[Ανάλυση] Το παγκάρι ανοίγει, το ευρώ αφορίζεται

Υποθήκευση της εκκλησιαστικής περιουσίας ως εγγύηση ομολογιακού δανείου. Εκδοση ομολόγου που να αγοραστεί από τις ενορίες. Τιτλοποίηση μελλοντικών εσόδων από την αξιοποίηση του φυσικού αερίου. Κρίνοντας από όσα είπε στον Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη κατά τη συνάντησή τους, ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος δεν είναι μόνο ένας πολιτικός του Θεού – όπως συμβαίνει συχνά με τους κορυφαίους ιεράρχες -, είναι και ένας τραπεζίτης του Θεού.

Προσωπικότητα του συντηρητικού χώρου και ιδεολογικός αντίπαλος του ΑΚΕΛ – δεν παρέλειψε να πει δύο λόγια πάλι για τον Δημήτρη Χριστόφια -, ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος έπαιρνε πάντα θέση για το Κυπριακό και τα εθνικά θέματα. Τώρα έχει άποψη και για τη συμμετοχή της Κύπρου στην ευρωζώνη. Για την ακρίβεια: θεωρεί ότι πρέπει να προετοιμαστεί μια ομαλή έξοδος! Η αλήθεια είναι ότι οι ιδέες του Αρχιεπισκόπου περί ομολογιακών δανείων μόνο με επιστροφή στην κυπριακή λίρα μπορούν να υλοποιηθούν. Γιατί με τις κυπριακές τράπεζες κλειστές και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να είναι η μοναδική εγγύηση για τη ρευστότητά τους, πού θα βρουν οι ενορίες χρήματα για να πάρουν ομόλογα; Εκτός αν τα παγκάρια εγγυώνται ήδη την απρόσκοπτη μετάβαση της Κύπρου σε οικονομία ρευστού!

Φυγόκεντρος. Ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος δεν είναι ο μόνος που απειλεί με επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Το πολιτικό σύστημα του νησιού – συμπιεσμένο σε μικρό χώρο – αναπτύσσει πολύ πιο έντονες φυγόκεντρες δυνάμεις. Ή, ειπωμένο πιο ευγενικά, διακρίνεται για τον ριζοσπαστισμό του. Ωστόσο, όλα αυτά είναι λόγια. Ας πούμε, αν ο ανενδοτισμός απέναντι στην Ευρώπη είναι για να προστατευθεί ο χαρακτήρας της Κύπρου ως offshore κέντρου, έχει ρωτήσει κανείς τους Ρώσους αν θέλουν να δουν τις καταθέσεις τους να μετατρέπονται από ευρώ σε κυπριακές λίρες;

Η απειλή της εξόδου από το ευρώ θα πλήξει περισσότερο την Κύπρο από την Ευρώπη. Κι αυτό γιατί, σε αντίθεση με την Ελλάδα, οι κυπριακές τράπεζες δεν είναι ιδιαίτερα διασυνδεδεμένες με τις ευρωπαϊκές που δεν έχουν θυγατρικές στο νησί. Η Κύπρος είναι, στην πραγματικότητα, σαν ένα άλλο νησί. Την Ισλανδία. Αυτή έσκασε – λόγω της υπερέκθεσης των τραπεζών της σε subprime αμερικανικά δάνεια – το 2008 και υπέστη πλείστες ταπεινώσεις από τους βόρειους γείτονές της. Ας πούμε, το Λονδίνο είχε παγώσει τις καταθέσεις Ισλανδών σε βρετανικές τράπεζες ως αντίποινα για τα λεφτά που έχασαν Βρετανοί στις ισλανδικές τράπεζες. Αγριότητες δηλαδή. Η Ισλανδία υπέφερε υπό τον ζυγόν του ΔΝΤ, συμμαζεύτηκε και υπέβαλε αίτηση συμμετοχής στην ευρωζώνη.

Ωστόσο, η παγωμάρα του Βορρά δεν φτάνει στον Νότο. Και η μικρή υπερήφανη Κύπρος πιστεύει ότι θα ξαναζήσει την εμπειρία του δημοψηφίσματος για το σχέδιο Ανάν. Ταρακουνήθηκαν λίγο το 2004 αλλά το «όχι» δεν τους κόστισε. Με τον ίδιο τρόπο που η Ελλάδα νόμιζε ότι στα Ιμια θα ξαναζήσει μια θριαμβευτική επανάληψη της κρίσης του ’87, για να ξυπνήσει το επόμενο πρωί και να ψάχνει να βρει ένα ελικόπτερο του Πολεμικού Ναυτικού.

Σκληροί αριθμοί. Τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Και μια χώρα όπου η τρύπα των τραπεζών αναλογεί στο μισό ΑΕΠ και παραπάνω έχει μπλέξει άσχημα. Ακόμη χειρότερα: αν Λαϊκή και Κύπρου κλείσουν, θα χρειαστούν καμιά τριανταριά δισ. για την αποζημίωση κατά τα minima των καταθετών. Πού θα βρεθούν αυτά; Αντί να συζητούν για ομόλογα, καλύτερα θα ήταν οι ιερείς του νησιού να επικαλεστούν τη βοήθεια του Θεού…