[Ενστάσεις] Ωστε δεξιός, ε;

Είναι δεξιά, άραγε, η ψήφος στον Νίκο Αναστασιάδη, τον πρόεδρο του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΔΗΣΥ), που από σήμερα προετοιμάζεται, χάρη στη λαϊκή ψήφο, να αναλάβει την Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας; Με την παλαιά τυπολογία του κομματικού χάρτη, ναι, ο κ. Αναστασιάδης εκπροσωπεί το συντηρητικό τμήμα του εκλογικού σώματος.

Αν η συνέπεια στις ιδεολογικές αρχές σου είναι ένδειξη συντηρητικού τρόπου να αντιμετωπίζεις τα πράγματα, ο κ. Αναστασιάδης είναι όντως συντηρητικός με πατέντα. Διότι από το 1997, οπότε και βρέθηκε στο ύπατο αξίωμα του κόμματος του Γλαύκου Κληρίδη, προτίμησε τις αρχές του, βάζοντας το πολιτικό κόστος σε δεύτερη μοίρα.

Πρώτη και βασική αρχή, ο εκσυγχρονισμός των κομματικών δομών. Ο κ. Αναστασιάδης έκανε τα πάντα για να μετατραπεί ο ΔΗΣΥ από αρχηγικό λαϊκό κόμμα των μηχανισμών σε σύγχρονο ευρωπαϊκό κομματικό σχηματισμό αρχών. Αποκήρυξε τον εθνικισμό, δεν υιοθέτησε συνθήματα τύπου «Ενωσις τζ’ ας γενεί το γαίμαν μας αυλάτζιν», αρνήθηκε να πορευθεί καταφεύγοντας στα κόλπα μιας δημοκρατίας της συγκίνησης.

Δεύτερη απαρέγκλιτη αρχή του κόμματος, υπό την ηγεσία του, ήταν η επίλυση του Κυπριακού στη βάση των αποφάσεων του ΟΗΕ. Η όσο το δυνατόν πιο δίκαιη λύση του, επ’ ωφελεία και των δύο εθνοτικών κοινοτήτων του νησιού – που σήμερα εξακολουθούν να ζουν διχασμένες, ενώ μεγάλο μέρος του κυπριακού εδάφους συνεχίζει να βρίσκεται υπό τουρκική κατοχή. Από την αρχή του εκείνη δεν υποχώρησε ούτε το 2004, συνεχίζοντας να στηρίζει το σχέδιο Ανάν – ακόμη και όταν η ελληνική κυβέρνηση Καραμανλή σφύριζε κλέφτικα ενώ τα ‘στριψε και το υποτιθέμενο διεθνιστικό ΑΚΕΛ, αποφασίζοντας διαφορετικά από ό,τι επέτασσε η ιδεολογία του.

Τρίτη επίσης απαρέγκλιτη αρχή του ήταν η ευρωπαϊκή πορεία. Ο κ. Αναστασιάδης έκανε κάτι που δεν το συναντά κανείς εύκολα στην πολιτική. Εξελέγη υποσχόμενος να οδηγήσει τη χώρα του σε Μνημόνιο, προκειμένου να εξασφαλισθεί η ρευστότητα και να μην οδηγηθεί η Κύπρος σε μια οδυνηρή χρεοκοπία. Ούτε είπε ότι «λεφτά υπάρχουν», ούτε υποσχέθηκε ότι θα τα βρει από τους Κινέζους, τους Νεφελίμ ή από τα πετρέλαια (και ας έχουν αρχίσει οι υποθαλάσσιες έρευνες για την ανεύρεση κοιτασμάτων), ούτε βγήκε να παριστάνει τον αγανακτισμένο και τον διαμαρτυρόμενο για τα λάθη των αντιπάλων του.

Για όλους αυτούς τους λόγους εξελέγη με εντυπωσιακό ποσοστό. Συσπείρωσε μάλιστα γύρω του ευρύτερες δυνάμεις του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς, που εκτίμησαν τη συνέπεια και την αξιοπιστία του.

Και τώρα; Τώρα μένει να κεφαλαιοποιήσει τη νίκη του σπεύδοντας, όπως τον παρακίνησε και ο νομπελίστας οικονομολόγος Χριστόφορος Πισσαρίδης, να πείσει τους ευρωπαίους εταίρους ότι θα διαθέσει το πολιτικό κεφάλαιο στην ανάκαμψη της οικονομίας της χώρας. Και, πιθανόν, σύντομα να κληθεί σε μια νέα απόπειρα δίκαιης και βιώσιμης λύσης του Κυπριακού, σε μια ενιαία, ανεξάρτητη, ευρωπαϊκή Κύπρο. Είναι δεξιά όλα αυτά;

Κάτι τέτοιες ημέρες λες ότι θα ‘θελες να ζεις νότια – και ας μην αντέχεις τη ζέστη.