[Επιφυλλίδα] Ποιος θα ξεπλύνει τα δικά του πόδια;

Ακόμη και αν θα ήθελε να αισθάνεται κανείς μια χαρά ως χριστιανός, ως μουσουλμάνος ή ως καθολικός, επιδιώκουν με το ζόρι να τον μεταβάλουν σε αντίχριστο. Πριν από περίπου 20 ημέρες δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ» μια φωτογραφία στην οποία απεικονίζεται ο Πάπας Φραγκίσκος να πλένει και να φιλάει τα πόδια δώδεκα νεαρών κρατουμένων στη φυλακή ανηλίκων του Καζάλ Ντελ Μάρμο, στα περίχωρα της Ρώμης.

Πρόκειται για μια παράδοση που τηρούσε ο Πάπας όσο ήταν ακόμη αρχιεπίσκοπος. Στη φωτογραφία βέβαια απεικονίζεται το πόδι του ενός – από τους δώδεκα – ανήλικου κρατουμένου. Το ρεπορτάζ μάς πληροφορεί επίσης ότι από τους δώδεκα κρατουμένους οι δύο είναι κορίτσια, μια καθολική Ιταλίδα και μια μουσουλμάνα Σέρβα – κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά στην ιστορία.

Ο ΜΙΤΕΡΑΝ είχε πει ότι «η πολιτική είναι διαχείριση συμβόλων». Θα έπρεπε να προσθέσει και την Εκκλησία. Γιατί το πρώτο που σκέφτεται κανείς είναι πόσο αυθόρμητη μπορεί να είναι μια πράξη όταν τους δώδεκα ανήλικους κρατουμένους που τους έπλυνε και τους φίλησε ο Πάπας τα πόδια θα τους επέλεξε σίγουρα η προϊσταμένη Αρχή της φυλακής. Οπως, επίσης σίγουρα, θα τους ήλεγξε ο διευθυντής της, προκειμένου να αποφευχθεί το ενδεχόμενο ένας από τους δώδεκα αντί να δώσει το πόδι του στον Πάπα για να του το πλύνει να του το φέρει σαν ξανάστροφη στο πρόσωπο. Και δεν θα είχε άδικο να το κάνει αφού, παρότι ανήλικος, ξέρει πολύ καλά πως αν την επόμενη ημέρα θα ήθελε να δει τον Πάπα που του έπλυνε τα πόδια για να κουβεντιάσει μαζί του θα ήταν αδύνατον να συμβεί.

Ο,τι είχε να πει του Πάπα θα έπρεπε να του το πει την ώρα που του έπλενε τα πόδια, εκ των πραγμάτων δηλαδή απολύτως τίποτε. Ακόμη και στον δρόμο να είχε βγει ο Πάπας, χωρίς φρουρά, για να πλύνει τα πόδια των περαστικών πάλι θέατρο θα έπαιζε.

Επειτα, γιατί τα πόδια μόνο δώδεκα ανήλικων κρατουμένων; Μόνο τόσους έχει η φυλακή; Αποκλείεται. Κανονικά ο Πάπας θα έπρεπε να πλύνει και να φιλήσει τα πόδια όλων των παιδιών που είναι μέσα στη φυλακή. Αφού η πράξη του εξαίρεται ως μια πράξη ταπεινότητας, η άσκησή της δεν θα έπρεπε να γνωρίζει όρια. Για να μην προσθέσουμε ότι θα έπρεπε να πλύνει και να φιλήσει τα πόδια όλων όσων εργάζονται στη φυλακή, μηδέ της καθαρίστριας εξαιρουμένης.

ΔIAΦΟΡΕΤΙΚΑ, ο Πάπας μπορεί κάλλιστα να κατηγορηθεί, αφού με τους δώδεκα που επιλέγονται για να τους πλύνει και να τους φιλήσει τα πόδια αυτόματα τους δίνει μια περίοπτη θέση σε σχέση με τους άλλους συγκρατουμένους τους. Δεν είναι λογικό οι τελευταίοι να αισθάνονται ότι μαζί με τη ζωή που τους έχει αδικήσει τούς αδικεί και ο Πάπας με το να μην πλένει και να μη φιλάει και αυτών τα πόδια;

Μην ξεγελιόμαστε. Η άσκηση ταπεινότητας του Πάπα με τον τρόπο που επιχειρείται δεν είναι ούτε για να καταπραΰνει τον ανθρώπινο πόνο ούτε για να νουθετήσει ούτε για να αλλάξει μακροπρόθεσμα τα πράγματα. Συνυπάρχει με τους ξυλοδαρμούς της Χρυσής Αυγής, με τα στρατόπεδα των προσφύγων, με τα σαπιοκάραβα τα φορτωμένα με λαθρομετανάστες που βουλιάζουν στα ανοικτά της Νότιας Ιταλίας. Και αν η ίδια πράξη για τον Χριστό, όταν έπλενε τα πόδια των μαθητών του, σήμαινε πραγματικά μια άσκηση ταπεινότητας, είναι γιατί ο Χριστός δεν έφερνε μαζί του τούς φωτογράφους.