Μπήκα κι εγώ μέσα!

«Αγαπητή “ΟΜΑΔΑ”, ήταν φθινόπωρο του 1976 όταν πέρασα το στενό κατώφλι της θύρας 18. Ανέβηκα γρήγορα τα σκαλοπάτια και βγήκα σε μια πρωτόγνωρη ατμόσφαιρα για τα 15 χρόνια μου. Η ΑΕΚ αγωνιζόταν με την Ντέρμπι Κάουντι. Κύπελλο ΟΥΕΦΑ το έλεγαν τότε. Μαγεύτηκα από τις εικόνες: τα χρώματα, τους ήχους και την οσμή του ποδοσφαίρου. Εγινα ΑΕΚτζής! Πήρα χαρές και λύπες. Είδα τότε την ομάδα μου να φτάνει στις Τέσσερις της Ευρώπης. Μετά ήρθε η παρακμή. Ο Λουκάς που ευαγγελίστηκε μια μεγάλη ομάδα έφυγε φτωχός. Κι ύστερα ήρθαν οι Μέλισσες… Επεσαν στο μέλι. Διοικήσεις που χόρτασαν δημοσιότητα και κατηφόρα.

Τότε ήταν που τα γρανάζια της δημοσιογραφίας με μάσησαν. Πλάι στον Δάσκαλο Φαίδωνα Κωνσταντουδάκη έμαθα να γράφω, έμαθα να «βλέπω» και είδα πως ΑΕΚ δεν είναι μόνο μια ποδοσφαιρική ομάδα με παρελθόν, είναι και μια δουλειά με μέλλον. Παραγοντίσκοι χαμηλού αναστήματος ψήλωναν ντυμένοι στα κιτρινόμαυρα. Φτωχοί πατούσαν… στη Φιλαδέλφεια, χρυσωμένοι έφευγαν. Οι τίτλοι ήρθαν αργότερα. Αργότερα μαζί με τον Γιδόπουλο, με τους Μελισσανίδη, Καρρά με τον Μπάγεβιτς. Η ΑΕΚ όμως δεν ήταν αυτή που γνώρισα. Η ΑΕΚ του Λάκη Νικολάου, του Θωμά Μαύρου, του Χρήστου Αρδίζογλου, του Νίκου Στράτου, του Λουκά Μπάρλου. Η ΑΕΚ ψήλωσε επικίνδυνα γρήγορα με αποτέλεσμα να πάθει σκολίωση… Και οι πρόεδροί της την εγκατέλειπαν κόβοντάς της ο καθένας κι από έναν πόντο. Την άφηναν πιο κοντή από ό,τι την έπαιρναν. Μέχρι που η ΑΕΚ ήρθε στο «ύψος των περιστάσεων», στο σωστό μπόι δηλαδή.

Και τότε μπήκαν και τη μακέλεψαν. Οταν ακούς συνθήματα κι όταν δεις παντιέρες ν’ ανεμίζουν, τρέχα… Οι Σταυροφόροι με τον διάβολο πορεύτηκαν στο πλάι τους, ποτέ με τον Χριστό! Και η ΑΕΚ μίκραινε. Πέρασαν ορδές σωτήρων από τα τσιμέντα της και τα γκρέμισαν. Την άφησαν ανέστια, να αναζητεί μια χαμένη αίγλη. Στο μεταξύ οι οπαδοί έγιναν παράγοντες. Από τον ημίγυμνο Μπάμπη της παγωμένης Μόσχας η απόσταση συνεχώς αύξανε τραγικά. Οι οπαδοί εξουσίαζαν. Και έτρωγαν κι αυτοί σαν πεινασμένες ύαινες ό,τι μένει από ένα κουφάρι στη σαβάνα: βρωμισμένες σάρκες!

Το αυτογκόλ ήρθε κι ακούστηκε σαν πιστολιά στον κρόταφο. Ο παραπληγικός που εκλιπαρεί με τα μάτια την ευθανασία, βρήκε από το πόδι του Μπουγαΐδη τη λύτρωση.

Κι τότε μπήκα μέσα!

Δεν κυριολεκτώ, μπήκα μέσα με τον νου. Εργαζόμουν εκείνη την ώρα, αλλά…

Από οργή κινούμενος κι όχι κατευθυνόμενος. Μπήκα μέσα για να σβήσω την ιστορία που με πονούσε και να τη γράψω από την αρχή.

Μπήκα κι έψαξα να βρω έναν από αυτούς που είπαν να σώσουν την ΑΕΚ, αλλά φρόντισαν να σωθούν εκείνοι. Εψαξα για εκείνους που ύψωναν σημαίες στο προσκήνιο και τις πουλούσαν στο ημίφως. Εψαξα γι’ αυτούς που έγραφαν με πάθος για “μιαν ιδέα” και εισέπρατταν εκποιημένα όνειρα. Κανέναν δεν βρήκα.

Είδα κάποιους να πλιατσικολογούν σε τσάντες με αθλητικά παπούτσια που έμειναν λάφυρα στον “εχθρό”. Δεν ήταν χειρότεροι από τους πλιατσικολόγους των ταμείων. Αυτοί τουλάχιστον λαφυραγωγούσαν φορεμένα παπούτσια, δεν υπεξαιρούσαν σελίδες Ιστορίας.

Ηταν το αναμενόμενο: η κατάληξη μετά τη δυσοίωνη διάγνωση. Ορθά έπραξε ο διαιτητής Τριτσώνης και όσοι του καταμαρτυρούν ότι βιάστηκε να τελειώσει την ΑΕΚ, βιάζονται να σβήσουν δικά τους στοιχεία. Η ΑΕΚ ήταν κλινικά νεκρή από το φθινόπωρο. Την άνοιξη έσβησε. Ο Μπουγαΐδης, ο Τριτσώνης και οι οπαδοί την αποσυνέδεσαν από τη μηχανική υποστήριξη. Η νεκροψία είναι για τους πονηρούς επιγόνους. Ολοι γνωρίζουν το έγκλημα και τους θύτες. Καλή ψυχή στη Β’ Εθνική…».

Για την αντιγραφή: Νίκος Τζιανίδης