[Προεκτάσεις] Δικαιώματα

Ποιος Τόμσεν, ποια τρόικα και ποιο Μνημόνιο; Αν ήταν μόνο αυτά που στερούν από τους εργαζομένους δικαιώματα θα υπήρχε ελπίδα να ξεμπλέξουμε κάποτε. Αλλά με τον εαυτό μας δεν θα ξεμπλέξουμε ποτέ. Σε αυτό το τμήμα της ευρωπαϊκής επικράτειας οι έννοιες και οι ορισμοί έχουν δικό τους περιεχόμενο. Για παράδειγμα, πουθενά αλλού δεν πρόκειται να βρει κανείς τις ελληνικές μεθόδους άσκησης του συνδικαλισμού. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα που τρέχει αυτές τις ημέρες στον Οργανισμό Καταπολέμησης Ναρκωτικών.

Τι ακριβώς είναι ο ΟΚΑΝΑ το ξέρουν όλοι – και πόσο επείγουσες είναι οι υπηρεσίες που προσφέρει σε κάποιους από τους κολασμένους της κοινωνίας είναι γνωστό. Τα προγράμματά του, λοιπόν, εδώ και τρεις εβδομάδες υπολειτουργούν – με προσωπικό ασφαλείας – επειδή ο σύλλογος των 600 εργαζομένων κήρυξε απεργία. Δικαίωμά τους. Ετσι έκριναν, έτσι έκαναν.

Αλλά δεν απεργούν μόνο. Ομάδες απεργών κατέλαβαν τα κεντρικά γραφεία του ΟΚΑΝΑ στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη και δεν επιτρέπουν σε κανέναν να έχει πρόσβαση. Ούτε στη διοίκηση ούτε σε όσους εργαζομένους ενδεχομένως θα ήθελαν να πάνε στη δουλειά τους. «Εχουμε καταλάβει τα κτίρια απαιτώντας την οικονομική επιβίωση του Οργανισμού – με άλλα λόγια τη συνέχιση της παροχής δημόσιας δωρεάν και ποιοτικής θεραπείας στους εξαρτημένους και την αξιοπρέπειά μας», αναφέρουν. Συνδικάτο ασκεί υγειονομική πολιτική με καταλήψεις…

Οσοι από το προσωπικό θέλουν να εργαστούν δεν έχουν τρόπο να το κάνουν, και φυσικά δεν θα πάρουν μισθό για να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους αυτόν τον μήνα. Η διοίκηση δεν μπορεί να διοικήσει. Και όσοι εξαρτούν τη φυσική τους επιβίωση από τις υπηρεσίες του ΟΚΑΝΑ είναι υποχρεωμένοι να περιμένουν πότε θα λυθεί η διαφορά των συνδικαλιστών του με την κυβέρνηση. Εκτός αν καλύπτονται με το προσωπικό ασφαλείας, οπότε μάλλον στον Οργανισμό υπάρχει προσωπικό προς μετάταξη.

Από την πλευρά της η κυβέρνηση κάνει πως δεν καταλαβαίνει. Το υπουργείο Υγείας παριστάνει τον Πόντιο Πιλάτο: αφού ο Στουρνάρας κόβει τα λεφτά, ο Λυκουρέντζος σηκώνει τα χέρια. Οσοι θίγονται ας κόψουν τον σβέρκο τους.

Ενα σωματείο εργαζομένων ασκεί το δικαίωμά του στη διαμαρτυρία απεργώντας. Καλώς. Αλλά ασκεί και βία, στερώντας από τη διοίκηση και όσους μπορεί να διαφωνούν μαζί του την προσέλευση στον χώρο εργασίας τους ασκώντας το δικό τους δικαίωμα. Αυτός ο συνδικαλισμός αυτοκαταργείται. Με την πρακτική του αντιστρατεύεται τον ρόλο του, που είναι η διασφάλιση δικαιωμάτων χωρίς όρους. Γιατί, όπως έλεγε ο αμερικανός δικηγόρος Ράμσεϊ Κλαρκ, «δικαίωμα δεν είναι αυτό που σου δίνει κάποιος αλλά αυτό που κανείς δεν μπορεί να σου πάρει».