Η Ουάσιγκτον ως μαριονετίστας του ΔΝΤ

Μηδένα προ του τέλους μακάριζε – αλλά δεν μπορείς και να αφηγηθείς μια ιστορία χωρίς να ξέρεις την κατάληξη. Οι παρατηρήσεις αυτές αφορούν, βεβαίως, την περίπτωση της Ελλάδας. Ποιο θα είναι το στόρι το 2015; Μήπως μιας χώρας που έσπασε ρεκόρ μη αποπληρωμής χρεών με συναίνεση των πιστωτών της;

Είναι το δεύτερο σενάριο που είναι το πιο ενδιαφέρον στη φάση αυτή. Επειτα από δύο PSI το 2012, ένα τον Φεβρουάριο κι ένα τον Δεκέμβριο, η Ελλάδα έχει μείνει με κάτι ψιλολόγια χρέους στα χέρια ιδιωτών. Τα διάφορα κοράκια που αγόρασαν ελληνικά ομόλογα στη δευτερογενή για ψίχουλα τρίβουν ήδη τα χέρια τους, υπολογίζοντας ότι κι αυτά θα ανταλλαγούν στο τέλος. Μετά έρχεται η ώρα του περίφημου OSI, αγγλιστί Official Sector Involvement. Αφήνοντας στην άκρη την τεχνική ορολογία, είναι η φάση που θα κουρευτούν τα δάνεια από την ευρωζώνη και το ΔΝΤ, δηλαδή τα λεφτά που πήραμε από το 2010 και μετά.

Γιατί; Διότι το πράγμα δεν βγαίνει αλλιώς. Η ανάκαμψη θα είναι αναιμική για να μπορέσουμε να «φάμε», δηλαδή να αποπληρώσουμε, το χρέος. Αυτό θα μας χαριστεί, ύστερα όμως από μια πενταετία θυσιών και λιτότητας κι αφού το ελληνικό μοντέλο είναι σαν ακριβό πουλόβερ που μπήκε στο πλυντήριο. Είναι, κυρίως, οι Αμερικανοί που πιέζουν προς αυτή την κατεύθυνση. Κι αυτό γιατί οι Αμερικανοί είναι οι μαριονετίστες του ΔΝΤ. Η Κριστίν Λαγκάρντ είναι ικανοποιημένη με τον ρόλο της ενζενί. Ο υποβολέας όμως είναι ο Ντέιβιντ Λίπτον – πρώην οικονομικός σύμβουλος του Ομπάμα. Οι Αμερικανοί θέλουν το σενάριο για το ελληνικό χρέος μετά το 2020 να είναι βιώσιμο – άρα κούρεμα των δανείων. Η Ουάσιγκτον θέλει η αριθμητική στην ελληνική εξίσωση να βγαίνει για να μην υπάρξει σύννεφο πάνω από τη διεθνή οικονομία. Αντιθέτως, οι Ευρωπαίοι, με πρώτους τους Γερμανούς, το πάνε λάου λάου, υπολογίζοντας και τον ρυθμό των εκλογικών αναμετρήσεων ή τις πιέσεις της τοπικής πολιτικής σε κάθε χώρα. Μετά όμως τις γερμανικές εκλογές του 2013, οι δικαιολογίες τελειώνουν. Και μαζί τελειώνει και η ανοχή απέναντι στο Βερολίνο.

Κακά τα ψέματα – είναι η ίδια ανοχή που εξασφάλισε και η Ελλάδα το 2009. Ολοι ξέρουν τις πιέσεις της προεκλογικής περιόδου. Αν όμως το ΔΝΤ – δηλαδή οι Αμερικανοί – έχει τις απόψεις του για το κούρεμα των δανείων προς την Ελλάδα, απόψεις, και μάλιστα συνολικές για την ευρωζώνη, έχουν στο συρτάρι τους και οι Γερμανοί. Είναι κάτι που το ξέρει η ελληνική κυβέρνηση. Γι’ αυτό και ισορροπεί προσεκτικά ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και στο Βερολίνο. Πολύ πριν πάει στο υπουργείο Οικονομικών, επί κυβερνήσεως Παπανδρέου, ο Γιάννης Στουρνάρας, ως πρόεδρος του ΙΟΒΕ, συναντούσε τον άτυπο απεσταλμένο του Μπαράκ Ομπάμα στην Αθήνα, Τσαρλς Κόλινς. Οπως είχε και έχει προνομιακά κανάλια επαφής με τους Γερμανούς, τους Γάλλους, την ΕΚΤ και τους άλλους.

Ολα αυτά διαγράφονται στον ορίζοντα. Προδιαγράφουν όμως κι ένα ήσυχο καλοκαίρι, αφού οι αγορές ξέρουν ότι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, το πρόβλημα του υπολειπόμενου ελληνικού χρέους θα λυθεί. Δεν είναι τυχαίο ότι από τον Ντάου Τζόουνς της Γουόλ Στριτ που χτύπησε τις 15.000 μονάδες ώς το Χρηματιστήριο Αθηνών που ξύπνησε από το κώμα, η ευφορία είναι έκδηλη.