Καταγγέλλω και εγώ με τη σειρά μου, ως γνήσιος σοσιαλδημοκράτης πλέον, την προσπάθεια της γερμανικής Σοσιαλδημοκρατίας να διασπάσει τη Σοσιαλιστική Διεθνή, της οποίας ηγείται με τη γνωστή επιτυχία ο global Γιώργος. Και ενώνω τη φωνή μου με των φίλων και συνεργατών του τεράστιου προέδρου, οι οποίοι λίγο πριν από τα μεσάνυχτα προχθές έτριψαν στη μούρη των Γερμαναράδων, τολμώ να πω, την περήφανη ελληνική απάντηση στα ύπουλα και μοχθηρά σχέδιά τους να ποδηγετήσουν πλέον και το προοδευτικό κίνημα – τους άλλους, τους δεξιούς, τους έχει βάλει στο… γοβάκι της η φράου Ανγκελα, ως γνωστόν.
Αλλά θα ήθελα να απευθύνω προς τον πρόεδρο Γιώργο, με την οικειότητα που μου δίνει αυτή η συντροφικότητα και αλληλεγγύη, μία έκκληση:
– Ρίξε τις τιμές, πρόεδρε, διότι ευκαιρία ψάχνουν μερικοί μερικοί να την κάνουν από τη Διεθνή.
Αφορμή πήρα από την πληροφορία που έλαβα ότι το ΠΑΣΟΚ μετά βίας κατάφερε προ ημερών να συγκεντρώσει τις 42.000 ευρώ της ετήσιας συνδρομής του, για να τις καταβάλει στο ταμειακό… άβατο της Διεθνούς. Τα έδωσε όλα με τη μία!
Γνωρίζω ακόμη ότι και σε… εξωραϊστικό σύλλογο να είσαι, αν δεν πληρώνεις τη συνδρομή, διαγράφεσαι. Προφανώς ισχύει το ίδιο και για τη Διεθνή. Βεβαίως ο πρόεδρος Βαγγέλης δήλωσε ότι το ΠΑΣΟΚ παραμένει στην οργάνωση, αλλά με τη συνδρομή σε αυτό το ύψος, για πόσο ακόμη;
– Ζητήσατε να μειωθεί η συνδρομή του κόμματος στη Διεθνή; ρώτησα χθες έναν από τους ανθρώπους του προέδρου Βαγγέλη.
– Οχι, δεν έχουμε κάνει καμιά τέτοια κίνηση, αλλά τα χρήματα είναι πολλά για μας στην κατάσταση που είμαστε σήμερα, μου απάντησε.
Πρόεδρε Γιώργο, επιμένω: Κάνε κάτι. Ρίξε τις τιμές, κάνε «έξι άτοκες δόσεις», κάνε κάτι, τέλος πάντων, γιατί χανόμ(σ)αστε…
Πού πήγαν τα λεφτά;
Ευκαιρίας δοθείσης, και με αφορμή τα όσα διημείφθησαν χθες στο Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ για την black hole («μαύρη τρύπα» σημαίνει αυτό, παιδί μου Αλέξη) στα οικονομικά του κόμματος, έχω να συνεισφέρω ότι το περίφημο πόρισμα από τις έξι εταιρείες επρόκειτο να παραδοθεί στις αρχές του χρόνου. Οχι μόνο δεν κατάφεραν να ολοκληρώσουν την έρευνα οι εταιρείες (10 ειδικοί αναζητούν τις απαντήσεις στο πού φαγώθηκαν τα λεφτά, από τον Οκτώβριο πέρυσι, και άκρη δεν έχουν βρει ακόμη), αλλά τη Μεγάλη Εβδομάδα απηύθυναν κοινή επιστολή στον αρμόδιο για το θέμα Νίκο Σαλαγιάννη ζητώντας περαιτέρω διευκρινίσεις και στοιχεία.
Χθες ο Σαλαγιάννης τούς απάντησε, με επιστολή επίσης, ότι όσα στοιχεία υπήρχαν στο ΠΑΣΟΚ τούς έχουν διατεθεί, και δεν υπάρχουν άλλα. Και ότι αν έχουν ερωτήματα να τα περιγράψουν συγκεκριμένα, να τα υποβάλουν στο ΠΑΣΟΚ, και το ΠΑΣΟΚ με τη σειρά του θα αναζητήσει απαντήσεις από τους χειριστές των θεμάτων στα οποία έχουν εντοπιστεί τα προβλήματα.
Τούτων δοθέντων, διαβλέπω την έρευνα να λαμβάνει διαστάσεις αποκριάτικου «κυνηγιού θησαυρού», όπως αυτά που διοργανώνονται κάθε χρόνο στην Πάτρα στο πλαίσιο του Καρνάβαλου.
Στο μεταξύ, με αφορμή μια παρατήρηση του Νίκου Παπανδρέου σε μια «συζήτηση» μέσω SMS που είχαμε πρόσφατα (συγκεκριμένα, «τι χρειάζονται έξι εταιρείες να κάνουν τον έλεγχο και ποιος πληρώνει τα λεφτά αυτά;»), αναζήτησα απαντήσεις επί του συγκεκριμένου.
Κατ’ αρχάς, πρόκειται για πέντε εταιρείες – από τις σοβαρότερες του χώρου – και είναι οι ακόλουθες:
Grand Thorton, Ernst & Young, PWC, Kpmg, Deloitte
Αυτές συν το Σώμα Ορκωτών Λογιστών ανέλαβαν την έρευνα έπειτα από πρόχειρο διαγωνισμό που έκανε πέρυσι το ΠΑΣΟΚ. Αντί της μιας, εμφανίστηκαν οι έξι. Το ΠΑΣΟΚ τούς δήλωσε ότι δεν έχει τη δυνατότητα να αναθέσει τη δουλειά σε παραπάνω από μία.
Επειδή ήταν η πρώτη φορά που οι εταιρείες ασχολούνταν με τα οικονομικά ενός κόμματος, προθυμοποιήθηκαν να δουλέψουν όλες μαζί κατανέμοντας θεματικά την έρευνα.
Θα λάβουν το συμβολικό ποσό των 10.000 ευρώ – «λεφτά ΔΕΝ υπάρχουν», τους ξεκαθάρισαν εξαρχής στην Ιπποκράτους.
Μαζί με το πόρισμα για το «πώς φτάσαμε μέχρι εδώ», θα παραδώσουν και μια μελέτη για τη «βιωσιμότητα» του ΠΑΣΟΚ.
Ελπίζω να το παραδώσουν εγκαίρως, διότι έτσι όπως εξελίσσεται το πράγμα με το άλλοτε κραταιό Κίνημα, σε λίγο μπορεί η συγκεκριμένη μελέτη να μην έχει αντικείμενο – αν με εννοείται τι εννοώ…
Αλήθεια, τι πίνει;
Η είδηση κάνει ήδη τον γύρο του κόσμου – εντάξει, μη λέω υπερβολές, του ευρωπαϊκού Διαδικτύου -, αλλά στην Ελλάδα είναι που γίνεται μεγάλη πλάκα. Μια κυρία ευρωβουλευτής του κόμματος Die Linke της Γερμανίας -αν ενδιαφέρεται κανείς, Γκαμπριέλα Τσίμερ – τρέχα γύρευε λέγεται (μεγάλη φωτογραφία) – πρότεινε (σοβαρά μιλάμε!) να τοποθετηθεί το αριστερό αγόρι Αλέξης πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ενωσης στη θέση εκείνου του σπαστικού Μπαρόζο!
Δεν γνωρίζω τι πίνει και δεν μας δίνει η κυρα-Γκαμπριέλα, αλλά σπεύδω να… συνηγορήσω υπέρ της πρότασης! Είναι μια εξαιρετική ευκαιρία να γλιτώσουμε εμείς από τις «ιδέες» του παλικαριού και – τι καλύτερο; – να τον φορτωθούν οι Βρυξέλλες.
Με την έννοια αυτή, απορρίπτω μετά βδελυγμίας και με την ανάλογη περιφρόνηση τα επιεικώς ειρωνικά σχόλια του Θεόδωρου Πάγκαλου (μικρή φωτογραφία) στο Διαδίκτυο, που μη δει άνθρωπο να προκόβει, αμέσως να του την πέσει!
Προσέξτε, παρακαλώ, κακοήθειες:
– «Χαράς ευαγγέλια! Χάνουμε τη Σοσιαλιστική Διεθνή, αλλά θα αποκτήσουμε την Ευρωπαϊκή Αριστερά και μετά την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής».
– «Το 1974 στο Ρόσιου της Λισαβώνας συνάντησα για πρώτη φορά έναν νεαρό αριστεριστή που τον έλεγαν Μπαρόζο και ήταν γνωστός ως προβοκάτορας».
– «Ηγείτο του MRPT (Movimento Revoluciona΄rio do Povo Trabalhador) που ζητούσε αθρόες εκτελέσεις των οπαδών του πρώην δικτάτορα Σαλαζάρ».
– «Το 1994 ξανασυνάντησα τον Μπαρόζο υπουργό Εξωτερικών της Δεξιάς. Χρειάστηκε 20 χρόνια για να κάνει τη διαδρομή άκρα Αριστερά – δεξιός υπουργός».
– «Σαχλαμάρες, επίδοση είναι αυτή; Εδώ ο δικός μας Αλέξης κάνει την ίδια διαδρομή σε 20 μήνες. Σας σκίσαμε, πορτογάλοι οπορτουνιστές».
Τσσσ, ανατρίχιασα…
Να τι χρειαζόμαστε…
Κλείνοντας, δεν μπορώ παρά να χαιρετίσω την πρωτοβουλία του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών να διοργανώσει πανελλαδική δημοσκόπηση αναφορικά με την κρατούσα πολιτική κατάσταση, τα πρόσωπα και τα κόμματα. Ειδικότερα εξαίρω την πρωτοβουλία των καθηγητών που οργανώνουν την έρευνα να συμπεριλάβουν σε αυτήν ερώτημα για την… επιστροφή του Κώστα «οδηγού για χασαποταβέρνες» Καραμανλή στο προσκήνιο!
Πράγματι, σε αυτή τη φάση που βρίσκεται η χώρα, η επιστροφή Καραμανλή είναι ό,τι πρέπει: να ολοκληρώσει ό,τι άρχισε το 2004 ο άνθρωπος…