e-mail

Από τους ΑΡ-ΑΡ στο Αρφ-Αρφ!

Αγαπητή Φοίβη,

Συγκλονίστηκα από το θέαμα των παιδιών που συνελήφθησαν στην Κοζάνη.

Και τελικά, «τις πταίει»;

Ας μου επιτραπεί να αναφερθώ σε ορισμένα δικά μου συμπεράσματα από κάποιες προσωπικές εμπειρίες.

Θεωρώ ότι στην ελληνική κοινωνία έχει διαμορφωθεί μία ιδιαίτερη «φυλή». Αυτή που κάποιος φίλος ονομάζει ΑΡ-ΑΡ: ΑΡιστεροί ΑΡιστοκράτες.

Κοινά γνωρίσματα: Οικογένειες μεσο- και μεγαλοαστικές με ικανοποιητικό έως πολύ καλό εισόδημα. Με γονείς με αριστερές καταβολές ή οράματα. Με σταδιακή ενσωμάτωση και ένταξη στο «σύστημα». Η άνετη ζωή που φαίνεται να έρχεται σε αντίθεση με το «δίκιο του εργάτη» ή του φτωχού.

Συνέπεια 1η: Μία σχιζοφρενική σχεδόν αντιμετώπιση ορισμένων πτυχών της ζωής. Πολλές φορές, τα οράματα δεν συμβαδίζουν με την καθημερινότητα.

Συνέπεια 2η: Προβολή των αντικρουόμενων συναισθημάτων στα παιδιά. Αυτά θα πάρουν τις πέτρες και τα όπλα και θα κάνουν αυτό που εμείς δεν κάναμε.

Συνέπεια 3η: Τα παιδιά την πληρώνουν καμιά φορά σωματικά αλλά, ακόμη χειρότερα, και πνευματικά, ενσωματώνοντας μία εικονική πραγματικότητα. Αισθάνονται οργή, μίσος, κενό! Πολλές φορές, διαμορφώνεται μία αριστοκρατική αντίληψη που λέει ότι ο κόσμος, αποχαυνωμένος, ούτε ο ίδιος αντιλαμβάνεται τα προβλήματά του και την αναγκαιότητα να κατέβει στους δρόμους με ξύλα και λοστούς. Πρέπει να καταλυθεί το «σύστημα».

Ομως, ποιο είναι άραγε αυτό το «σύστημα»;

Η άποψή μου είναι ότι είμαστε όλοι εμείς που έχουμε κάποιον παιδευτικό ρόλο. Οι γονείς, οι δάσκαλοι, το υπουργείο, οι καθηγητές. Ολοι εμείς που στην πρώτη ευκαιρία υποδεικνύουμε τον «φταίχτη», που βέβαια δεν συμπεριλαμβάνει τον εαυτό μας.

Η Αστυνομία (μπάτσοι, γουρούνια κ.λπ.), κάνει τη δουλειά της, άλλοτε καλά και άλλοτε όχι. Ομως ο βασικός της ρόλος δεν είναι ο παιδευτικός. Ας σταματήσουμε επιτέλους να παριστάνουμε τη στρουθοκάμηλο. Ολοι εμείς οι ανευθυνοϋπεύθυνοι ας κοιταχτούμε πρώτα στον καθρέφτη για έναν διάλογο με τον εαυτό μας.

Νισάφι, η υποκρισία μάς έπνιξε!

Με τιμή, Κώστας Κ.

«Τι να φταίει, τι να φταίει / που δεν πήγαμε μπροστά, / δεν μετρήσαμε το κύμα / και τον άνεμο σωστά», που έλεγε και το τραγουδάκι του Ζαμπέτα, αγαπητέ Κώστα. Από τότε που η ελληνική Αριστερά αποφάσισε πως «Αριστερός σημαίνει φως, νερό, τηλέφωνο» (ίσως και κινητό και ipad και συνδικαλιστικά μπαχτσίσια) και αποφάσισε να κάνει το δίκιο των λίγων – συνδικαλισταράδων – «δίκιο του εργάτη», τα χάσαμε τα ωά και τα πασχάλια και μπερδεύουμε τρομοκρατία με επανάσταση, βία με διεκδίκηση, εθελοτυφλία με πολιτική γραμμή. Τι καλά που θα ήταν, αλήθεια, αν δεν ξαναγυρνούσαμε σούμπιτοι στο πρωταρχικό ιδεολογικό σκαρί του αριστερού. Γιατί έτσι όπως πάμε – όπως ΠΑΜΕ και πάνε – το βλέπουμε να δικαιώνεται η ρήση «Τα όνειρά σου μην τα λες γιατί μια μέρα κρύα μπορεί και οι κομμουνιστές να ‘ρθουν στην εξουσία» (με την κακή την έννοια).

Από τη μαντάμ στη βαρόνη Φον Σταφ

Dearest Madam Athineou,

Howdy! Είδαμε πρόσφατα τον Αλέξη Τσίπρα, σε ομιλία του στη Νέα Υόρκη (Πανεπιστήμιο Columbia) να έχει βάλει μπροστά στο όνομα της Μέρκελ αντί της λέξης «μαντάμ» – για το οποίο λοιδορήθηκε από εξυπνάκηδες στην περιβόητη συνέντευξη για το CNN που είχε πάρει η Αμανπούρ – τη λέξη «μίσις» (sic), αντί του «μίσιζ». Ετσι παλαιότερα, ακόμα και από διακεκριμένους δημοσιογράφους, λοιδορήθηκε ο 43ος πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Γουόκερ Μπους επειδή είπε grecian αντί του greek, λες και είναι λάθος! Και τα δύο είναι σωστά αλλά πού να το καταλάβουν μερικοί. Και τα δύο είναι και ουσιαστικά και επίθετα.

Αλλά και στο «μαντάμ» κακώς ειρωνεύτηκαν το αριστερό – πάλαι ποτέ – αγόρι, αφού το madam με το επώνυμο ταιριάζει καλύτερα σε αξιωματούχο κυρία και δη καγκελάριο.

Very affectionately yours,
Νικ. Κασνακίδης. Χαλάνδρι

Να ρωτήσουμε καλού κακού και την βαρόνη Φον Σταφ του σαβουάρ βιβρ, dear Νικ., για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο πού και πότε τσαμπουνάμε – πάλαι ποτέ αριστερά αγόρια ή μη – το «μαντάμ». Αλλιώς ας… περιοριστούμε στα επτανησιακά αρέκια για τα περαιτέρω: «Παρντόν μαντάμ, δεν είστε εσείς που κάποιο βράδυ / με του φιλιού σας με μεθύσατε το χάδι;».