[Προεκτάσεις] Α λα καρτ

Αν η σύνθεση της κυβέρνησης δεν ήταν προϊόν ποσοστώσεων, κάποιοι υπουργοί θα την είχαν αποχαιρετήσει ήδη. Είναι σοβαροί άνθρωποι ή αξιόλογοι επιστήμονες. Αλλά έχουν αποτύχει να κάνουν αυτό που τους ανατέθηκε. Και, από ό,τι φαίνεται, δεν θα πετύχουν ποτέ, γιατί οι θεωρίες τους είναι ασύμβατες με το έργο τους. Ενας από αυτούς είναι ο Αντώνης Μανιτάκης.

Κανείς δεν σύρεται σε ένα υπουργικό αξίωμα. Ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης ανέλαβε τα καθήκοντά του έχοντας υπόψη του τι ακριβώς θα του ζητούσαν να κάνει. Αν δεν συμφωνούσε ή αν δεν αναγνώριζε τις εξουσίες της τρόικας επί του χαρτοφυλακίου του μπορούσε να μην αναλάβει. Εφόσον ανέλαβε δεν έχει νόημα να αντιμετωπίζει τα θέματα ως μέλος άλλης κυβέρνησης. Αυτό προκύπτει από όσα απίστευτα είπε προχθές. Μια απλή σταχυολόγηση είναι χαρακτηριστική.

«Κάθε συζήτηση για απολύσεις δημιουργεί άλογο φόβο σε όλους, ακόμη και στους άξιους υπαλλήλους». Από πού κι ώς πού ένας υπάλληλος που κάνει καλά τη δουλειά του έχει τον φόβο της απόλυσης; Αν η συζήτηση για απολύσεις φέρνει φόβο, η συζήτηση που αποκλείει απολύσεις τι φέρνει;

«Το ίδιο στείρα είναι η κατηγορηματική άρνηση γενικά των απολύσεων, καθώς καλύπτονται εκείνοι που παραβιάζουν ή αγνοούν τον νόμο και τα καθήκοντά τους». Αν το έλεγε αυτό κάποιος στο καφενείο θα μπορούσε να το πάρει το ποτάμι. Αλλά να το λέει ο υπουργός, που δεν έχει απολύσει ακόμη τους λεγόμενους επίορκους, είναι λιγάκι σαν δούλεμα.

Οπως δούλεμα είναι το παρακάτω: «Η μονιμότητα δεν είναι προνόμιο ούτε δικαίωμα, αλλά διασφαλίζει την επιτέλεση των καθηκόντων των υπαλλήλων». Εδώ κόβουμε φλέβες. Αν δεν είναι προνόμιο η μονιμότητα τότε γιατί δεν καταργείται; Και αν αυτό είναι που διασφαλίζει την επιτέλεση καθηκόντων, τότε γιατί επιτελούνται πλημμελώς από τόσο πολλούς μονίμους υπαλλήλους;

Είναι προφανές ότι ο υπουργός δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την αξίωση της τρόικας να ξεφορτώσει από προσωπικό το Δημόσιο. Η προσοχή του εστιάζεται στις αλλαγές που θέλει να κάνει στη διοίκηση. Ευγενής φιλοδοξία, αν και μας τα ‘παν κι άλλοι. Ωστόσο η δουλειά του υπουργού δεν είναι α λα καρτ. Δεν μπορείς να μην κάνεις το ένα γιατί προτιμάς να κάνεις το άλλο.

Σαν να αντιλαμβάνεται το πρόβλημά του, κατέληξε σε μια δικαιολογία: «Καλύτερα να κατηγορηθούμε για καθυστέρηση παρά για αποτυχία». Καλή ατάκα, αλλά ο Μοντεσκιέ έλεγε κάτι καλύτερο: «Στα περισσότερα πράγματα η επιτυχία εξαρτάται από το να ξέρεις πόσος χρόνος χρειάζεται για να πετύχεις».