[Προεκτάσεις] Εκτίθενται

Ενα από τα θέματα που καταπόνησαν την Εξεταστική Επιτροπή που ερευνά – τρόπος του λέγειν – την υπόθεση της λίστας Λαγκάρντ ήταν το ενδεχόμενο της αυτοπρόσωπης παρουσίας του Γ. Παπανδρέου προκειμένου να καταθέσει ως μάρτυρας. Τα γεγονότα είναι γνωστά: ο πρώην πρωθυπουργός προτίμησε, και τις δύο φορές που εκλήθη, να στείλει απλώς ένα υπόμνημα. Με αυτή την αφορμή, μέλη της Εξεταστικής Επιτροπής διέπραξαν ακόμη ένα ολίσθημα εις βάρος της: προσπάθησαν να την ωθήσουν σε παραβίαση της νομιμότητας.

 Πράγματι το υπόμνημα Παπανδρέου δεν έλεγε τίποτε. Ωστόσο, μάρτυρας ήταν, αυτά ήθελε να πει, αυτά είπε. Κρίνεται για αυτό από την κοινή γνώμη. Αλλά η απουσία του δεν είναι θέμα που μπορεί να επικρίνεται από την Επιτροπή. Γιατί απλούστατα δεν έκανε κάτι παράνομο: στέλνοντας μόνο υπόμνημα άσκησε νόμιμο δικαίωμά του.

Με απλά λόγια, ο πρώην πρωθυπουργός δεν αρνήθηκε να κάνει κάτι που ο νόμος τού επιβάλλει να κάνει. Αντίθετα, ο νόμος τού παρέχει το δικαίωμα να μην το κάνει – και δεν το έκανε. Αυτό μπορεί να το αξιολογεί ή να το σχολιάζει κάποιος όπως νομίζει. Π.χ., ο Βενιζέλος βρήκε κάτι για να διαφοροποιηθεί από τον προκάτοχό του, λέγοντας ότι αν τον ρωτούσε θα του συνιστούσε να παραστεί – σαν παράπονο που δεν τον ρώτησε ακούγεται. Η ακροδεξιά παρέα της Επιτροπής έκρινε ότι θα έπρεπε να στείλουν την Αστυνομία να τον προσαγάγει βιαίως. Και η Ζωή με τους νομικούς ακροβατισμούς της κατέληξε ότι αφού έστειλε υπόμνημα… θεωρεί τον εαυτό του ύποπτο! Ο,τι του φανεί του Λωλοστεφανή.

Επί της ουσίας, αν είναι κάποιος εκτεθειμένος σε αυτή την υπόθεση από νομική άποψη, δεν είναι ο Παπανδρέου. Είναι τα μέλη της Επιτροπής, που δεν του αναγνωρίζουν κάτι που αποτελεί δικαίωμά του. Αν νομίζουν ότι αυτό το δικαίωμα δεν πρέπει να υπάρχει, δεν έχουν παρά να ζητήσουν την κατάργησή του με την προβλεπόμενη διαδικασία. Οσο υφίσταται, όμως, ο δικαιούχος μπορεί να το ασκεί και να είναι σεβαστό.

 Οσοι μετέχουν σε αυτή την – απίστευτης σύνθεσης και συμπεριφοράς – Επιτροπή, δεν μετέχουν ως πολιτικοί αντίπαλοι του Παπανδρέου αλλά ως δικαστικοί λειτουργοί. Αυτό πρέπει να το τιμούν – αν και σε κάποιες περιπτώσεις είναι περιττό να ζητάει κανείς τέτοιες ευαισθησίες. Από τον ΣΥΡΙΖΑ τουλάχιστον, για να μην εκτίθενται, ας θυμίσουν στους δικούς τους ότι τα δικαιώματα υπάρχουν για να ασκούνται και η άσκησή τους δεν είναι α λα καρτ. Ή, όπως θα έλεγε ο αμερικανός δικηγόρος Ουίλιαμ Σμιθ: «Αν ένας χάσει ένα δικαίωμα, το χάνουμε όλοι μας».