Τι θα έγραφα για το Internet αν ήμουν υποψήφιος στις Πανελλαδικές
Δύο συγγραφείς και ένας μουσικός απαντούν με χιούμορ στα «ΝΕΑ».
Μαθήτριες του 46ου Λυκείου Αθηνών ετοιμάζονται να διαγωνιστούν την πρώτη ημέρα των Πανελλαδικών Εξετάσεων
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά Ενα απόσπασμα από εργασία του καθηγητή Γιώργου Γραμματικάκη χρησιμοποιήθηκε χθες ως βάση προβληματισμού των υποψηφίων που χθες έδιναν το μάθημα των Νέων Ελληνικών στην αυλαία των εισαγωγικών εξετάσεων για τα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας. Το απόσπασμα προέρχεται από το πρόσφατο βιβλίο του γνωστού αστροφυσικού «Ενας Αστρολάβος του ουρανού και της ζωής», που κυκλοφορεί από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης. Συνολικά, το κείμενο αναφέρεται στη ζωή του ανθρώπου στον πλανήτη και στην ανάγκη σεβασμού του περιβάλλοντος και εξάλειψης των παθογενειών του πολιτισμού που οδηγούν σε οικολογικές καταστροφές και πολέμους.
Μεταξύ άλλων, στο κείμενο που έπρεπε να επεξεργαστούν οι υποψήφιοι, αναφέρονται τα εξής: «Το περίεργο είναι ότι, όσο η επικοινωνία αυτή πυκνώνει με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, το Διαδίκτυο και τα κινητά τηλέφωνα, τόσο η μοναξιά μας, η ανθρώπινη, μεγαλώνει και η αποξένωση κυριαρχεί».
Το ζήτημα της αλλοτρίωσης, όπως τέθηκε στο παραπάνω απόσπασμα, ήταν ένα από τα θέματα πάνω στα οποία έπρεπε οι υποψήφιοι να τοποθετηθούν συνοπτικά (με την υποσημείωση ότι κάθε τεκμηριωμένη απάντηση είναι αποδεκτή).
«ΤΑ ΝΕΑ» ανέθεσαν σε δύο συγγραφείς και σε έναν μουσικό να απαντήσουν επίσης με λίγες λέξεις (λίγες περισσότερες από όσες είχαν στη διάθεσή τους οι υποψήφιοι) στην κρίσιμη ερώτηση: όντως κυριαρχεί η αποξένωση όσο η επικοινωνία πυκνώνει; Ο Πέτρος Μάρκαρης, ο Κυριάκος Αθανασιάδης και ο Παντελής Θαλασσινός είχαν αν ήθελαν τη δυνατότητα να προσφύγουν επιπλέον στο χιούμορ για να τεκμηριώσουν τη δική τους απάντηση.
Η μοναξιά μεγαλώνει!
Το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας και όλοι επικοινωνούμε με ηλεκτρονικά μηνύματα και όχι όπως παλιά με τα ΕΛΤΑ.
Το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας και όλοι επικοινωνούμε με ηλεκτρονικά μηνύματα και όχι όπως παλιά με τα ΕΛΤΑ.
Επίσης το Διαδίκτυο είναι πανταχού παρόν ειδικά τα τελευταία χρόνια και όλα πλέον γράφονται εκεί και υπάρχουν και πολλά τραγούδια και ματς και τα πάντα, αλλά και πολλή πορνογραφία και διάφορα άλλα καθόλου ωραία.
Τέλος, τα κινητά τηλέφωνα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας και βγαίνουν κάθε μέρα διαρκώς καινούργια μοντέλα το ένα καλύτερο από το άλλο και μπορείς να είσαι όλη μέρα συνδεδεμένος στο Διαδίκτυο.
Παρ’ όλα αυτά ο άνθρωπος στους καιρούς μας είναι απομονωμένος όσο ποτέ άλλοτε μέσα σε ένα δωμάτιο ή στο μπαρ και νομίζει μεν ότι με όλα αυτά επικοινωνεί, αλλά στην πραγματικότητα έχει αποξενωθεί πάρα πολύ από τον συνάνθρωπο και τον γείτονά του γιατί δεν τον κοιτάζει πλέον στα μάτια και δεν αισθάνεται τον χτύπο της καρδιάς του, που χτυπά κάτω από το πουκάμισό του, και η μοναξιά του έχει μεγαλώσει τρομακτικά στις μέρες μας, και μαζί, νομίζω, μεγάλωσε και η ομοφυλοφιλία του, για την οποία βέβαια ευθύνεται κυρίως το Μνημόνιο.
* Ο Κυριάκος Αθανασιάδης είναι συγγραφέας. Τελευταίο βιβλίο του: «Ζα ζα».
Το Διαδίκτυο αποξενώνει!
Ω ναι, το Ιντερνετ αποξενώνει. Το πιστεύω, γιατί το λέει η μαμά μου. «Μην κάθεσαι τόσες ώρες μπροστά στο Ιντερνετ, σε αποξενώνει», μου λέει. Είναι σαν να βρίσκεσαι σε μια πλατεία, μέσα σε ένα μεγάλο πλήθος, και να νιώθεις τελείως μόνος ανάμεσα σε άγνωστα πρόσωπα. Οπως σε εκείνο το παλιό τραγούδι, «Οι τρεις καμπαλέρος», που τραγουδάει ακόμα ο παππούς μου, και λέει κάπου «χιλιάδες κεφάλια, στη μέση εσύ».
Ω ναι, το Ιντερνετ αποξενώνει. Το πιστεύω, γιατί το λέει η μαμά μου. «Μην κάθεσαι τόσες ώρες μπροστά στο Ιντερνετ, σε αποξενώνει», μου λέει. Είναι σαν να βρίσκεσαι σε μια πλατεία, μέσα σε ένα μεγάλο πλήθος, και να νιώθεις τελείως μόνος ανάμεσα σε άγνωστα πρόσωπα. Οπως σε εκείνο το παλιό τραγούδι, «Οι τρεις καμπαλέρος», που τραγουδάει ακόμα ο παππούς μου, και λέει κάπου «χιλιάδες κεφάλια, στη μέση εσύ».
Βέβαια, στο Ιντερνετ δεν βλέπεις κεφάλια, μπορείς όμως να πας στο facebook και να δεις φωτογραφίες. Και αν δεν σου φτάνουν οι φωτογραφίες, βάζεις το Skype και βλέπεις και τα μούτρα του συνομιλητή σου. Εντάξει, αν πέσεις πάνω σε καμιά ωραία κοπέλα, και δεν μπορείς να την αγγίξεις, δεν λέω, κι αυτό αποξένωση είναι.
Ακούστε, κόψτε με αν θέλετε, και ας ακούσω τον εξάψαλμο της μάνας μου, αλλά το Ιντερνετ δεν αποξενώνει. Πώς να σε αποξενώσει όταν σε περιλούζει με πληροφορίες, επαφές, αλληλογραφίες, φωτογραφίες, όταν κάθε στιγμή επικοινωνείς και με κάποιον άλλον;
Αν τώρα μου πείτε ότι αυτή η ατέλειωτη πληροφόρηση και οι ατέλειωτες επαφές εμποδίζουν την αξιολόγηση και σε κάνουν να τα καταπίνεις όλα, αυτό το συζητάμε. Αποξένωση όμως; Μην τρελαθούμε.
* Ο Πέτρος Μάρκαρης είναι συγγραφέας. Τελευταίο βιβλίο του, «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία».
Περιφρονούμε τη φύση
Στις σημερινές συνθήκες που ζούμε έχουν προκύψει δύο «ειδών» άνθρωποι: εκείνοι που μέσα στη μοναξιά της δυστυχίας τους ανακαλύπτουν τον υπολογιστή και το Διαδίκτυο και βρίσκουν εκεί να ακουμπήσουν· και οι άλλοι που πιστεύοντας ότι διάγουν μια ευτυχισμένη ζωή διαπιστώνουν, όταν μπει στη ζωή τους το πληκτρολόγιο, πόσο δυστυχισμένοι και μόνοι είναι. Δεν έχει σημασία ποιος βρίσκεται σε δεινότερη ή καλύτερη θέση. Είναι βέβαιο ότι και οι δύο «ομάδες» συνδέονται με την αποξένωση και την αβυσσαλέα απόσταση που δημιουργούν οι σύγχρονες τεχνολογίες και ο κυβερνοχώρος.
Στις σημερινές συνθήκες που ζούμε έχουν προκύψει δύο «ειδών» άνθρωποι: εκείνοι που μέσα στη μοναξιά της δυστυχίας τους ανακαλύπτουν τον υπολογιστή και το Διαδίκτυο και βρίσκουν εκεί να ακουμπήσουν· και οι άλλοι που πιστεύοντας ότι διάγουν μια ευτυχισμένη ζωή διαπιστώνουν, όταν μπει στη ζωή τους το πληκτρολόγιο, πόσο δυστυχισμένοι και μόνοι είναι. Δεν έχει σημασία ποιος βρίσκεται σε δεινότερη ή καλύτερη θέση. Είναι βέβαιο ότι και οι δύο «ομάδες» συνδέονται με την αποξένωση και την αβυσσαλέα απόσταση που δημιουργούν οι σύγχρονες τεχνολογίες και ο κυβερνοχώρος.
Η χρήση τους και η χρησιμότητά τους δεν είναι εύκολο να αμφισβητηθούν, και τα οφέλη τους θα μπορούσαν να ήταν περισσότερα πιο ουσιαστικά. Αυτό θα μπορούσε να συμβεί αν δεν αποκοπτόμαστε τόσο πολύ από το περιβάλλον και τη φύση. Εχουμε ξεχάσει να την ακούμε, να την παρατηρούμε, και φυσικά να τη σεβόμαστε. Λησμονήσαμε την αρμονία και τις διαδικασίες και τους χρόνους στους οποίους κινείται.
Μάθαμε να προσπαθούμε να φτάσουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται και φυσικά όσο πιο εύκολα μπορούμε στον στόχο μας. Και θυσιάζουμε τη μαγεία της διαδρομής, αλλά και τον πλούτο του κόπου που προσφέρει η προσπάθεια. Εχουμε ξεχάσει να παράγουμε την τροφή μας, να γράφουμε με το χέρι, να συναντιόμαστε με τους φίλους μας. Επιβιώνουμε μέσα από το ντελίβερι, τα τσατ, τους χώρους κοινωνικής δικτύωσης.
* Ο Παντελής Θαλασσινός είναι συνθέτης και τραγουδιστής
Google news
