«Μη μου μιλάτε για νουάρ!»

Παρά το γεγονός ότι το πρώτο του μυθιστόρημα είχε τον τίτλο «Στοκχόλμη νουάρ», ο Αρης Φιορέτος δείχνει απαυδισμένος από την άνθηση του αστυνομικού μυθιστορήματος στις σκανδιναβικές χώρες που εξάγεται παντού.

«Για τον Θεό, μη μου μιλάτε για αστυνομικό» ξεσπάει σε σχετική ερώτηση. «Είναι μια αρρώστια του μυαλού. Δεν θέλω να προσβάλλω τους συναδέλφους της άλλης πλευράς της λογοτεχνίας. Πολλοί από αυτούς είναι έντιμοι άνθρωποι, σώφρονες και γοητευτικοί. Αλλά τα βιβλία τους έχουν πολύ λίγο να κάνουν με λογοτεχνία από κάθε σημαντική άποψη – τουλάχιστον αν θεωρούμε ότι η λογοτεχνία είναι μια ιδιαίτερη μορφή κατανόησης που δεν μπορείς να έχεις με κανέναν άλλο τρόπο.

Το αστυνομικό μυθιστόρημα είναι διασκέδαση. Κατά καιρούς μπορεί να διαθέτει κοινωνικό προσανατολισμό, σε άλλες περιπτώσεις βρίθει ανθρώπινου ενδιαφέροντος. Αλλά ακόμη κι έτσι, οποιαδήποτε και αν είναι η υποτιθέμενη φύση του, παραμένει διαφυγή.

Αντίθετα, η λογοτεχνία όπως την καταλαβαίνω εγώ σε βάζει μέσα στον κόσμο, πιο κοντά στο παράξενο εκείνο κέντρο όπου μπορείς να ακούσεις τον χρόνο να χτυπά. Ο Χένινγκ Μάνκελ μου είπε κάποτε, όχι χωρίς υπερηφάνεια, ότι σε τελική ανάλυση έκανε ό,τι και ο Σαίξπηρ: και οι δύο τους είδαν την κοινωνία υπό το πρίσμα του εγκλήματος. Με όλο τον σεβασμό: αμφιβάλλω αν ο Μάνκελ θα μπορούσε να γράψει “Αμλετ” και “Οθέλλο” ακόμη και αν ήταν να ζήσει άλλα εκατό χρόνια»…