[Προεκτάσεις] Παρελθόν
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Αν το μεθοδεύει κάποιος, δείχνει εμπάθεια και ανοησία. Αν προκύπτει από λάθος, δείχνει κακή οργάνωση. Αν προέρχεται από την άλλη πλευρά, δείχνει κακή ενημέρωση. Αν το επιβάλλει η άλλη πλευρά, δείχνει ευτελισμό. Σε κάθε περίπτωση το φαινόμενο να έρχονται στην Ελλάδα ξένοι ηγέτες για επίσημη επίσκεψη και να παραλείπουν από το πρόγραμμά τους τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν είναι και πολύ φυσιολογικό.
Σύμφωνα με όσα κυκλοφορούν, ανεπισήμως, ούτε ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας που θα βρεθεί στην Αθήνα την Τρίτη θα συναντήσει τον Αλέξη Τσίπρα – αλλά θα συναντήσει τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Ας μη σπεύσει κάποιος να πει: δικαίωμά του. Τα προγράμματα αυτών των επισκέψεων προκύπτουν από τη διπλωματική συνεργασία των δύο πλευρών.
Αρα, για να υιοθετείται αυτή η πρακτική και να παρακάμπτεται άκομψα ένας θεσμικός πολιτειακός προάγοντας της χώρας στα πλαίσια της επίσημης παρουσίας μιας ξένης αποστολής στην Ελλάδα δύο πράγματα συμβαίνουν.
Το ένα είναι να το αξίωσε η πλευρά Ολάντ. Σε αυτή την περίπτωση αυτός που το αποδέχθηκε από ελληνικής πλευράς δεν προσέφερε υπηρεσία στη χώρα. Ούτε όμως και στην κυβέρνηση καθώς δείχνει διχαστική νοοτροπία, εκεί που χρειάζεται ενωτικό πνεύμα. Το άλλο είναι να το φρόντισε η ελληνική πλευρά – προφανώς όχι ο Αβραμόπουλος. Σε αυτή την περίπτωση δεν είναι μόνο λάθος, αλλά υποδηλώνει συμπλεγματική συμπεριφορά.
Βρισκόμαστε σε χρονικό σημείο που επιτρέπει να αποκατασταθεί αυτή η απίστευτη ιδιαιτερότητα στην επίσκεψη του Γάλλου Προέδρου. Η ελληνική πλευρά έχει τρόπο να σώσει τα προσχήματα και η κυβέρνηση έχει κάθε λόγο να το επιδιώξει.
Οι επισκέψεις ξένων ηγετών δεν είναι ιδιωτικής χρήσεως υποθέσεις για να ορίζουν αυθαιρέτως την πολιτειακή πυραμίδα της χώρας. Ο Τσίπρας δεν έχει τίποτε να χάσει αν δεν συναντήσει τον Ολάντ. Αντίθετα δώρο του κάνουν, γιατί θα ήταν αναγκασμένος να μιλήσει με έναν τρόπο όχι απόλυτα σύμφωνο με την τρέχουσα ρητορική του. Και ο Γάλλος δεν έχει να κερδίσει κάτι αν δεν δει τον Τσίπρα – το αντίθετο.
Η εικόνα μιας χώρας στην οποία οι πλειοψηφίες της στιγμής κόβουν και ράβουν τη διπλωματική πρακτική της κατά τις τρέχουσες κομματικές ανάγκες του ενός και του άλλου δεν είναι κολακευτική. Συνεπώς, ας σπεύσουν να κλείσουν αυτό το κενό όπως και αν δημιουργήθηκε.
Αν δεν το κάνουν, αφήνουν περιθώρια για ερμηνείες «εθνικών» και «αντεθνικών» δυνάμεων που παραπέμπουν στο παρελθόν και κόστισαν στη χώρα. Οσοι γοητεύονται από αυτό το παρελθόν ας έχουν υπόψη τους την ατάκα του Οσκαρ Ουάιλντ: «Η μοναδική γοητεία του παρελθόντος είναι ότι είναι παρελθόν».
Google news
