[Στην ανάπαυλα] Δωσ’ του κλώτσο να γυρίσει μαντάμ

«Αυτή τη Σαρακοστή δεν την κόβω να ‘χει Πάσχα». Ψαρεύω φράσεις στον δρόμο ιδίως αυτών που με το κινητό στο ους μιλάνε με την άνεση ότι κανείς δεν τους ακούει. Δεν ξέρω τι απάντησε ο συνομιλητής του αλλά ο δικός μας κάγχασε, διευθέτησε με το άλλο χέρι καταλλήλως το πέος του, εν μέση Πανεπιστημίου οδώ, και προχώρησε κατά Σύνταγμα μεριά να συνεχίσει τα τηλεφωνήματά του.

Είναι αλήθεια ότι αν διάβαζε κάποιος στις αρχές του περασμένου αιώνα για αυτή τη Σαρακοστή που ενώ κανείς δεν την κόβει αυτή δεν λέει να Πασχαλιάσει θα έμενε με το στόμα τουλάχιστον (δεν ξέρω για άλλα όργανα του ανθρωπίνου σώματος) ανοιχτό.

Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω πως με κάτι τέτοια η γλώσσα αντί να φτωχύνει, πλουτίζεται. Και ό,τι δεν της καλοπάει, με τον καιρό κάνει ένα τίναγμα «έτσι» και τον πετάει από πάνω της, και μην τον είδατε τον νεολογισμό.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΒΕΒΑΙΑ και φράσεις του νεοέλληνα που αντέχουν στον χρόνο. Κλασικές. Μια τέτοια με βρήκε προχθές το βράδυ σπίτι μου χαλαρό κι εντελώς απροετοίμαστο. Εβλεπα μια απ’ αυτές τις ενημερωτικές εκπομπές του απογεύματος. Τις εμφανιζόμενες λίγο πριν από τις ειδήσεις. Αυτές που λειτουργούν σαν προνάρκωση, για να ‘ρθει μετά ο οργανισμός έτοιμος να δεχτεί το νυστέρι του κεντρικού δελτίου, χωρίς να καταλάβει ούτε ένα τσικ. Να ‘ναι σε τέλεια νάρκωση και μέθη.

Εκεί λοιπόν, σ’ αυτό το πάνελ, φιλοξενείται επί καθημερινής βάσεως μια κυρία – ρεπόρτερ, που παρότι ερωτευμένη τρελά με τον ΣΥΡΙΖΑ, δείχνει εντελώς ανικανοποίητη. Και πολλά νεύρα. Πάρα πολλά νεύρα. Σε μια αποστροφή λοιπόν τής, τρόπον τινά, συζητήσεως, η ως άνω, απευθυνόμενη στον διπλανό πανελίστα, απεφάνθη εις άπταιστον Ελληνικήν. «Μη λες τέτοια γιατί θα σας πιάσουμε στις κλωτσές»).

Αμέσως ξύπνησαν παλιές μέρες εντός μου. Οργισμένες κερκίδες στο παλιό Καραϊσκάκη, καβγάδες στην Καρβουνόσκαλα, απειλές νταβατζή στη Φίλωνος και άλλα στέκια του ημικόσμου. Ο παρουσιαστής, με το που ακούει το «κλωτσές» τρέχει πανικόβλητος σε «Διαφημίσεις. Διαφημίσεις». Κι αμέσως έπεσε το φουαντρέ – Υφαντής και το Ντιρόλο κι έσωσαν την κατάσταση.

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ όμως δεν σώζεται. Οσο πάει και χειροτερεύει. Ισως είχε δίκιο ο κύριος της Πανεπιστημίου. «Αυτή τη Σαρακοστή δεν τη κόβω να ‘χει Πάσχα».

Στενόχωρες εποχές και κοντοκάβαλες. Ανοίγω τα «Χρονικά» του Τάκιτου. Γραμμένο γύρω στα 115 π.Χ. Διαβάζω μια Ρώμη κι έναν κόσμο που δεν απέχει από τον δικό μας. Το λες παρηγοριά; Το ονομάζεις κατάντια; Διάλεξε ανάλογα την ώρα.

Οπως χάνομαι στην Ιστορία, πέφτω σε μια φράση που με φαρμακώνει. Μιλάει ο ίδιος ο Τάκιτος: «Προσωπικά θα έλεγα ότι, όσο περισσότερο φέρνω στον νου μου την Ιστορία, σύγχρονη ή αρχαία, τόσο πιο έντονα μου φανερώνεται η γελοιότητα των ανθρωπίνων υποθέσεων σε όλα τους τα επίπεδα».