Να εδώ, οικογενειακά…

Το Πάσχα στην Ελλάδα με δύο τρόπους γιορτάζεται:

1. Να εδώ, οικογενειακά.

2. Να εκεί, οικογενειακά.

Εμείς το γιορτάσαμε να εδώ, οικογενειακά. Στις προθέσεις μας ήταν το να εκεί, οικογενειακά. Μη φανταστείς τίποτε εξωτικό. Οπως όλοι μας, τρεις νομούς πάνω, τρεις νομούς κάτω κινούμαστε: εκείθε στα πευκάκια, ολούθε κατά τη ρεματιά.

Κι εκεί που ξεκινούσαμε για το «να εκεί, οικογενειακά», μια ίωση μας τάβλιασε. Και μας διακτίνισε στο «να εδώ, οικογενειακά».

Να εδώ, οικογενειακά, λοιπόν…

Δεν ξέραμε, βλέπεις, πως θα ανοίξει και η Χρυσή Αυγή τα διόδια να κάνουμε αλλιώς τα κουμάντα μας. Να τσουβαλιαστούμε στο αμάξι ασθενείς, οδοιπόροι, μικρόβια, αντιγριπικά, ρινικά σπρέι και πιεσόμετρα και να περνάμε κορνάροντας τα διόδια. Αίμα, τιμή, Χρυσή Αυγή. Κάθονται και τους χαζεύουν, κανένας δεν τους ενοχλεί κι αυτοί αλωνίζουν. Να, εδώ, οικογενειακά… Αυτά είναι ομορφιές, τι να λέμε τώρα.

Οπως ομορφιές είναι και το ρεπό της μιας εβδομάδας. Μόνο την Πρωτομαγιά πόσες φορές την «τιμήσαμε». Μία την αργία, μία την απεργία, μία την ανεργία, φέτος μέρα παρά μέρα Πρωτομαγιά έπεφτε.

Κατά τα άλλα, Μεγάλη Πέμπτη αρχίζεις να το διαλύεις σιγά σιγά. Μεγάλη Παρασκευή είσαι ράκος με τη Σταύρωση. Μεγάλο Σάββατο ψιλοκόβεις πλεμόνια. Ανήμερα Πάσχα σουβλίζεις τη χοληστερίνη Βουλγαρίας. Δευτέρα του Πάσχα ρεύεσαι, Τρίτη ξαναείναι Πρωτομαγιά – γιατί καιρό είχαμε να τη γιορτάσουμε κι αυτή την καημένη μωρέ!

Επίσης, οι βουλευτές ξεκουράστηκαν δύο εβδομάδες. Σαν τα παιδάκια του σχολείου τα πουλάκια μου. Και γιατί όχι; Ολα τα ακανθώδη τα έλυσαν, η χώρα ευημερεί, να μην πάρουν κι αυτοί μια ανάσα; Οπότε έβαλαν λουκέτο 15 ημέρες, θυροκόλλησαν κι ένα ραβασάκι «Επιστρέφω αμέσως, ρίψατε σημείωμα» και την κάνανε. (Πότε το ραβασάκι θα λέει «Κλειστόν λόγω πένθους» – αυτό μόνο να δω και τι στον κόσμο!). Ετσι τά ‘πανε, έτσι τα αποφασίσανε:  Να εδώ, οικογενειακά…

Κι όλα αυτά σε μια χώρα υφεσιακή ΚΑΙ ηφαιστειακή: στο τσακ η λάβα δεν ξεχύνεται να μας στείλει όλους στο διάολο. Σε μια Ελλάδα όπου οι μισοί είναι στην ανεργία και οι άλλοι μισοί στην απεργία.

Στην κατηγορία «να εδώ, οικογενειακά» εμπίπτει κόσμος και ντουνιάς. Αναυδα φέτος τα κοτόπουλα. Εκεί που ήταν αραχτά (μια που όλοι την πέφτουν στα αρνιά και στα κατσίκια), τα πήρε και τα σήκωσε. Επεσε σούβλισμα σε φτερούγα που πήγε σύννεφο. Αποδεκατίστηκε ο συμπαθής κλάδος των πουλερικών. Δεν έμεινε στήθος για στήθος και μπούτι για μπούτι. Τα ξεκάναμε όλα.

Να εδώ, οικογενειακά…

Πάει, πέρασε κι αυτή η γιορτή, αυτό το ξεφάντωμα, το γλέντι το τρικούβερτο! Πέρασε αυτό το τσακίρ κέφι, αυτό το ζουά ντε βιβρ, ρε παιδί μου! Και η ζωή ξαναπήρε τη ρότα της.

Αρχισε και η δίκη του Ακη. Οταν λέμε «δίκη» μη φανταστείς τις τρελές γκλαμουριές. Ο,τι έχετε ευχαρίστηση είναι πλέον το κατηγορητήριο. Με κάτι φραγκοδίφραγκα που περίσσεψαν πορεύεται η έδρα. Καθότι, στο μεταξύ, έχει παραγραφεί η Αρτα με τα Γιάννενα.

Αυτός ο Νόμος περί ΜΗ Ευθύνης Υπουργών πόσο μα πόσο τέλειος, πόσο θεός, πόσο μπροστά! Ούτε να τα φωτογράφιζε τα μανάρια μου. Κι έχεις τον Ακη να θέλει να κάνει τη δίκη του, από καραποινική, πολιτική. Αμα τη θες πολιτική τη δίκη σου, χαρά μου, τότε μπαστακώσου στο εδώλιο και πες «παραγραφή, ξε-παραγραφή, εγώ απαιτώ να δικαστώ για όλα και να λάμψει η αλήθεια». Οχι ό,τι μας συμφέρει, όπως μας συμφέρει, κύριε υπουργέ μου!

Αλλά βρίσκει και τα κάνει. Κι επειδή στην Ελλάδα ζούμε και πρέπει να συστηνόμαστε συνέχεια μεταξύ μας – να συγχαρούμε ολόψυχα τηνream team που πέρασε τον Νόμο περί Ευθύνης Υπουργών. Αρθρο 86, παράγραφος 1, το 2003, κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ επί Σημίτη.

Ετσι πέρασε ο νόμος… Να εδώ, οικογενειακά…

Ετσι γίνονται όλα στην Ελλάδα. Οι αγάπες, οι φιλίες, οι έρωτες, τα μίση, τα πάθη, οι ρεμούλες, οι λαμογιές. Ετσι τα νταϊλίκια και τα χαϊλίκια. Ολα μεταξύ μας… Οικογένειες, κλάδη, κλαδικές, κολεγιές, συμμορίες, κλίκες…

Ολα μεταξύ μας…

Να εδώ, οικογενειακά…