Τρέχοντας προς την ελευθερία

Αν δεν έχεις φθείρει τα αθλητικά παπούτσια σου στην άσφαλτο δύσκολα θα κατανοήσεις τη ψυχοσύνθεση του δρομέα. Τη Δευτέρα, λίγες ώρες μετά τις φονικές εκρήξεις στο μαραθώνιο της Βοστώνης, ο Κιτ Γουέλς έγραψε στο facebook αφού βεβαιώθηκε ότι γνωστοί και φίλοι του ήταν καλά: «Δένω τα κορδόνια μου και βγαίνω για προπόνηση». Την επομένη ο Eρικ Μεντόζα ανήρτησε στον δικό του τοίχο: «Πρώτη μέρα προετοιμασίας για τον μαραθώνιο της Βοστώνης του 2014. Δεν θα μας σταματήσουν». Οι μυημένοι στα χιλιόμετρα σπάνια σταματούν. Τρέχουν υπό βροχή και κρύο. Συνεχίζουν να αγωνίζονται με κράμπες. Εθίζονται στην προσπάθεια.

Μέχρι σήμερα αυτοί οι δύο αθλητές και δεκάδες άλλοι έχουν ανεβάσει στα προφίλ τους στο facebook φωτογραφίες τους από αγώνες με συνοδοιπόρους τους στο σύλλογο στίβου Greater Boston Track Club. Το ίδιο έκανα και εγώ. Ήμουν μέλος της ομάδας την περίοδο 2007- 2010 όταν ζούσα στη Βοστώνη. Αυτή ήταν μία πρώτη κίνηση για να δείξουμε στους άλλους ότι ένα τυφλό χτύπημα δεν πρόκειται να αλλάξει τις ζωές μας. Θα συνεχίσουμε να τρέχουμε, να τραυματιζόμαστε, να αναρρώνουμε, να νικάμε. Του χρόνου, εκτιμώ, ότι η ζήτηση για μια θέση στην εκκίνηση του μαραθωνίου της Βοστώνης θα είναι πολλαπλάσια της φετινής.

Τι είναι όμως αυτό που μας κάνει να συνεχίζουμε; Από πού προκύπτει αυτή η εμμονή με τα χιλιόμετρα που σε κάποιους φαντάζει ψυχαναγκασμός; Αρκεί να τρέξετε σε κάποιον μαραθώνιο για να το διαπιστώσετε: σε ένα –για αρκετούς- μοναχικό αγώνισμα ποτέ δεν είσαι μόνος.

Το 2008, στην πρώτη μου συμμετοχή στον μαραθώνιο της Βοστώνης είχα φτάσει στο 35ο χιλιόμετρο όταν μια θλάση στο δικέφαλο παραλίγο να με σωριάσει στην άσφαλτο. Ένας θεατής πετάχτηκε από το πλήθος και με κράτησε στα χέρια του. Με βοήθησε προσφέροντας νερό, κάνοντας διατάσεις στο τραυματισμένο πόδι μου. Πριν τον ευχαριστήσω και συνεχίσω ως το τέρμα μου είπε ότι ήταν ο Φρανκ Σόρτερ, ο χρυσός ολυμπιονίκης του μαραθωνίου το 1972 στο Μόναχο. Ένας δοξασμένος αθλητής των ΗΠΑ βρισκόταν χωμένος στη μάζα των θεατών, πρόθυμος να βοηθήσει έναν άγνωστο, μέτριο -σε σύγκριση με εκείνον- δρομέα.

Την ίδια χρονιά οι δρομείς Γιώργος Πάνος, Βλάσσης Καραβασίλης και Δημήτρης Πετρολιάγκης τερμάτισαν τον αγώνα μαζί, πιασμένοι από τα χέρια. Σε κάποιο σημείο της διαδρομής, όταν ένας από αυτούς χτύπησε τοίχο οι άλλοι δεν τον προσπέρασαν. Στάθηκαν πλάι του, ως το τέλος, θυσιάζοντας προσωπικά ρεκόρ και βοηθώντας τον να μην εγκαταλείψει. Η ιστορία τους έδειξε ότι αυτοσκοπός δεν είναι πάντα μια κούρσα στο κόκκινο. Παρά την κόντρα υπάρχει ανάμεσά μας η αλληλεγγύη.

Το 2009, στη δεύτερη συμμετοχή μου στη Βοστώνη, είχα σχεδόν σε όλη τη διαδρομή τη συμπαράσταση δύο συναθλητών μου: του Τζουνιόνγκ Πακ και του Ράιαν Άσμπρενερ. Ο ένας έδινε ρυθμό στον άλλο σχεδόν έως το τέλος. Εκεί είδα πώς το τρέξιμο μπορεί να σε μεταμορφώσει. Στα μισά της διαδρομής, στο ύψος του κολλεγίου θηλέων Wellesley, ο Ράιαν παρασύρθηκε από τις «σειρήνες». Ο κατά τ’ άλλα ντροπαλός δρομέας με τις μετρημένες λέξεις, που σπάνια μας κοιτούσε στα μάτια, επιτάχυνε από τις φωνές εκατοντάδων κοριτσιών. Σήκωσε τα χέρια του, πανηγύρισε μαζί τους, πήρε δύναμη από τον ενθουσιασμό τους. Μπορεί αυτή η απότομη αλλαγή στο ρυθμό αργότερα να του στοίχισε –τον περάσαμε στο τέλος και εγώ και ο Πακ- αλλά με την κίνησή του είχε πετύχει κάτι πιο σημαντικό. Ήταν μια από τις σπάνιες στιγμές που σου προσφέρει ο μαραθώνιος. Το χρονόμετρο είχε μπει στην άκρη μαζί με την αυτοσυγκράτηση και τις επιφυλάξεις. Και ο Ράιαν ήταν πραγματικά ελεύθερος.