[Στίγμα] Πώς φτάσαμε στην ταξιδιωτική οδηγία

Τώρα που κόπασε ο θόρυβος σχετικά με την ταξιδιωτική οδηγία της Κομισιόν προς τους υπαλλήλους της που έρχονται στην Αθήνα, αποφάσισα να κάνω μια μικρή έρευνα για το πώς μας προέκυψε αυτό το φασούλι, και στη λογική ότι αφού «ρωτώντας πας στην Πόλη» βάλθηκα να μάθω τι πραγματικά παίχτηκε σε σχέση με αυτό το αφόρητα εξοργιστικό θέμα. Ρώτησα λοιπόν και έμαθα ότι η ταξιδιωτική οδηγία εκδόθηκε μετά την επίσκεψη στην Αθήνα και τη συνεργασία που είχαν με την Ελληνική Αστυνομία (κατά τα φαινόμενα με το ελληνικό τμήμα της Ιντερπόλ) δύο άνθρωποι της υπηρεσίας ασφάλειας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Από τη συνεργασία αυτή προέκυψε ότι πρώτον υπάρχει θέμα ασφάλειας για τους κοινοτικούς υπαλλήλους, οι οποίοι μπορεί να γίνουν στόχος πολιτικών επιθέσεων, και δεύτερον υπάρχουν περιοχές της πρωτεύουσας, όπως «’χαμηλά» στην Ομόνοια, που πρέπει να αποφεύγουν για λόγους εγκληματικότητας. Την έκθεση των δύο υπαλλήλων της υπηρεσίας ασφαλείας της Επιτροπής παρέλαβε ένας κύριος Μάρος Σέφκοβιτς, Σλοβάκος την καταγωγή, ο οποίος και ανέθεσε σε άλλον υπάλληλο της ίδιας υπηρεσίας τη σύνταξη του περίφημου e-mail το οποίο αποκάλυψε «Το Βήμα». 

Το e-mail δεν έχει αποσυρθεί, και ούτε πρόκειται να αποσυρθεί. Οπως μάλιστα μου ανέφερε η ελληνίδα επίτροπος Μαρία Δαμανάκη (μικρή φωτογραφία), περιμένει και αυτή να της δοθούν «εξηγήσεις» 
– Ζητήσατε εσείς την απόσυρση του συγκεκριμένου κειμένου; ρώτησα.
– Οχι, δεν το έκανα, μου απάντησε. Πριν από τις εξηγήσεις δεν ήταν σωστό να κάνω κάτι τέτοιο. Περιμένω να με ενημερώσουν γιατί παραβιάστηκε μια αρχή που λέει ότι οι χώρες της Ενωσης είναι ασφαλείς, και τι είναι αυτό, ποιο γεγονός δηλαδή ώθησε την υπηρεσία ασφαλείας να στείλει ανθρώπους στην Αθήνα και να συντάξει την προειδοποίηση.
– Από ποιον ζητάτε ενημέρωση;
– Εστειλα επιστολή στον πρόεδρο Ζοζέ Μπαρόζο και περιμένω.

Οφείλω να επισημάνω ότι βρήκα τη Δαμανάκη στην Πορτογαλία, λίγο αργότερα από μια συνάντηση με ψαράδες, και όπως μου εξήγησε επιστρέφοντας στις Βρυξέλλες θα επεδίωκε να συναντηθεί κατ’ ιδίαν με τον Μπαρόζο μήπως και επιτύχει την ανάκληση του απαράδεκτου e-mail.
Αν και δεν την είδα πολύ αισιόδοξη, μακάρι να τα καταφέρει…
Τι απέφυγε να πει ο Βενιζέλος
Βρήκα, ομολογώ, εξαιρετικά ευγενικό τον πρόεδρο «ήμουν μόνος, αλλά τώρα δεν νιώθω καθόλου μόνος» Βαγγέλη στην απαντητική επιστολή του προς την ευρωβουλευτή Μαριλένα Κοππά, η οποία παρητήθη από το («αξίωμα» να το ονομάσω;) προεδρείο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωκοινοβούλιο, αλλά όχι, βεβαίως βεβαίως, και από τη θέση της ευρωβουλευτού. Απέστειλε απλώς κλειστό τον φάκελο της παραίτησης στην επιστολογράφο του, επισημαίνοντας ότι τον είχε διαβάσει νωρίτερα το πρωί, όπως όλοι, σε διάφορα ιστολόγια. Πιθανότατα για να αποδείξει ότι «βουλωμένο γράμμα διαβάζει»!
Αλλά απέφυγε επιδεικτικά να υπογραμμίσει ότι το αίτημα της κ. Κοππά να ενταχθούν οι ευρωβουλευτές ex officio στη νέα Κεντρική Επιτροπή του κόμματος είναι σε απόλυτη… συνάφεια με τον τρόπο που έγιναν οι επιλογές των ευρωβουλευτών από τον Γιώργο το 2009 – κανονικός διορισμός! Ωρες ώρες τον πιάνει μια συστολή που με εκπλήσσει…
Η Τσικνοπέμπτη της τρόικας
Με ενημέρωσαν ότι αύριο Πέμπτη, που είναι Τσικνοπέμπτη, το Μαξίμου θα έχει επισκέψεις: ο πρόεδρος «καζάν, καζάν» Αντώνης θα δεχθεί την τρόικα η οποία κατ’ αυτάς παρεπιδημεί εν Αθήναις. Ρώτησα για το ποιος είχε την πρωτοβουλία γι’ αυτή τη συνάντηση. «Είθισται να έρχονται», μου απάντησε ο παρά τω πρωθυπουργώ πιστός Χρύσανθος.
Αντέδρασα. «Δεν είθισται», είπα, «όταν υπάρχει θέμα έρχονται».
–Οχι, μου απάντησε, εγώ από τότε που είμαι εδώ έχουν έρθει πέντε ή έξι φορές.
Οπως είναι φυσικό δεν επέμενα, αλλά ρώτησα το ουσιαστικό: «Ερχονται, αλλά για ποιον λόγο;»

Μου εξήγησε ότι «δεν υπάρχουν μεγάλα θέματα που εκκρεμούν προς συζήτηση, αλλά θέματα υπάρχουν όπως και να γίνει». Αντελήφθην ότι πρόκειται για το θέμα των απολύσεων στο Δημόσιο. Θα προχωρήσω δε ένα βήμα παρακάτω: όσο και να αρνείται η κυβέρνηση ότι έχει τεθεί τέτοιο θέμα, ο πρόεδρος «καζάν, καζάν» Αντώνης θα βρεθεί αύριο – εκτιμώ – στην πολύ δυσάρεστη θέση να εξηγήσει γιατί διατηρούν ακόμη την υπαλληλική τους ιδιότητα επίορκοι, κοπανατζήδες και αποδεδειγμένα άχρηστοι δημόσιοι υπάλληλοι. Και δεν είναι και λίγοι: 7.500, ζωή να ’χουν!
Αποκαλυπτική «υποχρέωση»
Αντιγράφω αυτολεξεί το απόσπασμα που ακολουθεί από δήλωση του «πασοκογενούς» και «πασοκοθρεμμένου» Αλέξη Μητρόπουλου, η οποία εξεδόθη χθες και προς απάντησή μου. Αναφέρει λοιπόν ο φίλος Αλέξης, τον οποίο, όπως έγραφα χθες, έφερε αδίκως σε εξαιρετικά δύσκολη θέση το δεύτερο αγόρι του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό με το βελούδινο βλέμμα, ο Σκουρλέτης: 
«Επειδή τον τελευταίο καιρό διάφορα ανακριβή δημοσιεύματα με φέρουν ψευδώς να διαφωνώ με πρωτοβουλίες της ηγεσίας μας και να εκφράζω αντιρρήσεις καθώς και ότι έγινα αντικείμενο εσωκομματικής κριτικής, υποχρεούμαι να δηλώσω τα παρακάτω».
Δεν έχει την παραμικρή σημασία τι δηλώνει «παρακάτω». Σημασία έχει αυτό το τόσο δραματικά αποκαλυπτικό (για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει) «υποχρεούμαι να δηλώσω»! Επεσε στα νύχια της ΜΡ (Μilitary Ρolice ­– Στρατιωτική Αστυνομία, πρόεδρε Αλέξη, σημαίνει αυτό) του κόμματος. Είναι φανερό… 
Ελεος με αυτά τα παιδιά!
Προσπαθώ να είμαι όσο πιο επιεικής γίνεται με τους νεολαίους του ΣΥΡΙΖΑ – παιδιά είναι, όπως και να το κάνεις, όπως και να το δεις. Αλλά αυτή την άθλια ιστορία της έξω από κάθε δεοντολογία και ηθική μικροκομματικής εκμετάλλευσης του θανάτου των δύο φοιτητών στη Λάρισα από τις αναθυμιάσεις, ε, δεν μπορώ να τη χωνέψω. Μετά την ελεεινή προβοκάτσια της δήθεν επιστολής του πατέρα ενός από τα δύο παιδιά που πέθαναν στο καταφύγιο των διαδικτυακών κουκουλοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, το left.gr, χθες μια ομάδα νεολαίων του κόμματος πήγε στο υπουργείο Οικονομικών και σκόρπισε κάρβουνα (μεγάλη φωτογραφία)!
Το «πρωτότυπο» event, που έρχεται σε συνέχεια της αδιανόητης προπαγάνδας ότι τα παιδιά τα δολοφόνησαν από κοινού Σαμαράς, Βενιζέλος, Στουρνάρας, μας υπενθυμίζει απλώς ότι δεν υπάρχει όριο στην πολιτική εκμετάλλευση. Ολα θα τα δούμε…
Το όνειρο του Ιβάν
Και θα τα ακούσουμε, φοβούμαι! Οπως το χθεσινό που μου διαβίβασε φίλος, γνώστης προσώπων και καταστάσεων στη Θεσσαλονίκη, με αφορμή την ιστορία που έγραφα χθες για τον (μ)παοκτζή Ιβάν Σαββίδη, τη ΣΕΚΑΠ και την τουρκική εταιρεία Seba Ticaret που τη διεκδικεί. Σύμφωνα με τον άνθρωπό μου, διέλαθε της προσοχής μας το γεγονός ότι ο ταβάριτς Ιβάν έλαβε προ ημερών, σε στενό κύκλο, την ελληνική ιθαγένεια.
– Τι να την κάνει, ρώτησα όλος ενδιαφέρον. Το απαίτησε κάνας Σαββίκος εκπροσωπών τη Θύρα 4; 
– Το απαίτησαν τα σχέδιά του, μου απάντησε σοβαρά.
– Δηλαδή;
– Θέλει να γίνει βουλευτής του ελληνικού Κοινοβουλίου. Μη σου πω να ηγηθεί και κόμματος!
Να δω κι αυτό, κόμμα στη Βουλή τον (μ)ΠΑΟΚ, και να αποχωρήσω ήρεμος πλέον από αυτή τη ζωή!…