[Προεκτάσεις] Προσποιήσεις

«Δεν είδα και δεν θα δω την τρόικα γιατί πιστεύω ότι η διαπραγμάτευση πρέπει να γίνεται από τους αρμόδιους υπουργούς και οι συνολικές διευθετήσεις από το Eurogroup».

 Το καλό να λέγεται. Με μια φράση ο Φώτης Κουβέλης έδωσε πληρωμένη απάντηση στον Βαγγέλη Βενιζέλο που έλεγε πρόσφατα ότι και ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ πρέπει να συναντάται με τους τροϊκανούς, όπως κάνει ο ίδιος. Κακώς το κάνει. Οι πολιτικοί αρχηγοί δεν είναι μια δεύτερη κυβέρνηση, ώστε να μπερδεύονται με τον Τόμσεν και τους λοιπούς Καππαδόκες.

 Σε αυτό το θέμα καλά τα λέει ο «κυρ Φώτης». Τι εννοεί όμως όταν λέει ότι «δεν είναι όσο ευχαριστημένος θα ήθελε από τη διαπραγμάτευση Σαμαρά και Στουρνάρα με την τρόικα»; Δηλαδή; Δεν τον ικανοποιεί το αποτέλεσμα αλλά το δέχεται; Ή δεν το δέχεται καν αλλά δεν μπορεί και να ρίξει την κυβέρνηση; Εδώ το πράγμα μπάζει και για την ακρίβεια μπάζει πολιτική υστεροβουλία.

 Κατ’ αρχάς ο όρος «διαπραγμάτευση» ανάμεσα στην κυβέρνηση και την τρόικα ισχύει μόνο κατ’ ευφημισμόν. Αλλά για να συνεννοούμαστε, ας τον κρατήσουμε.

 Πόσο ευχαριστημένος θα ήθελε να είναι ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ από τις «διαπραγματεύσεις»; Τι θα τον ικανοποιούσε; Π.χ. να μην εισπράττονται οι φόροι κατοικίας μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ; Ή να μη διαταραχθεί το καθεστώς μονιμότητας στο Δημόσιο; Εκτός αν εννοεί γενικότερα ότι η κυβέρνηση δεν καταφέρνει κάθε φορά που έρχεται η τρόικα να ορίζει το περιεχόμενο, το πεδίο εφαρμογής ή την ένταση του Μνημονίου; Αυτά όμως δεν είναι αντικείμενο καμιάς διαπραγμάτευσης. Είναι δεδομένα και δεν αλλάζουν – οπότε ποιος και τι να διαπραγματευτεί με ποιον;

 Δεν πρόκειται για κάτι καινούργιο ή άγνωστο στη ΔΗΜΑΡ. Το αποδέχεται – ως «υπεύθυνη Αριστερά» κατά τον αυτοχαρακτηρισμό της – στηρίζοντας την κυβέρνηση Σαμαρά και καλά κάνει. Σε καλό τής βγαίνει. Αλλά δεν είναι ολίγον κουτοπονηριά να κρατάει για τον εαυτό της το κερασάκι της τούρτας και να στέλνει στους άλλους το μπισκότο;

Το κόμμα του Φώτη Κουβέλη θέλει την αναγνώριση για την πολιτική σταθερότητα που εξασφαλίζει η συμμετοχή του στην κυβερνητική στήριξη. Αλλά θέλει και να παίρνουν μόνο οι άλλοι το κόστος από τις κυβερνητικές δραστηριότητες που προκύπτουν χάρη σε αυτή τη στήριξη. Και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ;

 Η ΔΗΜΑΡ προσπαθεί να κάνει και την κυβερνητική και την αντιπολιτευόμενη δύναμη ταυτόχρονα και στο τέλος θα τα χάσει όλα. Γιατί, όπως έλεγε ο αμερικανός συγγραφέας Κερτ Βόνεγκατ: «Είμαστε αυτό που προσποιούμαστε, γι’ αυτό πρέπει να προσέχουμε τι προσποιούμαστε».