[Προεκτάσεις] Αυτοπαγίδευση

Οσο σκύβει κανείς στις πρόσφατες καταδίκες πολιτικών τόσο μπαίνει στον πειρασμό να διατυπώσει κάποιους προβληματισμούς. Π.χ., τα ισόβια του Παπαγεωργόπουλου – ανεξαρτήτως της ενοχής του – προήλθαν από την άρνηση του δικαστηρίου να του αναγνωρίσει ελαφρυντικά. Δικαστές είναι, με βάση τον νόμο και τη συνείδησή τους δικάζουν και δεν κρίνονται γι’ αυτό. Αλλά αν δεν έχει ελαφρυντικά ένας πρώην πρωταθλητής και πρώην δήμαρχος, ποιος έχει; 
Η αυστηρή καταδίκη του Ακη Τσοχατζόπουλου για το πόθεν έσχες είναι ακόμη πιο αξιοπρόσεκτη, ιδίως αν ληφθεί υπόψη ότι η απόφαση δεν ελήφθη ομόφωνα. Διαχρονικά τα πόθεν έσχες των πολιτικών, όπως και οι δηλώσεις για τις εκλογικές δαπάνες τους, βρίθουν ανακριβειών, λαθών και παραλείψεων – αν καταφέρει κανείς να καταλάβει τι γράφουν σε πολλές περιπτώσεις. Αν είχε εφαρμοστεί το πνεύμα της απόφασης που κατ’ αναδρομική εφαρμογή του νόμου έριξε στον Ακη οκτώ χρόνια, πόσοι θα έπρεπε ήδη να έχουν καταδικαστεί; Αλλωστε δεν έχουν υπάρξει και πόθεν έσχες δικαστών με ανάλογα προβλήματα;
Οπως έχει διαμορφωθεί η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, αναπόφευκτα κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί αν στην αυστηρότητα της καταδίκης Τσοχατζόπουλου μέτρησε το συγκεκριμένο κατηγορητήριο, ή και μια άλλη δίκη του που… δεν έγινε ακόμη! Δηλαδή, δεν επιβλήθηκε αυστηρή ποινή στον πρώην βουλευτή που δεν δήλωσε μερικές χιλιάδες ευρώ στο πόθεν έσχες, αλλά στον πρώην υπουργό που θα δικαστεί σύντομα για σοβαρότερα αδικήματα. Ή σε έναν πολιτικό που «ρίχτηκε στα σκυλιά» από το πολιτικό σύστημα και έγινε βορά στην κοινή γνώμη. 

Αν αυτά επέδρασαν για πιο αυστηρή κρίση και ακόμη αυστηρότερη επιμέτρηση της ποινής, υπάρχει θέμα. Οπως υπάρχει – για πολλούς νομικούς – και θέμα με την αυστηρότητα που ίσχυσε στις συνεχιζόμενες προφυλακίσεις της συζύγου και της κόρης του. 
Για τη Δικαιοσύνη – και πολύ περισσότερο για τους δικαστές – σε ό,τι αφορά τις δίκες που έρχονται ο πρώην υπουργός βαρύνεται με κατηγορίες που πρέπει να αποδειχθούν – όχι με καταδίκες. Αυτά δεν νοείται να λειτουργούν πρωθύστερα ούτε το ένα να επηρεάζει το άλλο. 
Η ποινή Παπαγεωργόπουλου δεν μπορεί να εκληφθεί ως πήχης, κάτω από τον οποίο κανείς δεν θέλει να περάσει. Γιατί τότε η Δικαιοσύνη αυτοπαγιδεύεται: φαντάζεται κανείς τη θέση του δικαστή που θα αθωώσει έναν πολιτικό; Αν τα δικαστήρια επιμετρούν ειδικά στους πολιτικούς ποινές χωρίς ελαφρυντικά – εκεί που δεν επιμετρούσαν καθόλου – θα προκύψουν καταστάσεις ισοδύναμες με στέρηση δικαιωμάτων. Αλλά όπως έλεγε ο αμερικανός δικηγόρος Ουίλιαμ Σμιθ: «Οταν ένας χάσει ένα δικαίωμα το χάνουν όλοι».