[Ιστορίες] Καλοφόρετα

Εχει όνομα «βαρύ» – Abercrombie and Fitch. Ιδρύθηκε στη Νέα Υόρκη το 1892, διαθέτει σήμερα περισσότερα από 1.050 καταστήματα σε ολόκληρο τον κόσμο, είχε το 2011 έσοδα 1,6 δισ. δολάρια και είναι ιδιαίτερα αγαπητή στους νέους, παρότι πληρώνεις το μακό σαν να ήταν κασμίρ. Η εταιρεία προσέχει ιδιαίτερα το ίματζ της. Και για καλή της τύχη, αντίθετα με τη βρετανική Primark ή την ισπανική Mango, δεν συνδέθηκε με τη χειρότερη τραγωδία στην ιστορία της βιομηχανίας έτοιμων ενδυμάτων, την πρόσφατη κατάρρευση οκταώροφου κτιρίου όπου στεγάζονταν πέντε βιοτεχνίες στο Μπανγκλαντές. Καμία ετικέτα Abercrombie and Fitch δεν βρέθηκε στα χαλάσματα, όπως συνέβη, ατυχώς, με την Benetton, την Cato ή τη C&A. Οι λάτρεις της συγκεκριμένης εταιρείας μπορούν να είναι ήσυχοι με τη συνείδησή τους. Εκτός και αν τους ενοχλεί η ιδέα πως η Abercrombie and Fitch προτιμάει να παραδώσει στην πυρά τα ρούχα της παρά να τα δωρίσει σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη.

Ο περιφερειακός μάνατζερ τον οποίο επικαλείται ο ιστότοπος Gather ήταν σαφής: «Οποιοδήποτε ρούχο έχει κάποιο ελάττωμα, ακόμη και μια τραβηγμένη κλωστή, στέλνεται πίσω στην εταιρεία και πετιέται αμέσως». Η εταιρεία έχει δεχθεί κατά καιρούς πολλές παρακλήσεις από μη κερδοσκοπικές οργανώσεις για δωρεά των ελαττωματικών αυτών ενδυμάτων. Ο μάνατζερ ήταν για μια ακόμη φορά σαφής: «Η Abercrombie and Fitch δεν θέλει να δημιουργήσει την εικόνα ότι μπορεί ο οποιοσδήποτε, κάποιος φτωχός, να φοράει τα ρούχα της. Μόνο άνθρωποι ενός κάποιου στάτους μπορούν να αγοράζουν και να φορούν την εταιρική επωνυμία».

Σε ένα άλλο, «άσχετο» μέτωπο, που απασχόλησε για καμιά δεκαπενταριά λεπτά τη διεθνή κοινή γνώμη, δεκάδες πτώματα εξακολουθούν να ανασύρονται καθημερινά από τα χαλάσματα του οκταώροφου Rana Plaza που κατέρρευσε στις 24 Απριλίου στο Μπανγκλαντές, λόγω εγκληματικής αμέλειας και κακοτεχνιών. Οι νεκροί είχαν ξεπεράσει χθες τους 800. Σε μια-δυο μέρες, οι έρευνες θα σταματήσουν – άγνωστο πόσοι ακόμη εργαζόμενοι των 30 ευρώ μηνιαίως αποσυντίθενται μέσα στους σωρούς από μπετόν. Οι Αρχές υπόσχονται αυστηρότερους ελέγχους, Ευρώπη και ΗΠΑ υπόσχονται «συνομιλίες με τις εταιρείες», η Disney ανακοίνωσε πως δεν θα αγοράζει πλέον εμπορεύματα από το Μπανγκλαντές, οι εκατομμύρια απασχολούμενοι στην κλωστοϋφαντουργία της χώρας εύχονται να μη φύγουν οι αγοραστές, και ταυτόχρονα να μην πεθαίνουν στον χώρο της δουλειάς τους. Την κόλαση τη φοράμε.