[Προβολείς] Αγαπημένε μου Νεάντερταλ

Και να που αρχίζουν δειλά δειλά να κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα επενδυτικά κεφάλαια. Μαθαίνω ότι σε σπηλιά της Μεσσηνιακής Μάνης έφτασαν ήδη μια αρμαθιά δόντια, ένας σπόνδυλος, δεκατέσσερα θραύσματα οστών και ένα κομμάτι από το σκαλπ ανθρώπου του Νεάντερταλ. Περίεργο. Κι εγώ που νόμιζα ότι αυτός ο τριχωτός ζουμπάς, πρόγονος του σημερινού ανθρώπου, ήταν γέννημα-θρέμμα της ομώνυμης κοιλάδας, δώδεκα χιλιόμετρα ανατολικά του Ντύσελντορφ όπου παραδοσιακά κερδίζουν τις εκλογές το SPD και οι Πράσινοι;

Ορίστε, πάλι τα είπα μαζεμένα και φούσκωσα. Επρεπε όμως να προλάβω τον Πάνο Καμμένο. Να μην ξαναπιάσει τη γνωστή σεξοκωμωδία για γερμανίδες τουρίστριες από το ομόσπονδο κρατίδιο της Ρηνανίας-Βεστφαλίας με ντόπιους άντρακλες ενάμισι μέτρο ύψος, δυσανάλογα μεγάλο κεφάλι και μικροσκοπικούς μετωπιαίους λοβούς.

Δικός ή ξένος, δεν έχει απολύτως καμία σημασία. Ο εν λόγω καλλονός περπατούσε με τα γόνατα ελαφρώς κυρτά και πάθαινε συχνά συνάχι λόγω της ασυνήθιστα μεγάλης ρινικής του κοιλότητας. Δεν πρόκειται όμως να χαλάσουμε τις καρδιές μας για τέτοια ψιλοπράματα. Το θέμα είναι να πέσει χρήμα στην αγορά, να προχωρήσουν οι κρατικοποιήσεις, να γίνουν οι ανάλογοι διορισμοί, να μη χάσουν σπιθαμή εδαφικής ακεραιότητας τα κατά τόπους ΤΕΙ και πανεπιστήμια, να σπάσει επιτέλους η γκίνια. Κι αν δεν γυρίσουμε στην προ Καστελλορίζου κατάσταση, στη φάση Φλιντστόουνς θα φτάσουμε πάντως οπωσδήποτε.