[Κιόσκι] Σιγά, η πατρίδα κοιμάται

Οταν πριν από μερικές εβδομάδες κυκλοφόρησε στη Γερμανία το βιβλίο «Η πρώτη ζωή της Ανγκελα Μ.» η καρδιά των συνωμοσιολόγων χτύπησε δυνατά. Επιτέλους θα μάθαιναν ότι η Καγκελάριος στρατολογήθηκε από την ΕΣΣΔ λίγο πριν από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Η αποστολή της ήταν να πλασαριστεί κοντά στον Χέλμουτ Κολ. Η αφοσίωσή της στη Μόσχα αποκαλύπτεται από ορισμένα γεγονότα, όπως τη «λατρεία» της για τα ρώσικα και το ταξίδι που έκανε «γεμάτη ενθουσιασμό» στο Γκόρι, τη γενέτειρα του Στάλιν. Και έπειτα, τι κρύβεται πίσω από την απόφασή της να εγκαταλείψει η Γερμανία σταδιακά την πυρηνική ενέργεια; Οχι βέβαια η πυρηνική καταστροφή στη Φουκουσίμα. Ο πραγματικός λόγος είναι ότι θέλει να δέσει τη Γερμανία στο άρμα της ρωσικής ενεργειακής εξάρτησης.

Το παραμύθι του πράκτορα εν υπνώσει τελειώνει κάπου εδώ. Αυτό που δεν μοιάζει με παραμύθι αλλά με ανάγνωση της πραγματικότητας είναι ότι η Ανγκελα Μέρκελ είναι μια υπνωτική Καγκελάριος που έχει καταφέρει να αποκοιμίσει μια ολόκληρη χώρα. Το Der Spiegel βλέπει 80 εκατομμύρια Γερμανούς σε μια κατάσταση νιρβάνας. Η Μέρκελ δεν έχει καμία σχέση με τον «πατερούλη» Στάλιν. Είναι όμως μια «μητερούλα» που νανουρίζει γλυκά τα παιδιά της. Κι αν κουβαλάει κάτι από την Ανατολική Γερμανία, αυτό ασφαλώς δεν είναι η κομμουνιστική ιδεολογία αλλά η τάση της να αποφεύγει τις συγκρούσεις και τις αντιπαραθέσεις. Η Καγκελάριος θέλει ηρεμία – και το περίεργο είναι ότι την έχει κατακτήσει. Μια Pax Angela επιβλήθηκε πριν από οκτώ χρόνια και κατά πάσα πιθανότητα θα διατηρηθεί και μετά τον Σεπτέμβριο του 2013 με την επανεκλογή της.

Αυτή η γενική αταραξία είναι μια κατάσταση που βιώνει για πρώτη φορά η Γερμανία. Σχεδόν όλοι οι προηγούμενοι καγκελάριοι συγκρούστηκαν και δίχασαν – ο Κόνραντ Αντενάουερ με τον βαθύ του συντηρητισμό και τις συμμαχίες του με τις δυτικές δυνάμεις, ο Βίλι Μπραντ με τις κοινωνικές του μεταρρυθμίσεις και την Ostpolitik, ο Χέλμουτ Σμιτ με το πληθωρικό στυλ του, ο Χέλμουτ Κολ με την επανένωση, ο Γκέρχαρντ Σρέντερ με την Ατζέντα 2010 που ψαλίδισε το κοινωνικό κράτος και άλλαξε ριζικά την αγορά εργασίας.

Αντίθετα, η Ανγκελα Μέρκελ ακολούθησε μια πολιτική Feelgood. Η αλήθεια είναι ότι με αυτόν τον τρόπο κατάφερε να διατηρήσει μια νησίδα ευημερίας σε μια Ευρώπη που δοκιμάζεται σκληρά. Αλλά αυτός ο γίγαντας δεν μπορεί να συνεχίσει να κοιμάται μακαρίως. Πρώτον, γιατί έχει αρχίσει να αισθάνεται τις επιπτώσεις από τη λιτότητα που επέβαλε στους υπολοίπους για να μη χάσει τον ύπνο του. Και έπειτα γιατί μια κοινωνία έχει ανάγκη από δημιουργική σύγκρουση για να παραμείνει ζωντανή. Κανένας δεν παρέμεινε ακμαίος αλλάζοντας συνεχώς πλευρό.