[Προεκτάσεις] Συνέπειες

Οπως γίνεται συνήθως, οι περισσότεροι διάλεξαν την εύκολη πλευρά. Κόμματα, πολιτικοί, εμπειρογνώμονες, διεθνή μίντια καταδίκασαν την απόφαση που φορολογεί – περί αυτού πρόκειται – τις καταθέσεις στις κυπριακές τράπεζες. Οι περισσότεροι έχουν κατακρίνει κατά καιρούς και τους όρους του ελληνικού Μνημονίου. Λογικό. Η λιτότητα και η φορολογία των καταθέσεων – όπως και η επιπλέον φορολογία των ακινήτων – είναι σκληρά μέτρα. Αλλά η επίκριση συνιστά τη μια πλευρά του νομίσματος και ενδεχομένως παραβλέπει τις ιστορικές παραμέτρους που το διαμορφώνουν. Υπάρχει και η άλλη πλευρά.

Π.χ. στην Ελλάδα τα Μνημόνια υπήρξαν οδυνηρά για την ελληνική κοινωνία. Οχι μόνο επέβαλαν λιτότητα αλλά και δεν φέρνουν αποτέλεσμα. Ευθύνονται όσοι τα επέβαλαν προκειμένου να δώσουν νέα δάνεια. Αλλά δεν ευθύνονται εξίσου, αν όχι και περισσότερο, όσοι έφεραν τα πράγματα σε αυτό το σημείο; Η Μέρκελ δημιούργησε το τέρας του ελληνικού χρέους; Θρηνούμε για το δράμα του 2010 και εντεύθεν, αλλά κάνουμε πως δεν ξέρουμε τίποτε για το πάρτι πριν από το 2010.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην Κύπρο. Η οικονομία της θα τιναχθεί στον αέρα χωρίς έξωθεν σχέδιο διάσωσης. Γιατί έφτασε να χρειάζεται διάσωση το ξέρουν όλοι στο νησί. Οπως ξέρουν και ότι τζάμπα διάσωση δεν υπάρχει – ποτέ δεν υπήρχε. Πώς είναι δυνατόν να πιστεύει κανείς ότι στο κόστος της διάσωσης θα συμβάλουν μόνον οι άλλοι; Ποια ευρωπαϊκή κυβέρνηση θα έλεγε στους πολίτες της να πληρώσουν για να διασωθεί το τραπεζικό σύστημα μιας χώρας, τα δύο τρίτα των καταθέσεων του οποίου δεν ανήκουν στους πολίτες της;

 Πολλοί καταγγέλλουν ότι με την απόφαση για την Κύπρο τελειώνει η βεβαιότητα που ήθελε τις τραπεζικές καταθέσεις σε καθεστώς ιερής αγελάδας. Προφανώς. Αλλά αυτό δεν είναι κακό προηγούμενο, είναι κακό επόμενο. Πρόκειται για ιστορική ανατροπή και αυτό ακριβώς είναι το μάθημα: ότι τα πράγματα αλλάζουν. Οι αλλαγές είναι συστημικές, αναπότρεπτες και ανελέητες. Αυτό που ήταν σίγουρο μέχρι σήμερα δεν θα έχει καμιά ισχύ από αύριο. Είναι παράλογο, αντιφατικό και άδικο. Αλλά έτσι είναι.

Συνεπώς μην πυροβολείτε τον πιανίστα. Στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα απλώς έρχεται ο λογαριασμός των τριών τελευταίων δεκαετιών του 20ού αιώνα. Πλήττονται βάναυσα οι άνθρωποι, αλλά αρκετοί από τους πληττόμενους είναι σαν τον πατροκτόνο που ζητάει να του αναγνωριστεί ότι έμεινε ορφανός. Οι ισχυρισμοί κάποιων ότι «μας τιμωρούν» είναι απλώς η χαρά του λαϊκισμού! Γιατί όπως έλεγε ο βρετανός ακαδημαϊκός Ουίλιαμ Ινγκ: «Δεν υπάρχουν τιμωρίες ή ανταμοιβές, μόνο συνέπειες».