[Τrashme] Σε χαιρετούν στις αγορές τα ξωτικά στις ερημιές

Είναι και αυτή η υγρασία που κολλάει πάνω σου και νομίζεις ότι κολυμπάς σε μια θάλασσα – μείγμα υδραργύρου και βαζελίνης… Είναι και η μουντάδα που πέφτει κάθε μεσημέρι και σου φέρνει έναν φονοκέφαλο – διότι δεν πρόκειται περί πόνου αλλά περί φονικού ολόκληρου που συντελείται ανάμεσα στους κροτάφους σου… Είναι και κάτι ρεβίθια που έχουν κατασκηνώσει από χθες στο στομάχι μου και ακόμη να τα χωνέψω… Με άλλα λόγια, άσ’ τα να πάνε, κουμπαρίτσα μου. Και καλά τα ρεβίθια, αν και βαρύ όσπριο, μπορεί να χωνευθεί κάποτε… Το άλλο; Το αχώνευτο; Θα μου πεις, φήμη ήταν. Αυτός ο τόπος όμως κάποια πράγματα ούτε ως φήμη δεν αξίζει να τα υπομείνει. Οπως, για παράδειγμα, ότι ο σκηνοθέτης Τάκης Βουγιουκλάκης θα είναι μέλος του νέου Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Θεάτρου. Θέλω να πω ότι σε κάθε τόπο ευδοκιμούν οι φήμες που του αξίζουν. Μας αξίζει να είναι στο Εθνικό ο σκηνοθέτης του «Σκατόμουτρου»; Ναι, κουμπαρίτσα μου, αυτή ήταν η μεγάλη του επιτυχία. Επιστημονικής φαντασίας. Που ο Τσάκωνας και Τάσος Κωστής είναι υδραυλικοί και καθώς φτιάχνουν τους απόπατους αναδύεται ένα μυθικό πλάσμα, το «Σκατόμουτρο». Αλλες μεγάλες επιτυχίες του φερόμενου ως μέλους του ΔΣ του Εθνικού, «Αν ήταν το βιολί πουλί» και το «17 σφαίρες για έναν άγγελο». Μπορεί και για ένα κάγκελο, αλλά δεν θυμάμαι τώρα…

Τα ξωτικά γυρνούνε τις νύχτες συντροφιά μου

Ποιος είπε ότι «στην Ελλάδα αν κάνεις μια επιτυχία πρέπει να τιμωρηθείς»; Μήπως η Βουγιουκλάκη; (Η κανονική, όχι ο αδελφός της ο Τάκης). Μήπως από νεότερους ο Παπακαλιάτης; Α, κατάλαβα! Μιλάμε για πιο λάιτ πράγματα. Κυρία, κυρία, η Μενεγάκη! Και όμως, το είπε ο ηθοποιός Αρης Λεμπεσόπουλος – «Θεοδωράκης» στην παράσταση στο Μπάντμιντον. Λοιπόν, ή που ο Λεμπεσόπουλος έχει ταυτιστεί απόλυτα με αυτόν που υποδύεται, οπότε μιλάει ως ρόλος, ή που η «Νεφελοκοκκυγία» – διότι ο κύριος Αρης είναι και της αρχαίας ελληνικής γραμματείας – είναι μια πολύ γειτονική χώρα στην περιοχή του Μπάντμιντον…

Σαν τις σκιές τα ξωτικά έρχονται νύχτες με φιλιά

Βρε κουμπάρα μου, αυτή η εκπομπή, το «Ηρωες ανάμεσά μας», είναι κάτι σαν τοπίο στην ομίχλη;  Το «ανάμεσά μας» ας πούμε ότι το κατανοώ. Το «Ηρωες» από πού προκύπτει; Ανακαλύφθηκε το ηρωόμετρο; Και σε τι μετριέται ο ήρωας; Σε πόντους, σε καράτια ή πάει με το μέτρο; Και πώς τους βρήκαν; Εκαναν κάστινγκ; Είχε τόσες συμμετοχές όσες το «Χ-Factor»; Αν ναι, κάτι δεν πάει καλά στο βασίλειο της Νταναμαρκίας (εκ του Ντάνα και σε ιντερνάσιοναλ και σε ιθαγενές). Γιατί εγώ ήξερα από τον Σεφέρη ότι «οι ήρωες περπατούν στα σκοτεινά». Πότε ξεμπουκάρανε στο φως; Επίσης, εκτός από το σχέδιο διάσωσης των τραπεζών υπάρχει και σχέδιο διάσωσης του Ρουβά; Μα είναι πρόσωπο για να παρουσιάσει ανθρώπους με αυταπάρνηση; Τι έχει αυταπαρνηθεί ο ίδιος; Την υπεραξία που έβγαλε επενδύοντας στη μηδενική αξία του φωνητικού του ταλέντου; Πώς; Και το κούνημα των γοφών ταλέντο είναι; Στα μπούτια, στα μπούτια!

Ξέρω κάτι ξωτικά που είναι αληθινά

Δεν μου λες κουμπάρα, το φούσκωμα στο στομάχι λες να μην είναι από τα ρεβίθια αλλά να πρόκειται για ανεμογκάστρι; Δεν παθαίνουν ανεμογκάστρι οι άνδρες; Ε, καλά, μην το δέσεις και κόμπο… Δεν υπαινίσσομαι κάτι, απλώς θέλω να πω ότι τώρα που οι εκπομπές είναι λίγες και οι άνεργες παρουσιάστριες πολλές, εντελώς τυχαία – να το ξεκαθαρίσω – οι κοιλιές φουσκώνουν σαν τα μπουμπουκοτριαντάφυλλα. Και όσο να πεις, εγώ την ταύτιση με τον σελέμπριτι την έχω. Είδες τη Σίσσυ Χρηστίδου; Στον δεν ξέρω ποιον μήνα της εγκυμοσύνης της, με την κοιλιά στο μη περαιτέρω, και ο άτιμος ο φακός του παπαράτσι την τσάκωσε να κάνει ανέμελα τις βουτιές της. Αχ παπαράτσι παπαράτσι, ξύλο που θα το φας. Αλλά βλέπεις, τόσες φωτογραφίες την τράβηξες πέρυσι στην παραλία, και με κυτταρίτιδα και χωρίς κυτταρίτιδα, και πάλι η γυναίκα έμεινε χωρίς δουλειά… Ασχετο! Στο ανεμογκάστρι κάνουν υπερηχογράφημα;