Για γέλια και για κλάματα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Είμαστε για γέλια ή για κλάματα; Μετά τη Δημουλιάδα των προηγούμενων ημερών, αυτό είναι το μοναδικό ερώτημα που δεν απαντήθηκε. Ισως επειδή κατά βάθος την απάντηση την ξέρουμε όλοι – κατήγοροι και κατηγορούμενοι. Είμαστε και για γέλια και για κλάματα…
Είμαστε για γέλια, επειδή η γνωστή ποιήτρια δεν έκανε την παραμικρή πρόταση πολιτικής για το μεταναστευτικό ώστε να κριθεί γι’ αυτήν. Δεν πρότεινε – για παράδειγμα – να φύγουν όλοι. Δεν πρότεινε ούτε να ενσωματώσουμε τους πάντες. Δεν ζήτησε ούτε μια ενδιάμεση λύση για το πρόβλημα – διότι προφανώς γνωρίζει ότι δεν είναι ο ρόλος της να κάνει τέτοιες προτάσεις δημοσίως.
Τι έκανε; Διηγήθηκε με τον δικό της τρόπο κάποιες εμπειρίες της στη γειτονιά της. Και έπεσαν επάνω της οι ανθρωποφάγοι – όχι για τα όσα είπε, αλλά για τις λέξεις που χρησιμοποίησε, για να αποδείξουν ότι η Δημουλά είναι τάχα η χρυσαυγίτισσα της διπλανής πόρτας. Προσοχή – για τις λέξεις στην ποιήτρια. Σαν να πάμε τώρα στον Δημήτρη Νανόπουλο και να τον βρίζουμε ότι η κβαντομηχανική είναι κρυπτοδεξιά!
Μέχρι και το γεγονός ότι η ποίησή της συγκινεί τον Θόδωρο Ρουσόπουλο χρησιμοποιήθηκε εναντίον της – αρέσεις σε εκείνον, άρα είσαι δεξιά και ξενοφοβική. Επιχείρημα που τσακίζει κόκαλα…
Υστερία
Είμαστε όμως και για κλάματα: διότι μόλις κάποιος αλλοδαπός διαπράξει κάποιο έγκλημα στην Κυψέλη, το γήπεδο θα αλλάξει – και οι ίδιοι άνθρωποι που όλη την εβδομάδα έβριζαν τη Δημουλά θα αναζητούν τον επόμενο εχθρό στο πρόσωπο κάποιου που στα μάτια τους θα συμβολίζει την ανασφάλεια!
Από το δόξα τω Θεώ στο βόηθα Παναγιά – το εκκρεμές δεν σταματά ποτέ: οι ίδιοι άνθρωποι που καταγγέλλουν τις πολιτικές που προκαλούν ανεργία διαμαρτύρονται πρώτοι και καλύτεροι για τις καθυστερήσεις στο κλείσιμο Οργανισμών. Τελικά, η υστερία ανήκει στις ανίατες ασθένειες…
Google news
