Επικίνδυνα παιχνίδια

Στην Κύπρο οδηγούν από την αριστερή πλευρά κι αγαπούν τις αγγλικές εκφράσεις. Είναι στοιχείο της σχέσης έλξης -απώθησης με την άλλοτε αποικιοκρατική Γηραιά Αλβιώνα. Είναι λοιπόν επίκαιρο να μετέλθει κανείς του όρου «blame game» – ελληνιστί, παιχνίδι ευθυνών – για να περιγράψει την τρέχουσα πολιτική ατμόσφαιρα. Που είναι τοξική!

Σε κανονικές συνθήκες κάνεις πολιτική με την ελπίδα ή τον φόβο. Σε ακραίες καταστάσεις επιχειρείς όχι να κινητοποιήσεις αλλά να κατευθύνεις τον πανικό και την οργή. Είναι η περίπτωση του Νίκου Αναστασιάδη. Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας είχε δύο συνεχόμενα τραγικά Σαββατοκύριακα στις Βρυξέλλες. Το πρώτο – της Καθαρής Δευτέρας – συνομολόγησε ένα σχέδιο κουρέματος των καταθέσεων στις τράπεζες Κύπρου και Λαϊκή που προκάλεσε σοκ στην κοινωνία και δεν πέρασε από την κυπριακή Βουλή. Το δεύτερο – της 25ης Μαρτίου – αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει σε ένα σχέδιο ακόμη χειρότερο για τις τράπεζες του νησιού, που στην εβδομάδα που πέρασε ήταν σαν να είχε χρεοκοπήσει ακόμη κι αν υποτίθεται ότι γλίτωσε τη χρεοκοπία.

Υπάρχει όμως μια κρίσιμη διαφορά μεταξύ Καθαρής Δευτέρας και 25ης Μαρτίου. Οτι εξαιρούνται οι καταθέσεις κάτω των 100.000 ευρώ. Δηλαδή οι μικροκαταθέτες. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ένας πόλος στην κοινωνία που μπορεί να αξιοποιηθεί πολιτικά. Αυτόν ο κύπριος Πρόεδρος προσπαθεί να τον στρέψει σε πρόσωπα που εμφανίζονται ως υπεύθυνα για όσα έγιναν στο παρελθόν. Δηλαδή στις διοικήσεις τών υπό συρρίκνωση τραπεζών. Την ίδια ώρα ο Αναστασιάδης επιχειρεί να τραβήξει την προσοχή από την πολιτική διαπραγμάτευση στους χρηματοπιστωτικούς χειρισμούς. Εξού και το σποτάρισμα του διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου Πανίκου Δημητριάδη για αναλήψεις που έγιναν σε υποκαταστήματα των – κλειστών στην Κύπρο – τραπεζών στο Λονδίνο ή σε θυγατρικές στη Μόσχα. Είναι μια τολμηρή κίνηση που δείχνει και την πίεση που δέχεται το Προεδρικό.

Οι τολμηρές κινήσεις όμως έχουν κινδύνους. Είναι προφανές ότι ο Αναστασιάδης θέλει να βγει ο ίδιος από το κάδρο. Ωστόσο, η στοχοποίηση ανεβάζει την ένταση και καλλιεργεί γενικευμένη μισαλλοδοξία με πιθανώς ανεξέλεγκτα αποτελέσματα. Ετσι την έπαθε και η διακυβέρνηση Παπανδρέου που υιοθέτησε, ακόμη και στην επικοινωνία του πρώην πρωθυπουργού ιαχές του στυλ «κάποιος να πάει φυλακή». Η τιμωρητική ατμόσφαιρα όξυνε το κοινωνικό κλίμα και δημιούργησε μια αφόρητη πίεση στη Δικαιοσύνη, που αυστηροποιήθηκε. Κάπως έτσι διάφορες πτυχές της διακυβέρνησης της περιόδου 2009-2011 – ακόμη και η προσφυγή στο ΔΝΤ! – τέθηκαν υπό έρευνα από τους οικονομικούς εισαγγελείς. Ακόμη χειρότερα: το σύστημα Παπανδρέου έμπλεξε – διά του Γιώργου Παπακωνσταντίνου – με τη λίστα Λαγκάρντ που, τελικώς, δημοσιοποιήθηκε και ερευνάται παρά τις αρχικές επιφυλάξεις λόγω του χαρακτήρα της ως προϊόντος υποκλοπής.

Με απλά λόγια, σε πρώτη φάση κατηγορείς, μετά όμως σε παίρνει κι εσένα η μπάλα και καταλήγεις να κατηγορηθείς κι εσύ. Συμπέρασμα: η Κύπρος περνάει μια δύσκολη ώρα. Ευθύνες υπάρχουν. Αλλά ο κυπριακός ελληνισμός έχει ανάγκη από αλληλεγγύη και ψυχραιμία. Το κυνήγι μαγισσών θα έχει ως αποτέλεσμα οι φωτιές να μην σβήνουν και να τσουρουφλιστούν σε αυτές εκείνοι που τις έβαλαν!