Στίγμα

Οπως είμαι σε θέση να γνωρίζω, μεταξύ του Καραμανλή και του  Τσίπρα έχουν υπάρξει το τελευταίο διάστημα αλλεπάλληλες τηλεφωνικές επικοινωνίες αγνώστου σε μένα περιεχομένου· αλλά, όταν μιλάμε για «φλερτ», όλοι καταλαβαίνουμε τι μπορεί να λέγεται μεταξύ δύο ανθρώπων που θέλουν να έρθουν κοντά!

Ο άνθρωπος που μου μετέφερε τη σχετική πληροφορία μού ανέφερε επίσης ότι από τις αρχές του χρόνου έχουν συνομιλήσει τηλεφωνικά τέσσερις τουλάχιστον φορές, με τον Καραμανλή να δίνει – μου τόνισαν – συμβουλές στο αριστερό αγόρι, ως μεγαλύτερος, για το πώς θα γίνει… καλύτερος, τρομάρα του! Οι συμβουλές ήταν του είδους:

– «Μην τα βρεις κατά κανέναν τρόπο με τη διαπλοκή, κάνε ό,τι έκανα και εγώ» (και πρόκοψες, και ΜΑΣ πρόκοψες, θα συμπλήρωνα από την πλευρά μου).

– «Ενας τρόπος είναι να γίνεις ηγέτης: διάγραψε τρεις-τέσσερις που δεν σου κάθονται και θα  δεις πόσο θα σε αγκαλιάσει ο κόσμος. Το ίδιο έκανα και εγώ» (με τα γνωστά αποτελέσματα, θα πρόσθετα και πάλι).

Ρώτησα τον άνθρωπό μου προς τι όλα αυτά. Γιατί ο Καραμανλής να συμβουλεύει τον Τσίπρα που είναι αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και εν δυνάμει ο βασικότερος αντίπαλος του κόμματος στο οποίο διετέλεσε επί δώδεκα χρόνια αρχηγός και μεταξύ αυτών τα πεντέμισι (μαύρη η ώρα…) τα πέρασε ως πρωθυπουργός; Μου δήλωσε άγνοια. Αλλά εμένα που το μυαλό μου δουλεύει ανάποδα (κυρίως…) πάει στο… κακό: το 2015 είναι τόσο κοντά, και ο Καραμανλής  απλώς πιάνει πόρτα για τον χειμώνα του Προεδρικού Μεγάρου. Νομίζω…

Βεβαίως, θα πρέπει να εξηγήσει πώς γίνεται να μη βλέπει την ώρα να την κάνει από πρωθυπουργός, όπως γράφει στο βιβλίο της η κυρα-Γιάννα (Αγγελοπούλου), και τώρα να θέλει να ξαναγυρίσει στον ίδιο δρόμο, είκοσι μέτρα παρακάτω. Εκτός πια και αν πιστεύει ο… εξουθενωμένος ότι έχουμε ξεχάσει, ποντάροντας στη συλλογική αμνησία – τόσο γνώριμο χαρακτηριστικό αυτής της χώρας.

Επειδή ωστόσο με κέντρισε αυτή η αναφορά της κυρα-Γιάννας, έψαξα, ρώτησα, έμαθα. Ειπώθηκε τον Απρίλιο του 2009 από τον Καραμανλή στον τότε διευθυντή του «Ελ. Τύπου» Σεραφείμ Κοτρώτσο, και διανθισμένη με πολλά άλλα του είδους «δεν κυβερνιέται αυτός ο λαός», «θα σηκωθώ να φύγω, να αράξω στη Ραφήνα» αποτύπωνε τη βαρεμάρα του να ασκεί τα καθήκοντα του πρωθυπουργού.  Το ποια είναι η συνέχεια, την ξέρουμε όλοι…

Γι’ αυτό τώρα το έχει ρίξει στην αναζήτηση χασαποταβερνών ανά την επικράτεια. Χθες, για παράδειγμα, τον πέτυχαν σε ένα χωριό στα σύνορα Αρκαδίας – Ηλείας, όπου γεύθηκε, λέει, με μεγάλη παρέα «πλούσια εδέσματα» – ντρέπονται προφανώς οι άνθρωποι να γράψουν κοψίδια, σπληνάντερα και τέτοια. Διότι τι μπορεί να φάει κανείς σε ένα χωριό στα (ορεινά) σύνορα των δύο νομών; Μπαρμπούνια, χταπόδια, καλαμάρια ή αχινούς; Κοψίδια θα φάει…

Θαύμα, θαύμα

Αφήνω τον αποκαλούμενο και «καλύτερο πελάτη των χασαποταβερνών Χασιάς και Μεσογείων» πρώην πρωθυπουργό, και μετακομίζω επ’ ολίγον στην Ιπποκράτους όπου στήθηκε τρελό γλέντι χθες εξ αφορμής της αθρόας προσέλευσης πολιτών να μετάσχουν στις εσωκομματικές εκλογές για την ανάδειξη συνέδρων στο 9ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Βαρέθηκα να ακούω θριαμβευτικές περιγραφές  των περί τον πρόεδρο «ήμουν μόνος, αλλά τώρα δεν είμαι καθόλου μόνος», Βαγγέλη,  στελεχών: «ουρέεες ατέλειωτες, σου λέω», ο ένας. «Κόσμος, χιλιάδες», ο άλλος. «Περιμέναμε 1.000 άτομα στην Α’ Αθήνας να ψηφίσουν και ήρθαν σχεδόν 4.000 μιλάμε», ένας τρίτος. Από κοντά και τα στοιχεία ότι η αθρόα προσέλευση θα αυξήσει τον αριθμό των εκλεγμένων συνέδρων κατά περίπου 700 άτομα.

Τι λέτε, ρε παιδιά. Αν το δούμε και αυτό το θαύμα, να ξαναγυρίσει ο κόσμος στο ΠΑΣΟΚ, σε αυτό το ΠΑΣΟΚ, όλα πια είναι πιθανό να τα ζήσουμε: έως και τον Χριστό φαντάρο!…

Κοίτα ποιος μιλάει

Η εσωκομματική διαδικασία πάντως στο ΠΑΣΟΚ είχε και την ανέκδοτη πλευρά της. Διότι μόνο ως ανέκδοτο μπορώ να ερμηνεύσω τη χθεσινή ανακοίνωση-καταγγελία του Γιώργου «είμαι ο αριστερός κληρονόμος του Ανδρέα» Παναγιωτακόπουλου (μικρή φωτογραφία) περί νοθείας στις εκλογές. Και περί του κινδύνου, εξαιτίας αυτής της νοθείας, να αποκλειστούν από το Συνέδριο οι  ζωντανές δυνάμεις της κοινωνίας!

Δεν γνωρίζω τι έχει γίνει, ούτε και με ενδιαφέρει. Αλλά όσοι γνωρίζουν το ΠΑΣΟΚ, τα πρόσωπα και τις καταστάσεις, όπως και εγώ, θα συμφωνήσουν ότι στην περίπτωση του λεβέντη αγωνιστή Παναγιωτακόπουλου ταιριάζει γάντι ο τίτλος της ταινίας «Κοίτα ποιος μιλάει»…

Προς μίμηση!

Η πολιτική είναι αυτή που είναι και οι πολιτικοί επίσης. Αλλά σε αυτή την γκρίζα περίοδο που διανύουμε, όπου το μόνο που ακούμε σε σχέση με τους πλούσιους αυτής της χώρας είναι το πώς κονόμησαν εις βάρος του λαού της, είναι απαραίτητο να εξάρουμε περιπτώσεις που, αν και λίγες, μπορεί να αποτελέσουν κίνητρο για κάποιους.

Αναφέρομαι στην πρωτοβουλία του Ιδρύματος Ωνάση να  προκηρύξει διεθνή διαγωνισμό για την ανασυγκρότηση του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, με στόχο να ανακτηθεί και πάλι από τους ταλαίπωρους κατοίκους της. Διάβασα ότι μεθαύριο θα ανακοινωθεί ο νικητής του διεθνούς αρχιτεκτονικού διαγωνισμού. Επίσης, ότι το Ιδρυμα Ωνάση θα αναλάβει το κόστος και όλων των μελετών των έργων που θα απαιτηθούν με άξονα την ανάπλαση της Πανεπιστημίου – αρκετά εκατομμύρια ευρώ.

Αναμένω παρόμοιες πρωτοβουλίες και από άλλους για να τις παινέψω.