[Ανάλυση] Οι Σειρήνες της Χρυσής Αυγής

Κάνουν τον άσχετο – καθένας με τον τρόπο του. Ο Γιάννης Καράμπελας ζήτησε συγγνώμη. Εύλογο – αυτός στριμώχτηκε περισσότερο από όλους ως απλός βουλευτής Βοιωτίας. Ο Γιάννης Ιωαννίδης είπε ότι πρόκειται περί λάθους, έστω και αν ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνσιν εκ του ταμείου ή της κάλπης. Αναμενόμενο – είναι υφυπουργός Αθλητισμού και πρέπει να τηρήσει τα προσχήματα. Και ο Μανώλης Κεφαλογιάννης επιχείρησε διάφορα λογικά άλματα που δεν έβγαζαν ακριβώς νόημα για να δικαιολογήσει την πράξη του. Είναι γραμματέας του κόμματος στη ΝΔ – αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι αυτός που είναι. Για να το πούμε κομψά.

Είθισται σε ψηφοφορίες για άρση ασυλίας συναδέλφων τους οι βουλευτές να ψηφίζουν κατά συνείδηση. Με άλλα λόγια, δεν υφίσταται κομματική γραμμή. Ωστόσο, το ξύλο που δεν βγήκε από τον Παράδεισο, αλλά μπήκε προεκλογικά πέρυσι τον Ιούνιο στην πρωινή τηλεόραση, συνιστά πολιτικό θέμα. Ως τέτοιο αντιμετωπίστηκε από τη ΝΔ το, παγκοσμίως πλέον γνωστό, περιστατικό, κατά το οποίο ο νυν βουλευτής της Χρυσής Αυγής Ηλίας Κασιδιάρης τά ‘βαλε – με νεροπότηρα και γροθιές –  με τη Ρένα Δούρου του ΣΥΡΙΖΑ και τη Λιάνα Κανέλλη του ΚΚΕ.

Φυσικά, θα μπορούσε να πρόκειται για άλλη μία ιστορία κοινοβουλευτικής ελαφρότητας από τις πολλές. Αυτή είναι η πιο καθησυχαστική εκδοχή. Υπάρχει όμως και άλλη ερμηνεία. Αυτή είναι πιο ανησυχαστική. Και έχει να κάνει με τις αντοχές ή τις αντιστάσεις της ΝΔ απέναντι στη Χρυσή Αυγή. Οχι σε επίπεδο κορυφής – ο Αντώνης Σαμαράς έχει τραβήξει με καθαρό τρόπο τη γραμμή στο ζήτημα αυτό. Αλλά στη μέση και στη βάση. Εκεί όπου οι πολιτευόμενοι με τη ΝΔ αισθάνονται ότι το κόμμα του Μιχαλολιάκου σαγηνεύει ή παρασύρει ή εκτονώνει ένα τμήμα του παραδοσιακού συντηρητικού ακροατηρίου. Πρόκειται για ψηφοφόρους από τους οποίους δεν θέλουν να αποξενωθούν πολιτευτές και βουλευτές της ΝΔ.

Δεν είναι πρωτοφανές – και μοναδικά ελληνικό – φαινόμενο. Μια πρόσφατη έρευνα της παρισινής εφημερίδας «Le Monde» έδειξε ότι οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ άκρας και κλασικής Δεξιάς αρχίζουν να θαμπώνουν. Αρχίζουν επίσης να υποχωρούν τα φράγματα. Η ατζέντα της άκρας Δεξιάς μολύνει τον πολιτικό λόγο της κλασικής Δεξιάς. Φάνηκε και στον τρόπο με τον οποίο πολιτεύθηκε ο γάλλος πρώην πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί την προηγούμενη πενταετία. Στη μετανάστευση και στην ασφάλεια – ή στην τουρκοφαγία – η πολιτική ρητορική του δεν είχε τίποτε να ζηλέψει από το Εθνικό Μέτωπο. Ισα ίσα, που μπορούσε κανείς να πει ότι το ξεπερνούσε. Προνομιακός συνομιλητής και σύμβουλος – ακόμη και σήμερα – του Σαρκοζί είναι ο γάλλος ακροδεξιός δημοσιογράφος και ιστορικός Πατρίκ Μπουισόν. Αυτός ήταν ο θεωρητικός τού να στραφεί η γαλλική Δεξιά ακόμη πιο δεξιά – εισήγηση που πέρασε.

Δεν είμαστε εκεί. Αλλά η υπόθεση Κασιδιάρη – Κανέλλη είναι κάτι για το οποίο έχουν άποψη περίπου όλοι οι Ελληνες. Το περιστατικό τέμνει οριζόντια και κάθετα αντιλήψεις για τα όρια της πολιτικής συμπεριφοράς εν γένει, τις σχέσεις Δεξιάς και Αριστεράς – ακόμη και τις σχέσεις ανδρών – γυναικών. Διχάζει, ενώ – κακά τα ψέματα – υπάρχουν και αρκετοί οπαδοί της συμπεριφοράς Κασιδιάρη. Είναι προφανές ότι η μη ψήφος στην άρση ασυλίας του νυν βουλευτή της Χρυσής Αυγής είναι το είδος της «παλικαριάς» που δεν περνά απαρατήρητη. Μετά, φυσικά, οι μη ψηφίσαντες πήγαν να τα μπαλώσουν. Αλλά είναι προφανές ότι οι Σειρήνες της Χρυσής Αυγής βασανίζουν τους κωπηλάτες της ΝΔ.