[Ανάλυση] Οι προπονητές της πολυθρόνας

Στην Αμερική τούς λένε «προπονητές της πολυθρόνας». Είναι αυτοί που βλέπουν το ματς από τον καναπέ τους, αλλά δίνουν οδηγίες στην ομάδα από τηλεοράσεως χειρονομώντας μπρος στη μικρή οθόνη. Ετσι ξεδίνουν και εκτονώνουν τον εγωισμό τους, μη χάνοντας καμία ευκαιρία να πατρονάρουν ή να κριτικάρουν τον πραγματικό προπονητή, αυτόν που στέκεται δίπλα στο γρασίδι.

Κυβέρνηση της πολυθρόνας δεν έχουμε. Εχουμε όμως κυβέρνηση των τριών, όπου Πρωθυπουργός είναι ένας, ο Αντώνης Σαμαράς. Αυτός βρίσκεται στο Μαξίμου. Οι άλλοι είναι στα γραφεία των κομμάτων τους και παρακολουθούν τη διαπραγμάτευση με την τρόικα αν όχι από τις πολυθρόνες, πάντως σίγουρα από τις καρέκλες τους.

Στοπ εδώ, για να πούμε ότι η απευθείας διαπραγμάτευση μεταξύ Πρωθυπουργού και τρόικας είναι καινούργιο είδος αγώνα. Ο Παπανδρέου δεν έβλεπε την τρόικα. Είναι ο Παπαδήμος που την έβαλε στο Μαξίμου, αλλά αυτός δεν είχε κάτι ουσιαστικό να πει μαζί της, αφού με το PSI, κυρίως, αναλώθηκε. Είναι ο Σαμαράς που, αφού υπάρξει εντατική και συχνά σκληρή επεξεργασία των θεμάτων από υπουργούς και τεχνοκράτες της κυβέρνησης, κάθεται στο τραπέζι με τους κ.κ. Τόμσεν και Σία.

Είναι μια επιλογή με ρίσκο. Επειδή όμως το ρίσκο είναι υπολογισμένο, είναι μια επιλογή που θα δικαιωθεί. Αφενός υπάρχει το πολιτικό κεκτημένο. Επειτα από περιπέτειες δύο ετών, η χώρα έχει πολιτική σταθερότητα και τρικομματική κυβέρνηση. Πρόκειται για σημαντικό διαπραγματευτικό ατού. Τροϊκανοί και δανειστές είναι υποχρεωμένοι να κάνουν προσαρμογές και παραχωρήσεις. Εφόσον παραμένουμε στο ευρώ, πρέπει μια τέτοια κυβέρνηση με κάθε τρόπο να βοηθηθεί. Αφετέρου υπάρχει το ευρωπαϊκό σκηνικό. Αν ο Νότος δεν δει ανάπτυξη σε έναν χρόνο, αντίο προγράμματα, Μνημόνια και άλλα τινά. Βρυξέλλες και Βερολίνο το ξέρουν. Απλώς όλοι περιμένουν το αποτέλεσμα – ή μάλλον τη νομιμοποίηση των γερμανικών εκλογών – για να πάνε σε δραστικές λύσεις για το χρέος: ευρωομόλογο και Ταμείο για την εξαγορά χρεών είναι ήδη έτοιμα στα συρτάρια. Από εκεί και πέρα, υπάρχει το δεδομένο της τεράστιας ελληνικής προσπάθειας, αλλά και το μπόνους της πρωθυπουργικής παρουσίας στη διαπραγμάτευση. Οπως φάνηκε και με τον Ιρλανδό Εντα Κένι – με τον οποίο τα έλεγε εξαρχής ο Σαμαράς – όποιος τολμά και μάχεται εξασφαλίζει πράγματα για τη χώρα του.

Η πολιτική αυτή δυναμική αφυπνίζει το σύνδρομο του προπονητή της καρέκλας στους εταίρους του Σαμαρά στην κυβέρνηση. Περισσότερο επιρρεπής φαίνεται ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Ο αναπτυσσόμενος τομέας επικοινωνίας της Ιπποκράτους ασχολείται ιδιαίτερα τις τελευταίες ημέρες με το να περάσει το μήνυμα ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ υποστηρίζει, καθοδηγεί, ακόμη και συμμετέχει – όχι από τηλεοράσεως, από τηλεφώνου! – στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα και δίνει καίριες συμβουλές. Η κινητοποίηση αυτή δεν έχει τόσο πολύ στόχο τον Σαμαρά, όσο τον Κουβέλη που, υπό την πίεση των διαρροών για τις συμβουλευτικές ικανότητες του Βενιζέλου, αναγκάζεται να μπει κι αυτός στην ίδια γραμμή, ώστε να μη θεωρήσει το κόμμα του ότι υστερεί. Βενιζέλος και Κουβέλης θέτουν στόχους, ορίζουν κόκκινες γραμμές και – περισσότερο ο πρώτος, είναι η αλήθεια – κοουτσάρουν. Ειρήσθω εν παρόδω, ο προπονητής της πολυθρόνας δεν έχει ρίσκο – αν κάτι δεν πάει καλά, υπάρχει πάντα ο πραγματικός προπονητής στον οποίο μπορεί να ρίξει την ευθύνη.