Εχουν περάσει δύο εβδομάδες από τότε που η Σοφία Σακοράφα αποφάσισε να «εξομολογηθεί» (sic) στους συντρόφους της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ ότι ο λόγος τους δεν έχει πολιτική συνέχεια και οι πράξεις τους δεν έχουν πολιτική συνέπεια. Οι βολές είχαν ως στόχο τον Αλέξη Τσίπρα και τις εξακόντιζε από τα αριστερά. Ετσι όπως δεν έχει τολμήσει καν ο πρωτοκαπετάνιος του Αριστερού Ρεύματος Παναγιώτης Λαφαζάνης.
Τη Σοφία Σακοράφα ενόχλησε πολύ που ο «σύντροφος πρόεδρος» έβγαλε μια «θρησκευτικού τύπου λατρεία προς τον Ομπάμα και τις αξίες του αμερικανικού έθνους». Εννοούσε τον ειδεχθή καπιταλισμό. Του είπε κι άλλα. Δεν του χαρίστηκε καθόλου. Τον επέπληξε διότι δεν έχει πολιτικοποιήσει τη σύγκρουση με την κυβέρνηση «στον δρόμο». Επειδή απολογούνται για το Mall και τη βίλα Αμαλία. Γιατί βοηθά την κυβερνητική προπαγάνδα «διατυπώνοντας θολό ή στρογγυλεμένο λόγο, λόγο νοικοκυρεμένο και καθωσπρέπει».
ΠΑΣΟΚΙΚΗ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ. Η πρώτη σε σταυρούς βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στη μεγαλύτερη εκλογική περιφέρεια της χώρας είναι νέα είσοδος στον βιότοπο των συνιστωσών. Εχει στην πλάτη της πολλά χρόνια πασοκικής θητείας. Ηταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ ήδη από το 1993, ενώ απέκτησε την πρώτη της αιρετή θέση το 1994 ως δημοτική σύμβουλος στην Αθήνα με τον συνδυασμό του Θόδωρου Πάγκαλου. Ωστόσο δεν δίστασε να είναι η πρώτη στον ΣΥΡΙΖΑ που θα ασκήσει κριτική στον νέο της αρχηγό –και μάλιστα τη δριμύτερη που αυτός έχει δεχθεί εσωκομματικά έως σήμερα. Ενδεικτική της βουβής ενόχλησης της ηγεσίας είναι η σιωπή των φίλα προς το κόμμα προσκείμενων εφημερίδων, που δεν αφιέρωσαν ούτε μία αράδα στην ομιλία της στην Κεντρική Επιτροπή. Σαν να μη συνέβη.
Δεν ήταν πρώτη φορά που η Σακοράφα αναλαμβάνει τον ρόλο του αντιρρησία. Εχει μακρά παράδοση. Εξού και το παρατσούκλι «αντάρτισσα» που κουβαλάει εδώ και μία δεκαετία. Το 2002 αποφάσισε να κατεβάσει δικό της συνδυασμό για τον Δήμο Αμαρουσίου, κόντρα σε αυτόν που υποστήριζε επίσημα το ΠΑΣΟΚ και με τον οποίο είχε και η ίδια εκλεγεί δημοτική σύμβουλος το 1998. Κατόρθωσε τότε να επανεκλεγεί. Φαίνεται ότι η μάχη της κατά της ανέγερσης του Mall, για το οποίο είχε στείλει και ανοιχτή επιστολή προς τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ζητώντας τους να μην ψηφίσουν τη σχετική τροπολογία, επηρέασε ένα μέρος του εκλογικού σώματος του Αμαρουσίου. Ηταν μια εύκολη, πολύ δημοφιλής πολιτική επιλογή, καθώς οι έμποροι της πάλαι ποτέ ζωντανής τοπικής αγοράς είχαν εξεγερθεί κατά του εμπορικού κέντρου.
Το 2007 θα επιστρέψει στις κομματικές γραμμές και θα εκλεγεί για πρώτη φορά βουλευτής. Η επιστροφή της στην κομματική νομιμότητα δεν έμελλε να διαρκέσει. Αλλωστε η 56χρονη Τρικαλινή έχει δηλώσει ότι οι κομματικές ταυτότητες είναι το τελευταίο που την ενδιαφέρει: «Τα κόμματα δεν είναι ταμπέλες αλλά πολιτικές», έχει πει.
Σε ένα τέτοιο σάλτο εκτός κομματικής γραμμής οφείλει την πολιτική της εκτόξευση. Είναι 6 Μαΐου του 2010, στη Βουλή ψηφίζεται το πρώτο Μνημόνιο. Η Σακοράφα δηλώνει «παρούσα». Ο Γιώργος Παπανδρέου τη διαγράφει από την Κοινοβουλευτική Ομάδα με συνοπτικές διαδικασίες. Και τη μετατρέπει από απλή εσωκομματική αντάρτισσα σε σταρ του αντιμνημονιακού μετώπου. Οπου σταθεί κι όπου βρεθεί δηλώνει πως το Μνημόνιο την ανατριχιάζει και ότι το ΠΑΣΟΚ έχει γίνει νεοφιλελεύθερο.
Αν και πρώην σύντροφοι την κριτικάρουν επειδή δεν παραδίδει την έδρα, η ίδια λέει με περίσσια αυτοπεποίθηση στο «ΒΗΜΑ», δύο μήνες αργότερα: «Δεν διεκδίκησα την ψήφο από την τηλεόραση. Γύρισα τις γειτονιές, τις λαϊκές, κοντά στον κόσμο. Με την ψήφο και αυτού του κόσμου βγήκε το ΠΑΣΟΚ. Αυτός ο κόσμος με ψήφισε και αυτός θα κρίνει αν τον εκπροσωπώ επαρκώς στη Βουλή». Ισως αυτή η εμπιστοσύνη στις δυνάμεις της να έχει αυξηθεί τώρα που έχουν αυξηθεί και οι σταυροί προτίμησης. Οι 33.503 του 2007 έφτασαν τους 71.407 τον Μάιο του 2012.
Θα περάσει ένας χρόνος και κάτι μέχρι να ανακοινώσει, με τον Αλέξη Τσίπρα στο πλευρό της, την προσχώρηση στον ΣΥΡΙΖΑ. Βέβαια, οι φήμες που την ήθελαν να φλερτάρει με την Κουμουνδούρου είχαν φουντώσει προ πολλού. Η ίδια άλλωστε, σε κάθε ευκαιρία, αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερή. Και δεν κρύβει ότι πάντα μιλούσε με στελέχη του χώρου. Πνευματικά συνομιλούσε πάντα με τα ινδάλματά του. Το 2004 η άλλοτε κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στον ακοντισμό παίρνει από τον Γιασέρ Αραφάτ την παλαιστινιακή υπηκοότητα προκειμένου να εκπροσωπήσει την Παλαιστίνη στους Ολυμπιακούς της Αθήνας. Και πολύ προτού πάει στον ΣΥΡΙΖΑ είχε κορνιζαρισμένο στο γραφείο της το εικόνισμα της σεπτής μορφής του Ούγκο Τσάβες.
ΣΑΝ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ. Αυτή η παλαιά συγγένεια με τον χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς εξηγεί και την ευκολία με την οποία ενσωματώθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ. Οι «αυτόχθονες» του ΣΥΡΙΖΑ έβλεπαν και βλέπουν ακόμη με καχυποψία τους «πολιτικούς πρόσφυγες» από το ΠΑΣΟΚ. Η Σακοράφα είναι η εξαίρεση και αυτό φαίνεται ακόμη και σημειολογικά, από τη θέση που εξασφάλιζε στο πλάνο δίπλα στον Τσίπρα στις περισσότερες σημαντικές προεκλογικές ομιλίες του.
Στην εκδήλωση της Δευτέρας, για την απάντηση της Αριστεράς στη στρατηγική της έντασης, ο φωτογραφικός φακός απαθανάτισε χαμόγελα και αγκαλιές του Τσίπρα με τη Σακοράφα. Η επίδειξη σύμπνοιας δεν έμεινε στους συμβολισμούς. Από το βήμα ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ εκφώνησε τη «ριζοσπαστικότερη» ομιλία του από τότε που αναδείχτηκε σε δεύτερη πολιτική δύναμη. Ο ΣΥΡΙΖΑ του 27% μπορεί να μην έχει αποφασίσει ακόμη τι κόμμα θέλει να γίνει. Μπορεί ακόμη να αμφιταλαντεύεται μεταξύ νοικοκυραίων και επαναστατών. Η Σακοράφα όμως ήξερε πάντα τι θέλει. Και θα εξακολουθήσει, όπως φαίνεται, να μιλάει ως η φωνή της ριζοσπαστικής συνείδησης του ΣΥΡΙΖΑ. Ως… συριζικότερη των παλαιών συριζαίων.
