[Ενστάσεις] Πολιτική, όχι επικοινωνία

O Καιάδας/Γιώργος Γερμενής, ο οπλοφόρος βουλευτής της Χρυσής Αυγής που πήγε χθες να γρονθοκοπήσει τον δήμαρχο Αθηναίων (και χτύπησε μια νεαρή μητέρα), ήταν εξοργισμένος με τον Γιώργο Καμίνη ο οποίος χάλασε τη φιέστα του κόμματός του στην Πλατεία Συντάγματος. Σε τι συνίστατο η φιέστα; Ενόψει του χριστιανικού Πάσχα, το νεοναζιστικό κόμμα σκόπευε να μοιράσει τρόφιμα σε φτωχούς, αρκεί να μπορούν να αποδείξουν την ελληνική ταυτότητά τους. Η πλάκα είναι ότι ο Γερμενής, γνωστός χεβιμεταλάς, με το συγκρότημά του Naer Mataron τραγουδά, μεταξύ άλλων, και στίχους για τον Θεό, που είχε «την περίφημη ιδέα να στείλει τον μπάσταρδο υιό του, τον γ…ο Ιησού Χριστό» («Extreme Unction»). Ενας δεδηλωμένος αντίχριστος («πάντα μας γοήτευαν το αντιχριστιανικό πνεύμα και η αρχαιότητα», από συνέντευξη στο rockap.gr) χάνει την ψυχραιμία του επειδή δεν του επιτράπηκε να επιδείξει τη χριστιανική αγάπη του!

Είναι προφανές, λοιπόν, ότι το νεοναζιστικό μόρφωμα είχε οργανώσει μια φιέστα ψηφοθηρίας, μεταμφιεσμένη σε ελληνοχριστιανική φιλανθρωπία. Ο δήμαρχος Αθηναίων, που την αποκάλεσε «ρατσιστική και ξενόφοβη ελεημοσύνη», έκανε το προφανές. Εστειλε την Αστυνομία. Και η Αστυνομία πήγε κι έκανε τη δουλειά της. Το νεοναζιστικό μόρφωμα αναγκάστηκε να πάει στα γραφεία του να πουλήσει ρατσιστική φιλανθρωπία και κάποιοι θα χρειαστεί να παραπεμφθούν στη Δικαιοσύνη. Στη Δικαιοσύνη θα παραπεμφθεί, έπειτα από μήνυση του δημάρχου, και ο αντίχριστος τραμπούκος που επιχείρησε να τον κτυπήσει.

Από τη στιγμή που έγιναν αυτά, όμως, άρχισε να κυκλοφορεί ένας αντίλογος, μάλιστα με αριστερό πρόσημο: όλα αυτά τα έκανε ο Καμίνης για επικοινωνιακούς λόγους, για τους ίδιους λόγους άλλωστε παρενέβη η Αστυνομία.

Κάθε δημόσιο γεγονός έχει επικοινωνιακή διάσταση. Αλλά όσα έγιναν χθες δεν ήταν υπόθεση πολιτικής επικοινωνίας, αλλά σκέτης πολιτικής. Χθες, δηλαδή, η δημοκρατία, χάρη και στη βούληση των εκλεγμένων εκπροσώπων της, αποφάσισε να εφαρμόσει τους νόμους της. Και αποδείχθηκε ότι μπορεί.

Διαφωνούν, βεβαίως, ορισμένοι. Και σπεύδουν να λάβουν αποστάσεις στο όνομα του αντιρατσιστικού – αντιφασιστικού αγώνα. Είναι αλήθεια πως μια Αριστερά επένδυσε πολλά ως αντίπαλο δέος στον ρατσισμό. Το ζήτημα, όμως, δεν είναι να επιλέγουμε ανάμεσα σε άκρα που συχνά λύνουν βίαια τις διαφορές τους. Το ζήτημα δεν είναι η σύμπηξη ευκαιριακών συμμαχιών «αντί» – σαν, ας πούμε, τη λεγόμενη «αντιμνημονιακή» συμμαχία των ετερόκλητων Αγανακτισμένων δύο καλοκαίρια πριν, που τόσο συνέβαλε στην άνθηση του νεοναζισμού. Το ζήτημα είναι να έχουμε ισχυρούς δημοκρατικούς θεσμούς που να εγγυώνται την εφαρμογή των νόμων.

Ο Καμίνης και ο Δένδιας, χθες, έδειξαν ότι η Δημοκρατία είναι ισχυρό πολίτευμα. Και ότι είναι δική της δουλειά να προστατεύει και την ελευθερία και τη νομιμότητα. Είναι θέμα πολιτικής, όχι πολιτικής επικοινωνίας. Καλό Πάσχα.