Μίνι, Ταραντίνο και παλιό πιάνο

Αν το Μνημόνιο θέλει τον… Γερμανό του, θέλει και το παλιό, καλό πιανιστικό ρεπερτόριο και η κουλτούρα του την Κινεζούλα του. Για την ακρίβεια τη Γιούγια Γουάνγκ του. Ασχετο, θα πει κάποιος. Και όμως. Στην εποχή της κρίσης και των Μνημονίων, η Γιούγια είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται (η εποχή, εννοείται). Δεν είναι τυχαία η φήμη που την ακολουθεί. Οτι αν κάποιος σολίστ του πιάνου αρρωστήσει ή δεν μπορέσει να δώσει κάποια προγραμματισμένη από καιρό συναυλία του, ένα τηλεφώνημα στην 26χρονη Γιούγια μπορεί να αποδειχθεί θαυματουργό: η μικρή ομορφούλα πιανίστρια μπορεί να ετοιμάσει μέσα σε ελάχιστο χρόνο τις βαλίτσες της και να βρεθεί στην αίθουσα συναυλιών για μια πρόβα. Και όχι μόνον αυτό. Να συνεπάρει και το κοινό της συναυλίας τελικά, με μια εξαιρετική ερμηνεία.

Δεν είναι λίγο αυτό σε μια εποχή που οι πληροφορίες και τα ονόματα των νέων μουσικών, ακόμη και στην ασθμαίνουσα – δισκογραφικώς – λεγόμενη κλασική μουσική, κάνουν τον γύρο του κόσμου πάμπολλες φορές μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου και δεν ξέρει κάποιος ποιον να κρατήσει και ποιον να αφήσει. Τη Γιούγια, λοιπόν, δεν την αφήνει. Και αυτό το έχει κατακτήσει με αρκετή δουλειά και με αρκετή έπαρση. Δουλειά όσο να μάθει και να έχει άνεση με το βασικότερο πιανιστικό ρεπερτόριο που παίζεται στις αίθουσες συναυλιών. Ετσι όταν τυχόν κληθεί ως… σταρ αντικαταστάτρια, θα το έχει έτοιμο το κοντσέρτο για πιάνο, μαζί με τα μίνι – που όπως λέει η ίδια λατρεύει, ειδικά τα φλογερά, ίσως και περισσότερο από την «εφευρέτρια» Μέρι Κουάντ – στη βαλίτσα της. Κάπως έτσι δε, ήρθε η «μεγάλη ώρα», που κάποτε φτάνει στη ζωή όλων των αστέρων της μουσικής. Οταν τον Μάρτιο του 2007 η μέντοράς της, η διάσημη αργεντινή πιανίστρια Μάρθα Αργκεριχ (την έχουμε ακούσει και στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, υπό την μπαγκέτα του αξέχαστου Μστισλάφ Ροστροπόβιτς με την Ορχήστρα Νέων της Ευρωπαϊκής Ενωσης) αναγκάστηκε να ακυρώσει τέσσερις συνδρομητικές συναυλίες με την περίφημη Συμφωνική Ορχήστρα της Βοστώνης. Η Γιούγια Γουάνγκ – που είχε ήδη στο ενεργητικό της δέκα χρόνια στρωμένα με πιανιστικά βραβεία, κυρίως ευρωπαϊκά – βρέθηκε εύκαιρη, την αντικατέστησε  την τελευταία στιγμή και η ατυχία αποδείχτηκε θρίαμβος για τη μικρή Κινεζούλα. Με το γοητευτικό «Κοντσέρτο για πιάνο αρ. 1» του Πιοτρ Ιλιτς Τσαϊκόσφσκι.

Την ώρα μάλιστα που η ποίηση του Κ. Π. Καβάφη μεταφράζεται στα κινεζικά, στην πατρίδα της (γεννήθηκε στο Πεκίνο το 1987) ως ένα «ελληνικό μήνυμα αισιοδοξίας», η Γιούγια φέρνει ένα κινεζικό όσο και παγκόσμιο – ή παγκοσμιοποιημένο – μήνυμα αισιοδοξίας με τις ερμηνείες της στο πιάνο. Ετσι τουλάχιστον λέει. Και μια και μιλούσαμε για το «Κοντσέρτο» του Τσαϊκόφσκι, αυτό ακριβώς είναι το κομβικό έργο στην καριέρα της σε έναν χώρο που η Γιούγια ως παιδί του «νέου ψηφιακού μας κόσμου» γνωρίζει πολύ καλά: τον κόσμο του Διαδικτύου. Διότι η 26χρονη πιανίστρια μπορεί στις αίθουσες συναυλιών όλου του κόσμου με πολύ διάσημες ορχήστρες και μαέστρους να έχει αντικαταστήσει την τελευταία στιγμή μεγάλα ονόματα των πλήκτρων, όμως έχει και ένα μαζικότερο και νεανικό κοινό στο youTube. Από τότε που συνέπραξε με την Συμφωνική Ορχήστρα YouTube (από μουσικούς που επιλέχθηκαν σε ανοιχτές ακροάσεις μέσω του διαδικτυακού μουσικού κόμβου), τον Απρίλιο του 2009 στο περίφημο Κάρνεγκι Χολ της Νέας Υόρκης (μεγαλούπολη που έχει πλέον ως κέντρο των δραστηριοτήτων της η νέα πιανίστρια). Τότε που μαζί με άλλους μουσικούς και πρώτο και καλύτερο τον σούπερσταρ συμπατριώτη της, Λανγκ Λανγκ, την είδαν σε πρόβες και μίνι συναυλίες σε live stream, ζωντανή διαδικτυακή μετάδοση αν θέλετε, πάνω από 30 εκατομμύρια ζευγάρια μάτια ανά την υφήλιο.

Η Γιούγια έχει και κάτι ακόμη ως ατού: την… κινηματογραφικότητα (έτσι την ονομάζει η ίδια) των συναυλιακών της εμφανίσεων. Αυτές τις μεγάλες, κάποτε σπασμωδικές κινήσεις του κεφαλιού της πάνω από τα πλήκτρα, τις τεατράλε υποκλίσεις με τα καυτά φλογερά μίνι, την έμφαση στα τακούνια και τις εκτός σκηνής υπερβολικές αμφιέσεις. Ακόμη και στο εξώφυλλο της μεγάλης δισκογραφικής της δουλειάς, ύστερα από ένα εξαιρετικά επικερδές συμβόλαιο με την κλασική δισκογραφική Deutsche Grammophon, έβαλε στο μενού της φωτογράφισής της ένα κατακόκκινο φόρεμα και μια ασορτί γούνα, μαύρα τεράστια φτερά, αρκετό κινηματογραφικό στυλ, ένα πιάνο με ουρά και μπόλικη «τρέλα». Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, με όλα αυτά, να δηλώνει πως της αρέσει ο Ταραντίνο και οι δουλειές του. Οχι ο τιμωρός Django. Η «τρέλα» του. Η ακρότητα. Η δραματικότητα.

Δεν το δηλώνει βέβαια, αλλά της αρέσει και το χρήμα. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πιανιστικοί διαγωνισμοί που κέρδιζε από τα 15 της, που ασχολήθηκε πολύ σοβαρότερα με την τέχνη και την τεχνική του πιάνου και έκανε το μεγάλο της άνοιγμα στη μουσική Ευρώπη, είχαν ως άξονα το χρηματικό μέρος των βραβείων. Σε γιαπωνέζικα γιεν ή σε δολάρια, σε στερλίνες ή σε λιρέτες.

Χρειάζεται και λίγη έφεση – αν όχι κρυφή ή φανερή αγάπη – για το χρήμα για να φτάσεις στα 26 σου να θεωρείσαι όχι μόνον πιανίστρια… πυροσβέστης, αλλά και η πιο ακριβοπληρωμένη στον κόσμο. Οχι μόνον ως μουσικά ετοιμοπόλεμη, ακόμη και με κλήση της τελευταίας στιγμής, αλλά και ως καλά πλασαρισμένο «προϊόν» που πουλάει θαυμαστά στην ψηφιακή νέα γενιά. Στο Διαδίκτυο και ως ποπ ίνδαλμα. Λίγα είναι αυτά για να τα πληρώνεσαι αδρά;