους χαρακτηρίζει αφετηρία αναγέννησης για την Ελλάδα. Ενθουσιασμένοι όλοι, υπουργοί, υφυπουργοί, παρατρεχάμενοι, σηκώνονται όρθιοι και χειροκροτούν ζωηρά. Εκτός από έναν: τον υφυπουργό, τότε, Οικονομικών Νίκο Χριστοδουλάκη (μεγάλη φωτογραφία). Την επομένη σε ένα σχόλιο στα «ΝΕΑ» επεσήμαινα τη στάση του καθηγητή Χριστοδουλάκη σημειώνοντας: «Μήπως ο Χριστοδουλάκης έχει δίκιο, τελικά, και πρέπει να το σκεφτούμε καλύτερα;».  Και, όπως αποδείχθηκε, είχε!

Είχα ξεχάσει εντελώς το γεγονός. Μου το θύμισε ο ίδιος χθες,  κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης που είχαμε για την έντονη αντίδρασή του στα όσα του καταμαρτυρεί στο βιβλίο της η drama queen Gianna – μεταξύ των οποίων και ότι την έβρισε ως «πλούσια σκύλα».

– Δεν είναι στο στυλ μου να βρίζω κανέναν, και πολύ περισσότερο κυρίες, μου είπε χθες το βράδυ ο Νίκος Χριστοδουλάκης. Ολα αυτά είναι παραμύθια και χυδαιότητες. Αλλά προφανώς μέσα από αυτά προσπαθεί να  αποκρύψει τις μεγάλες αντιθέσεις που υπήρξαν όταν εγώ έκανα  συνειδητή προσπάθεια να φρενάρω το κόστος των Αγώνων.

– Στο «Βήμα της Κυριακής» λέτε πως η αιτία της αντίθεσης μαζί της ήταν ότι δεν θέλατε να πληρώσετε την Οργανωτική Επιτροπή για να σας επιτρέψει να τοποθετήσετε τους πέντε ολυμπιακούς κύκλους στο αναμνηστικό νόμισμα των 2 ευρώ, και τοποθετήσατε τελικά τον Δισκοβόλο.

– Ενα κλάσμα των αντιθέσεων ήταν το νόμισμα. Οι αντιθέσεις ήταν τεράστιες. Εγώ επέμενα ότι πολλές ολυμπιακές εγκαταστάσεις θα μπορούσαν να είναι λυόμενες και άλλες με προοπτική άμεσης πώλησης.

– Τελικά, οι Ολυμπιακοί της Αθήνας ήταν φτηνοί ή ακριβοί Αγώνες;

– Θα μπορούσαν να γίνουν φτηνότεροι, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Το θέμα είναι ότι το 1997 που πήραμε τους  Ολυμπιακούς δημιουργήθηκε το παράδοξο η χώρα να υποβάλλεται σε αιματηρές θυσίες για να ενταχθεί στην ΟΝΕ, και από την άλλη να αποδέχεται να υποβληθεί σε μια τεράστια δαπάνη. Επίσης, με τους Ολυμπιακούς στραφήκαμε αλλού: αντί να επενδύσουμε στην ανάπτυξη και στις μεταρρυθμίσεις, πήγαμε να κάνουμε στάδια…

Ο Χριστοδουλάκης, ο οποίος εδώ και καιρό απέχει συνειδητά από την πολιτική πραγματικότητα και έχει αφοσιωθεί στην ακαδημαϊκή του καριέρα, θεωρεί ότι όλο το σκηνικό με τους Ολυμπιακούς ήταν λάθος. «Ολοι κάνουν Ολυμπιακούς σε μία πόλη, εμείς κάναμε Ολυμπιακούς χώρας βαφτίζοντας “ολυμπιακές πόλεις” διάφορα αστικά κέντρα. Αυτό, όπως ήταν φυσικό, εκτόξευσε το κόστος στα ύψη», μου είπε. Κατά τα λοιπά, στη διάρκεια της κουβέντας μού αποκάλυψε ότι οι της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής χρησιμοποίησαν ως όπλο τον χρόνο «για συγκεκριμένους σκοπούς», και μου παρομοίασε τον Ζακ Ρογκ με την… τρόικα. «Κάθε φορά που ερχόταν ο Ρογκ, έτρεχε όλο το σύστημα μη μας πάρει τους Αγώνες. Ακριβώς όπως γίνεται τώρα κάθε φορά που έρχεται η τρόικα. Μόνο που τότε μού ζητούσαν συνεχώς να εγκρίνω κονδύλια, γιατί πια ήμουν υπουργός Οικονομικών, και μόνο εγώ ξέρω πώς αντιστεκόμουν», κατέληξε…

Ε, λοιπόν, έχει δίκιο!

Συμμερίζομαι απολύτως τις δυσκολίες του προέδρου Αλέξη να ηγείται του μορφώματος που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ. Η δεινή ήττα που υπέστη χθες στη  συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος, όπου όλα τα κρίσιμα  ζητήματα (μεταξύ αυτών η αυτοδιάλυση των συνιστωσών και οι λίστες) μετατέθηκαν για το  συνέδριο, του δημιούργησε μεγάλη δυσθυμία.

Οπως μου ανέφερε χθες νωρίς το απόγευμα ένας από τους ανθρώπους του (ο οποίος μου μιλάει – οι περισσότεροι με αποφεύγουν…), «δεν το περίμενε».

– Τι περίμενε δηλαδή;

– Οτι ειδικά μετά τη δεύτερη παρέμβαση που έκανε, επισημαίνοντας πως οι επιλογές των συνιστωσών ήταν ή να αυτοδιαλυθούν ή να μετατραπούν σε τάσεις μέσα στο κόμμα, θα περνούσε η άποψή του. Αλλά δυστυχώς ορισμένοι δεν καταλαβαίνουν…

– Διαβλέπω μια δόση αχαριστίας…

– Μα τι άλλο μπορεί να είναι, από τη στιγμή που δεν καταλαβαίνουν ότι τους πήραμε από το 4% και τους πήγαμε στο 27%. Σε ποιον οφείλεται αυτό; Στον Ρινάλντι και στον Νταβανέλο; Ο Τσίπρας το πέτυχε…

Σταματήσαμε την κουβέντα, διότι έπρεπε να επιστρέψει στο Σινέ Κεραμεικός όπου συνεχιζόταν η διαδικασία, αλλά του αναγνώρισα ότι είχε δίκιο…

Βλέπω φουρτούνες

Εδώ που τα λέμε, πάντως, και το λέω εγώ αυτό (που όσο να πεις, καλό λόγο δεν χρωστάω), η προσπάθεια του Τσίπρα να μετασχηματίσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα είναι σωστή αλλά και αναγκαία. Αυτό θα του δώσει τη δυνατότητα να ξεκαθαριστούν πολλά θολά στοιχεία της πολιτικής του κόμματος, ώστε να έχουν και οι πολίτες μια πλήρη εικόνα για το τι προτείνει για τα μείζονα προβλήματα της χώρας. Διότι, αν πάει στις εκλογές με αυτόν τον αχταρμά που συνιστά σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών, δεν είμαι και πολύ βέβαιος ότι θα καταλάβουν ποτέ οι πολίτες τι… θέλει από τη ζωή τους.

Με την έννοια αυτήν, όσο… ιντριγκαδόρικη και αν είναι η διαμαρτυρία του Μανώλη Γλέζου και μερικών ακόμη για την πρόταση Τσίπρα να διαλυθούν οι συνιστώσες, δεν θα την… υιοθετήσω. Τι λένε στο κείμενό τους ο Γλέζος και οι άλλοι τέσσερις που το υπογράφουν; Οτι «η ενέργεια αυτή είναι και άτοπη από πλευράς τύπου και ουσίας. Ως προς τον τύπο γιατί έγινε χωρίς καμία έγκριση από συλλογικά όργανα κι ενώ εκκρεμούν οι συνεδριάσεις, και ως προς την ουσία γιατί προβάλλονται θέσεις που απειλούν με επικίνδυνες εντάσεις και προβλήματα στο εσωτερικό του εγχειρήματος και προκαταβάλλουν εξελίξεις». […] (Ο Αλέξης Τσίπρας που ζήτησε την αυτοδιάλυση των συνιστωσών) «επικαλούμενος εντολές από 1.600.000 ψηφοφόρους προωθεί ιδέες και θέσεις που πλήττουν τη συνοχή και την ίδια τη δημοκρατία και τον πλουραλισμό στον ΣΥΡΙΖΑ».

Φουρτούνες μεγάλες βλέπω. Οπως μου είπε και ο Ανδρέας «ξέρω τον ΣΥΡΙΖΑ καλύτερα από τον καθένα» Παπαδόπουλος της ΔΗΜΑΡ (μικρή φωτογραφία), «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας στενός αριστερίστικος κοντόφθαλμος πυρήνας που δεν έχει την παραμικρή σχέση με το 27% που πήρε στις εκλογές».

Κατά τον Ανδρέα, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι το Συνέδριο θα πραγματοποιηθεί στον καθορισμένο χρόνο (11-14 Ιουλίου) με βάση «τα τεράστια εσωτερικά προβλήματα που αντιμετωπίζει το κόμμα». Για να δούμε…