[Προβολείς] Καρέ της ντάμας

Αφήσαμε προς στιγμήν τη Θάτσερ για να πιάσουμε την Παπαρήγα αλλά τελικά χάσαμε τη μιλιά μας με το βίντεο της μικρής γλωσσοκοπάνας από τα ΤΕΙ Πάτρας. Φυσικά εκκρεμεί πάντοτε η περίπτωση της Κωνσταντοπούλου αλλά ποιος έχει όρεξη να βάλει το κεφάλι του στον ντορβά της; Οποια να πιάσεις – όποια ν’ αφήσεις, το γεγονός πάντως παραμένει ένα. Κορίτσια ξαναγίναμε μόδα σε μια εποχή μάλιστα που δεν το σηκώνει με τίποτα. Ορίστε, έξω η φύση οργιάζει, οι νεραντζιές πεζοδρομίου γέμισαν πάλι με γύρη την ατμόσφαιρα, εγώ όμως αντί άλλης φουσκοδεντριάς έχω τρελαθεί στο φτέρνισμα. Γιατί αντιδρά έτσι η βλεννογόνος της ρινικής μου κοιλότητας; Τι στο καλό έχει να μου πει που αρνούμαι να το καταλάβω;

Παρακολουθώ τον δημόσιο διάλογο περί «σεξισμού» με την ίδια βαρεμάρα που αποστήθιζα κάποτε το γεννητικό σύστημα των λουλουδιών. Κάλυκας, σέπαλα, ύπερος, στήμονες, ωοθήκες. Λοιπόν; Τον δικαιούμαι τον τίτλο της γυναίκας, κύριε, ή να ρωτήσω καλύτερα τον κηπουρό μου; Αυτός, μου φαίνεται ότι θα πει την τελευταία λέξη στο περί σεξισμού ντιμπέιτ που τόσες μέρες μού έχει πάρει τ’ αυτιά. Κάποτε εγείραμε λόγους πολιτικούς, ηθικούς, (μετά συγχωρήσεως) οντολογικούς για να γίνουμε άνθρωποι και να βάλουμε πόδι στην κοινωνία. Σήμερα, με τη βιολογία ως μοναδικό επιχείρημα, το πολύ να φασωθούμε με τον φασίστα της απέναντι γωνίας.