[Κιόσκι] Τα πολλά πρόσωπα του τέρατος

Είναι τυχεροί αυτοί οι Γάλλοι, το δικό τους τέρας αυτές τις μέρες έχει μόνο ένα πρόσωπο. Και δεν είναι παρά ένας υπουργός που επέμενε να υποστηρίζει επί τέσσερις μήνες ένα χονδροειδές ψέμα, που εξακολουθούσε να αρνείται, παρά τις σαφείς ενδείξεις, ότι διατηρούσε μυστικό λογαριασμό σε ελβετικές τράπεζες. Είναι μόνο ένα τέρας, έχει μόνο ένα πρόσωπο, μόνο ένα όνομα. Ακόμη κι αν πλήγωσε το πολιτικό σύστημα, ακόμη κι αν εξέθεσε τη σοσιαλιστική κυβέρνηση, ακόμη κι αν εξόργισε την κοινωνία, είναι μόνο ένα – κι ας έχει δέκα ζωές. Τόσες μέτρησε η Libération στις πολλές σελίδες που αφιέρωσε χθες στο πρόσωπό του. Αυτός ο Ζερόμ Καουζάκ ήταν ένας γιατρός που είχε στενές σχέσεις με τις φαρμακευτικές εταιρείες. Είχε κάτι περίεργες φιλίες με ακροδεξιούς, επέζησε πολιτικά παρά το γεγονός ότι ήταν στενός συνεργάτης του Ντομινίκ Στρος-Καν, ήταν ένας σοσιαλιστής που φλέρταρε με τη Δεξιά, ένας πρώην δήμαρχος που εκμεταλλεύτηκε το αξίωμά του για να χτίσει γέφυρες με επιχειρηματίες, ένας σύζυγος που πήρε ένα δύσκολο διαζύγιο δίνοντας τροφή σε πολλές φήμες. Αλλά τώρα που αυτό το τέρας κλείστηκε στο κλουβί οι Γάλλοι μπορούν να του εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους. «Ευχαριστούμε Ζερόμ!» έγραψε στη γαλλική εφημερίδα ο κωμικός ηθοποιός Φιλίπ Τορετόν. «Χάρις σε σένα, αυτή η κυβέρνηση μπορεί επιτέλους να υιοθετήσει μια αριστερή πολιτική, χάρις σε σένα μπορούμε επιτέλους να κάνουμε κάτι για να αντιμετωπίσουμε σοβαρά και χωρίς υπεκφυγές τη φοροδιαφυγή».

ΕΝΑ ΤΕΡΑΣ με ονοματεπώνυμο δεν αποτελεί μεγάλο πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι όταν έχει πολλά πρόσωπα κι όταν μπορεί να εμφανιστεί οπουδήποτε. Δεν είναι μόνο ότι τη μία φορά παίρνει τη μορφή ενός νευρωτικού τύπου με ξυρισμένο κεφάλι και γυμνασμένο σώμα, την άλλη ενός μυστακοφόρου μεσήλικου που πάσχει από συχνουρία, την τρίτη ενός γκριζομάλλη με χοντρά γυαλιά και υστερική φωνή. Είναι ακόμη ότι από την πάνω πλατεία εισέβαλε στο Κοινοβούλιο και ότι από εκεί άρπαξε την ντουντούκα των τηλεοπτικών πλατό. Είναι ότι υπήρξαν δημοσιογράφοι που πίστεψαν, ενδεχομένως καλοπροαίρετα, ότι μπορούν να συνομιλήσουν μαζί του, κάποιοι που έδειχναν να μην καταλαβαίνουν καν, άλλοι που ήθελαν να κυλιστούν στον ίδιο βούρκο, να λερωθούν και να λερώσουν το κοινό τους, να κάνουν ακόμη ένα σόου στην πιο εμετική εκδοχή του. Το πρόβλημα είναι όταν το τέρας γίνεται σημείο αναφοράς και μέτρο σύγκρισης στον δημόσιο διάλογο, όταν αυτοί που υποτίθεται ότι βρίσκονται απέναντί του κατηγορούν ο ένας τον άλλον ότι μοιάζουν στο τέρας. Είναι όταν επιτρέπεις στο τέρας να γίνεται τιμητής, όταν οι πρώτες του κραυγές αναγνωρίζονται ως δίκαιη αγανάκτηση, όταν πιστεύεις ότι θα το νικήσεις μιλώντας τη γλώσσα του, όταν κάθεσαι δίπλα του για να κερδίσεις 15 λεπτά δημοσιότητας, όταν το βλέπεις και ανακαλύπτεις ότι έχει αρχίσει πλέον να μη σε τρομάζει. Μέχρι να αποκαλυφθεί το ένα και μοναδικό πρόσωπό του.