[Εναλλακτικά] Η Φιλική Εταιρεία της δραχμής

ΚΑΙ όμως, η Φιλική Εταιρεία της δραχμής υπάρχει! Εκπλήσσεται ενίοτε κανείς από το ποιοι συμμετέχουν σε αυτήν. Ας πούμε, ένας πρώην υπουργός Οικονομικών εκμυστηρευόταν κατ’ ιδίαν ότι «η παραμονή μας στο ευρώ είναι μια ιδεοληπτική εμμονή, ένα είδος οικονομικού εθνικισμού». Και συνέχιζε: «Από το 2010 έχουμε χάσει το 25% του ΑΕΠ – αν είχαμε πάει τότε στη δραχμή, δεν θα είχαμε πολύ μεγαλύτερη απώλεια εθνικού πλούτου. Οι τράπεζές μας ούτως ή άλλως έφαγαν πολλή χασούρα εξαιτίας της κρίσης και άλλαξαν χέρια. Αν όμως είχαμε αλλάξει νόμισμα, χάρη στην υποτίμησή του θα είχε ξεκινήσει ήδη η ανάκαμψη. Ενώ τώρα γυρίζουμε γύρω από τον εαυτό μας, τον οποίο προσπαθούμε να πείσουμε ότι η οικονομία πάει καλά».

Σόκινγκ; Είναι όντως. Αλλά είναι μια σκιώδης συλλογιστική που συνήθως εκφέρεται από αγγλο- ή αμερικανοσπουδασμένους. Ατύπως, άλλωστε, τόσο στο Λονδίνο όσο και στις ΗΠΑ η κυρίαρχη άποψη είναι ότι θα έπρεπε να είχαμε πάει στη δραχμή! Οτι η παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ μπορεί να επιτευχθεί – και στην ουσία επιτυγχάνεται – μόνο με έναν πακτωλό χρηματικής ενίσχυσης από τον Βορρά – πάνω από τριακόσια δισ. – που δεν πρόκειται ποτέ να αποπληρωθούν. Το PSI έγινε. Ζήτω το OSI, δηλαδή το κούρεμα των κρατικών δανείων προς την Ελλάδα, που υπολογίζεται ότι θα αρχίσει να συζητείται μετά τις γερμανικές εκλογές του Σεπτεμβρίου. Αγγλοσπουδασμένος είναι και ο Κώστας Λαπαβίτσας – ο εκ Λονδίνου καθηγητής που είναι υπέρ της δραχμής. Μην τον χρεώνετε όμως στον ΣΥΡΙΖΑ. Παρά κάποιες εκλεκτικές επαφές με την Κουμουνδούρου, την επίσημη γραμμή στο κόμμα του Τσίπρα εκφράζει ο Σπύρος Λαπατσιώρας. Το επώνυμο μοιάζει, αλλά η άποψη όχι. Αυτή θέλει μια άλλη οικονομική πολιτική – κόντρα στην extreme λιτότητα που ζούμε -, αλλά εντός ευρωζώνης. Το ότι ο Λαπαβίτσας δούλεψε την περίφημη οικονομική μελέτη που υποστηρίζει τη στροφή του ΑΚΕΛ υπέρ της κυπριακής λίρας τον έκανε όχι ακριβώς persona non grata αλλά, πάντως, όχι και πρόσωπο με τον οποίο θέλει πολλά πολλά η Κουμουνδούρου.

Παρ’ όλα αυτά, η περίπτωση του Λαπαβίτσα ή του «πρώην» που αναφέραμε στην αρχή, η ύπαρξη της Φιλικής Εταιρείας της δραχμής, η κωλοτούμπα του ΑΚΕΛ αλλά και το προνουντσιαμέντο του Οσκαρ Λαφοντέν του γερμανικού Ντι Λίνκε για επιστροφή στα εθνικά νομίσματα ιχνογραφούν το ίδιο πράγμα. Οτι δεν μπορείς πια να αμφισβητείς την πολιτική του Μνημονίου χωρίς να βρεθείς στην τσουλήθρα μιας δραχμικής επιχειρηματολογίας. Αυτό θα είναι το μεγάλο πρόβλημα του Τσίπρα και το εικονογραφούν ήδη φυσιογνωμίες όπως αυτές του Παναγιώτη Λαφαζάνη και του Αλέκου – Σχέδιο Β’ – Αλαβάνου που, ειρήσθω εν παρόδω, δεν τά ‘σπασαν ποτέ μεταξύ τους.