«Τα πολιτικά άκρα εκμεταλλεύονται την Ελλάδα»

Η διαδρομή του Φιλίπ Γαλανόπουλου δεν ήταν συνηθισμένη. Αρχισε να σπουδάζει Ιστορία της Τέχνης και Φιλολογία, θέλησε να κάνει ένα μεταπτυχιακό πάνω στις ψυχικές και νευρολογικές νόσους στη λογοτεχνία και την τέχνη στα τέλη του 19ου αιώνα, διαπίστωσε πως ήταν θέμα ήδη πολύ μελετημένο, προσανατολίστηκε στην ιστορία της ιατρικής. Συνέχισε με ένα διδακτορικό, με υποτροφία, κατόπιν πέρασε στην Ecole Nationale de Chartes, Ανώτατη Σχολή Αρχειονόμων και Παλαιογράφων, έκανε δεύτερο διδακτορικό, εργάστηκε δυο χρόνια στα αρχεία του γαλλικού υπουργείου Παιδείας, κατόπιν, τα τελευταία τρία χρόνια, ως βιβλιοθηκονόμος στη Διαπανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη της Υγείας – «έχουμε σημαντικές συλλογές και για την ελληνική ιατρική», σπεύδει να μου επισημάνει.  

Η Ελλάδα επανέρχεται συνέχεια στη συζήτηση, είναι οι ρίζες που αναζητούσε από μικρός όταν ερχόταν για διακοπές με τους γονείς του και αργότερα με τη γαλλίδα σύζυγό του ή με φίλους, είναι η γλώσσα που θα ήθελε μια μέρα να μάθουν οι δυο μικρές του κόρες, είναι η υπερηφάνειά του αλλά και η στεναχώρια που βλέπει στο βλέμμα του 80χρονου, πια, πατέρα και η δυσφορία του που «τα πολιτικά άκρα εκμεταλλεύονται εδώ στη Γαλλία την κατάσταση στην Ελλάδα, το καθένα προωθώντας τα δικά του συμφέροντα, και είναι τόσο δύσκολο για τους πολίτες να αποκτήσουν μια καθαρή εικόνα». Αλλά για τα πολιτικά δεν θέλει να πολυμιλάει ο Φιλίπ Γαλανόπουλος, ο δικός του κόσμος είναι απόλυτα συναισθηματικός όσο και η σχέση του ανθρώπου με το βιβλίο, που αλλάζει μεν αλλά θέλει να πιστεύει πως δεν θα χαθεί ποτέ.