Η πορεία της εμφιάλωσης

Στην αρχαιότητα το κρασί φυλασσόταν και μεταφερόταν σε πήλινους αμφορείς. Οι Ρωμαίοι είχαν επινοήσει την εμφιάλωσή του σε μπουκάλια από φυσητό γυαλί που σφραγίζονταν με φελλό, οι γυάλινες φιάλες όμως καθιερώθηκαν μόλις στα τέλη του 17ου αιώνα και στην αρχή εμφανίστηκαν μόνο στα κελάρια των ευγενών. Τα τελευταία χρόνια πάντως έχουν γίνει πολλές προσπάθειες για την αντικατάσταση του γυαλιού γιατί, αν και θεωρείται ιδανικό για την προστασία του κρασιού από την οξείδωση, είναι βαρύ και σπάει εύκολα. Για τα πιο φτηνά κρασιά έχει γίνει μια στροφή σε χάρτινες (ασκός και Tetra Pak με επένδυση αλουμινίου στο εσωτερικό του) και πλαστικές συσκευασίες. Εξάλλου στα ράφια των σουπερμάρκετ έχουν ήδη εμφανιστεί φιάλες PET των 75 cl., που είναι το τυπικό μέγεθος μπουκαλιού με χωρητικότητα 750 ml καθαρού περιεχομένου και το οποίο καθιερώθηκε με νόμο το 1970. Στα πλεονεκτήματα της φιάλης PET συγκαταλέγονται το μικρό βάρος της (ζυγίζει μόλις 54 γρ., ενώ μια γυάλινη 400 γρ.), η ασφάλεια (δεν σπάει) και το μικρότερο μέγεθος. Επίσης θεωρείται υλικό ανακυκλώσιμο, αν και πολλοί αμφισβητούν την ανακύκλωση των πλαστικών. Στα πιθανά μειονεκτήματά της αναφέρονται η ποιότητα του κρασιού, αφού οξειδώνεται πιο γρήγορα από ό,τι σε γυάλινα μπουκάλια, οι επιπτώσεις στην υγεία και η εικόνα, δεδομένου ότι οι λάτρεις του κρασιού το έχουν συνδέσει απόλυτα με το γυαλί.