[Στίγμα] Τι καλοβλέπει ο κ. Σνάμπε

Εξαρχής είχα μια αποστροφή βλέποντας τον Πρωθυπουργό της χώρας μου να δέχεται στο γραφείο του κάθε τρεις και λίγο κάποιον επιχειρηματία, μόνο και μόνο επειδή δηλώνει ότι επιθυμεί να κάνει η εταιρεία του επενδύσεις στην Ελλάδα. Να έρθει στην Αθήνα ο Μπιλ Γκέιτς ας πούμε και να θελήσει να συναντηθεί με τον έλληνα Πρωθυπουργό γιατί έχει να του παρουσιάσει ένα «πρότζεκτ» που σκέφτεται να προωθήσει εδώ, το καταλαβαίνω. Αλλά να δέχεται τον πάσα έναν που περνάει από την Ηρώδου Αττικού, βλέπει απέξω την Μερτσέντες του Πρωθυπουργού και σου λέει «α, μέσα είναι, ας μπω να του πω μια καλημέρα», και να φωνάζουν και τον φωτογράφο για να απαθανατίσει τη χειραψία, αυτό δεν είναι ούτε σωστό ούτε ορθό πολιτικά. Θα αναφέρω το παράδειγμα – γιατί εμένα με ξέρετε, μιλώ μόνο με παραδείγματα – της συνάντησης του Σαμαρά προ ημερών με τον επικεφαλής της γερμανικής εταιρείας λογισμικού επιχειρησιακών εφαρμογών SAP Τζιμ Χάγκεμαν Σνάμπε (μεγάλη φωτογραφία).
 Δεν γνωρίζω ποιος έκλεισε – και αυτό – το ραντεβού, ούτε εάν ενημέρωσε τον Πρωθυπουργό για την πορεία και τις επιδιώξεις της συγκεκριμένης επιχείρησης. Σε όλους εμάς έμειναν οι δηλώσεις του κυρίου Σνάμπε, ο οποίος ανακοίνωσε ότι μεταφέρει την έδρα των επιχειρήσεών του για τη Νότια Ευρώπη στην Αθήνα. 

Ξέχασε να μας πει βεβαίως ότι ήδη η εταιρεία αυτή δραστηριοποιείται στην Ελλάδα, άρα τι νόημα έχει η ανακοίνωση πέρα από το να μας δημιουργήσει την αίσθηση ότι «κάτι γίνεται»; Η αλήθεια είναι ότι «κάτι πάει να γίνει» ή για να είμαι πιο ακριβής «κάτι θα ήθελε πολύ (ο κύριος Σνάμπε) να γίνει». Και αυτό το «κάτι» είναι η ανάληψη του έργου «λογισμική διασύνδεση του δημόσιου τομέα» της χώρας αντί του ευτελούς ποσού των εννέα (αριθμός 9) εκατομμυρίων ευρώ, στην αρχική του φάση – γιατί το έργο έχει πολλά πολλά υποσυστήματα στη συνέχεια, άρα όποιος πάρει το αρχικό, μαθηματικά θα πάρει και τα επόμενα. Καλό; 
Χρειάζεται προσοχή
Υποθέτω πως ναι! Γιατί κάπως έτσι ξεκίνησε και η Siemens και θυμάστε τι έγινε: όποια πέτρα και να σήκωνες στο Δημόσιο η Siemens ήταν από κάτω. Οδοντογλυφίδες να χρειαζόταν να προμηθευτεί, ο γερμανικός κολοσσός ήταν εκεί να τις προσφέρει σε «καλή τιμή», στην οποία περιλαμβανόταν φυσικά το «νόμιμο» 10% που ενθυλάκωνε ο κάθε λάμογας για την υπογραφή του. Δεν θέλω να συσχετίσω την επί τουλάχιστον έξι δεκαετίες «δράση» της Siemens με την SAP που προανέφερα. Ούτε καν το γεγονός ότι και αυτή είναι γερμανική. Προς Θεού. Θέλω απλώς να τονίσω ότι το άγχος της κυβέρνησης για ανάπτυξη δεν πρέπει να την παρασύρει να πανηγυρίζει με χάντρες και καθρεφτάκια…
«Τα ψέματα τελείωσαν»
Ο πρόεδρος Αντώνης πάντως θα βρεθεί σύντομα μπροστά σε ένα πραγματικό πολιτικό πρόβλημα που είναι η απαίτηση του ΠΑΣΟΚ να υπάρξει «ισομερής κατανομή των βαρών» της κυβέρνησης και βεβαίως και των όποιων κερδών. 
«Τα ψέματα τελείωσαν» μου είπε χθες το βράδυ ένας από τους περί τον πρόεδρο Βαγγέλη πιστούς, στον οποίο απευθύνθηκα μετά το σχετικό non paper που κυκλοφόρησε το κόμμα.
– Πώς το εννοείτε ακριβώς, φεύγετε; Μένετε; Διεκδικείτε μεγαλύτερη συμμετοχή στην κυβέρνηση; 
– Διεκδικούμε να υπάρξει μια επικαιροποίηση της προγραμματικής συμφωνίας που υπογράφηκε πέρυσι για τη συγκρότηση της κυβέρνησης, με παράλληλη αλλαγή του τρόπου λειτουργίας της και με καλύτερη κατανομή των υπουργείων.

Οκ, κατάλαβα. Φουρτούνες επέρχονται στο κεφάτο και τόσο σκερτσόζο «τρίο Μπελκάντο» που μας κυβερνά. Σύντομα μάλιστα. Συστήνω δραμαμίνες. 
Οι πονοκέφαλοι του Αλέξη
Αντίθετα στον ΣΥΡΙΖΑ τα έχουν λυμένα τα θέματα. Κάτι ψιλολεπτομέρειες για το αν (θα) είμαστε μέσα ή έξω από το ευρώ ουδόλως πρέπει να μας απασχολούν, δεδομένου ότι όλα αυτά και άλλα πολλά θα λυθούν (λέμε τώρα…) στο ιδρυτικό συνέδριο του κόμματος το οποίο, πρώτα ο Θεός, θα πραγματοποιηθεί στις αρχές του καλοκαιριού. Οπως μου είπε δε ο άνθρωπός μου στο κόμμα, η διοργάνωση του συνεδρίου «θα δώσει απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα που υπάρχουν» – το οποίο εγώ ερμήνευσα ότι θα πάρουμε μια απόφαση και αυτή θα είναι, και δεν θα λέει ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του. Οχι πως είναι κατ’ ανάγκην κακό αυτό, αντιθέτως. 
 Από την πλευρά μου να αναφέρω απλώς ότι υπάρχει μια σχετική γκρίνια μεταξύ των μελών του Συνασπισμού για το συνέδριο αυτοδιάλυσης της συνιστώσας, το οποίο αναμένεται να πραγματοποιηθεί περί τα τέλη Μαΐου. 

Η πλειοψηφία, επιθυμώντας να μη δημιουργήσει προσκόμματα στο αριστερό αγόρι Αλέξη, επιδιώκει να πραγματοποιηθεί το συνέδριο με τη σύνθεση του συνεδρίου του 2010. Αλλά, όπως μου είπε ο δικός μου που προανέφερα, «υπάρχει ένα θεματάκι με αυτό».
 – Ποιο είναι; ρώτησα.
 – Από το συνέδριο του 2010 έχει αποχωρήσει το 1/3 των συνέδρων και τώρα είναι στη ΔΗΜΑΡ!
Και πού είναι το πρόβλημα; Να καλέσουν και εκείνους τους συντρόφους ώστε να επικρατήσει «μια ωραία ατμόσφαιρα». Σιγά…
Πρόκληση
Αδικία είναι. Μεγάλη αδικία. Να πηγαίνει ο ένας στη φυλακή γιατί χρωστάει στο Δημόσιο και ο άλλος να κυκλοφορεί ελεύθερος και να κάνει από πάνω και κριτική κατά πάντων (συν εκβιασμούς κάθε είδους και σε όλα τα επίπεδα), ενώ βαρύνεται με τα ίδια ακριβώς αδικήματα. Θα μου πεις όλα έχουν μια σειρά, και θα συμφωνήσω. Αλλά δεν είναι πρόκληση αυτοί που κινούν τις σχετικές διαδικασίες να αποφεύγουν να πράξουν τα αυτονόητα; Υπάρχει κάποιος λόγος που κωλυσιεργούν;
Βιβλίο – ντοκουμέντο
Πρέπει να αναφέρω ότι αυτές τις ημέρες το έχω ρίξει στη μελέτη (την πραγματική, όχι την άλλη, την Ελεονώρα, μην μπερδευτούμε τώρα μέρες που είναι). Διαβάζω μανιωδώς Καψή. Τον πρώην διευθυντή μου, τον Γιάννη (μικρή φωτογραφία) συγκεκριμένα, ο οποίος κυκλοφόρησε πρόσφατα ένα ακόμη βιβλίο για την πολυτάραχη σχέση του με τον Ανδρέα (να ‘ξερες πόσο λείπεις στους καιρούς που ζούμε…), υπό τον τίτλο «Κουβεντιάζοντας με τον Ανδρέα»…
Το βιβλίο για να είμαι ειλικρινής δεν διαβάζεται απλώς, ρουφιέται, και αυτό οφείλεται αποκλειστικά στον συγγραφέα και το γλαφυρό του ύφος. Εννοείται έχει τον χαρακτήρα πολιτικού ντοκουμέντου καθώς περιγράφει, αναλύει, επαναξιολογεί και εντρυφεί σε άγνωστες σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας…