[Για την ιστορία] Τα ρεβίθια στο παγκόσμιο τραπέζι

Από τις καλύτερες φυσικές πηγές πρωτεΐνης υψηλής βιολογικής αξίας, ισοδύναμης του κρέατος και των γαλακτοκομικών, πλούσιο σε μέταλλα, φυτικές ίνες, φολικό οξύ και άλλες βιταμίνες, το ταπεινό ρεβίθι πιστεύεται ότι έχει γεννηθεί πριν από πολλούς αιώνες στη Μέση Ανατολή. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα έχει ταξιδέψει σε όλη τη Μεσόγειο μέχρι την άλλη άκρη της Ασίας, έφτασε μέχρι την Αμερική και την Αυστραλία.

Στον αραβικό κόσμο τα ρεβίθια λέγονται χούμους, ενώ με το ίδιο όνομα είναι γνωστός ο πουρές βρασμένων ρεβιθιών που αναμειγνύεται με ταχίνι και χυμό λεμονιού και σερβίρεται με ψημένες πιτούλες ραντισμένος με ελαιόλαδο και λίγο καυτερό κόκκινο πιπέρι. Οι Γάλλοι τα βράζουν και τα προσθέτουν σε σαλάτες με βινεγκρέτ, οι Ιταλοί τα χρησιμοποιούν σε πολλές σούπες και στη Σικελία τα αλέθουν, τα κάνουν αλεύρι και φτιάχνουν τραγανές πιτούλες. Οι Ισπανοί τα μαγειρεύουν με σπανάκι, σκόρδο και καπνιστό πιπέρι, ενώ στη Βαρκελώνη, ειδικά, υπάρχει μια συνταγή με πικάντικο τσορίζο και κουκουνάρι.

Στη Βόρεια Αφρική τα ρεβίθια είναι απαραίτητο συστατικό πολλών πιάτων με κους κους όπως και στην Ινδία όπου σερβίρονται με ρύζι και μπόλικα μπαχαρικά.

Στην Ελλάδα γίνονται συνήθως σούπα. Στη Σίφνο ψήνονται όλη τη νύχτα σε ξυλόφουρνο μέσα σε πήλινο τσουκάλι με καπάκι κλεισμένο με ζυμάρι. Στον ηλεκτρικό φούρνο θα τα ψήσετε 6 ώρες στους 180^ο ή 2 1/2 ώρες στους 250^ο αφού τα βάλετε σε μια γάστρα μαζί με ροδέλες κρεμμυδιών, λάδι, λεμόνι, αλατοπίπερο και νερό να τα σκεπάζει δυο δάχτυλα. Τα ρεβίθια τρώγονται και αποξηραμένα (στραγάλια) με σταφίδες ενώ επίσης γίνονται και γλυκό σύμφωνα με μια παλιά θεσσαλική συνταγή.