ΝΕΑ ΕΚΚΙΝΗΣΗ

Η συγκολλητική ουσία της τρικομματικής κυβέρνησης ύστερα από τις διπλές εκλογές του 2012 ήταν βεβαίως η διεκδίκηση των δανειακών δόσεων και η επιμήκυνση του προγράμματος λιτότητας που έχουν επιβάλει οι δανειστές. Παρά τις μεγάλες δυσκολίες, η κυβέρνηση πέτυχε τόσο τη διετή επιμήκυνση του προγράμματος όσο και την εκταμίευση της δόσης – μαμούθ τον περασμένο Δεκέμβριο. Οι εξελίξεις αυτές δημιούργησαν προσδοκίες στην ελληνική κοινωνία, πράγμα που αποτυπώθηκε σε πλήθος δημοσκοπήσεων. Ωστόσο, αυξάνονται εσχάτως  τα σημάδια ότι η κυβέρνηση έχει «κολλήσει». Η έλλειψη καθαρού στόχου είναι ευδιάκριτη στη λειτουργία αρκετών μελών του Υπουργικού Συμβουλίου. Οι ιδιωτικοποιήσεις δεν προχωρούν, όπως και ορισμένες κρίσιμες διαρθρωτικές αλλαγές – για παράδειγμα, η επιτάχυνση στην απονομή της δικαιοσύνης. Ο Πρωθυπουργός είναι ο πρώτος που αντιλαμβάνεται τα κενά – απόδειξη ότι χθες διόρισε υφυπουργό με αρμοδιότητα το ΕΣΠΑ.  Ωστόσο, την ίδια στιγμή αυξάνονται τα κρούσματα υπουργών που συμπεριφέρονται σαν να μετέχουν σε μία μονοκομματική κυβέρνηση, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις ευαισθησίες των άλλων εταίρων.

Είναι προφανές ότι η συμφωνία των τριών αρχηγών χρήζει επικαιροποίησης. Η επικαιροποίηση αυτή πρέπει να αφορά τους στόχους, τα μέσα που θα χρησιμοποιηθούν, αλλά και τα πρόσωπα που θα κληθούν να υλοποιήσουν το κυβερνητικό έργο. Είναι σαφές ότι οι τρεις αρχηγοί συμπίπτουν στην ανάγκη εξάντλησης της τετραετίας προκειμένου να αποδώσουν οι πολιτικές των μεταρρυθμίσεων, αλλά και για να μην αναστατωθεί άνευ αποχρώντος λόγου η ελληνική κοινωνία. Με βάση αυτή την κοινή πεποίθηση, οι αρχηγοί οφείλουν να συμφωνήσουν – χωρίς μικροκομματικούς υπολογισμούς – στα πρόσωπα των υπουργών, υφυπουργών και άλλων υψηλών στελεχών που δεν αποδίδουν τα αναμενόμενα και να τους αντικαταστήσουν. Κυρίως όμως έχουν υποχρέωση να συμφωνήσουν στον δικό τους ανανεωμένο οδικό χάρτη για την ταχύτερη δυνατή έξοδο από την κρίση. Αυτό είναι πλέον το μεγάλο στοίχημα αυτής της κυβέρνησης.