[Διαστάσεις] Τέρατα στο μισοσκόταδο

Οι Ιταλοί είναι απαρηγόρητοι. Δεν έχουν πρωθυπουργό. Δεν έχουν Πάπα. Και σε λίγες εβδομάδες δεν θα έχουν ούτε Πρόεδρο της Δημοκρατίας ούτε δήμαρχο της πρωτεύουσας. Αν λάβει κανείς υπόψη ότι η χώρα τους μάλλον θα αργήσει πολύ να αποκτήσει και πολιτική σταθερότητα, δεν μπορεί παρά να τους συμπονά και να τους συμπαραστέκεται.

Παρ’ όλα αυτά, οι γείτονες έχουν ένα σπάνιο προνόμιο. Εβγαλαν έναν ηγέτη που μοιάζει να υποστηρίζεται από όλη τη βεντάλια του πολιτικού, επιχειρηματικού και καλλιτεχνικού κόσμου. Ο Ντάριο Φο, ο μεγαλύτερος θεατρικός συγγραφέας της Ιταλίας, τον θεωρεί διάδοχο των giullari, των παραμυθάδων του 13ου αιώνα. Ο Τζιμ Ο’Νιλ, πρόεδρος της Goldman Sachs, τον χαρακτηρίζει «εκείνη ακριβώς τη συναρπαστική αλλαγή που χρειαζόταν η Ιταλία». Ο Αλέξης Τσίπρας μιλά για ένα «υγιές και ελπιδοφόρο φαινόμενο». Η Μαρίν Λεπέν δηλώνει ότι κατά κάποιον τρόπο είναι η εκπρόσωπός του στη Γαλλία. Και ο Μπιλ Εμοτ, ο πρώην διευθυντής του «Εκόνομιστ», υποστηρίζει ότι η ψήφος στο κόμμα του – συγγνώμη, στο κίνημά του – ίσως να αποτελέσει το ξυπνητήρι που χρειάζονται η Ιταλία και τα πολιτικά της κόμματα.

Μιλάμε φυσικά για τον Μπέπε Γκρίλο. Τον πολιτικό που χαρακτήρισε τον νικητή των εκλογών «έναν πεθαμένο που μιλάει». Τον άνθρωπο που υποδέχθηκε την Κυριακή ξυπόλητος δύο δημοσιογράφους των «Νιου Γιορκ Τάιμς» στο σπίτι του και τους είπε πως το να συμβάλει στη σταθερότητα μιας μελλοντικής ιταλικής κυβέρνησης θα ισοδυναμούσε με το «να συνάψει συμφωνία ο Ναπολέων με τον Ουέλινγκτον». Τον ηγέτη που σε μια βροχερή προεκλογική συγκέντρωση στο Λάτσιο ζήτησε από τους οπαδούς του να κλείσουν τις ομπρέλες για να τους κοιτάξει στο πρόσωπο. Κι εκείνοι έσπευσαν ευπειθώς να υπακούσουν…

Οι αμερικανοί δημοσιογράφοι συγκρίνουν τον πρώην κωμικό με τον Τσίπρα και τον Ισραηλινό Γιαΐρ Λαπίντ, για να συμπεράνουν ότι οι πολιτικοί αυτοί δεν είναι εξτρεμιστές αλλά αριστεροί μεταρρυθμιστές. Για τους άλλους δύο δεν ξέρω, αλλά ο Γκρίλο έχει σίγουρα αλλεργία με τις ιδεολογίες. Οπως είχε πει σε μια παλαιότερη συνέντευξη στο «ΒΗMagazino», «η Αριστερά δεν διαφέρει σε τίποτα από τη Δεξιά». Και όσοι αναλύουν την πολιτική κατάσταση με τέτοιους όρους είναι άνθρωποι που δεν έχουν ανοίξει έναν υπολογιστή, δεν αντιλαμβάνονται τη δυναμική διάσταση της γνώμης που δημιουργεί το blog και ασκούν κριτική από το γραφείο τους αντί να είναι στους δρόμους.

Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά δεν συμφωνώ ότι ο άνθρωπος αυτός κρατάει στα χέρια του την τύχη της Ιταλίας, και πολύ περισσότερο της Ευρώπης. Και μπορεί να είμαι παλιομοδίτης, αλλά πιστεύω ότι τα έχει πει όλα ο Γκράμσι: «Ο παλιός κόσμος πεθαίνει, ο καινούργιος αργεί να γεννηθεί και στο μισοσκόταδο που μεσολαβεί ξεπροβάλλουν τέρατα».