Τα εργασιακά δεν προσφέρονται για ατάκες

Το λένε τα χρονικά της σύνθεσης της κυβέρνησης. Στο Οικονομικών, η κατανομή των ρόλων έγινε με όρους ισορροπίας. Τον γενικό γραμματέα Γιώργο Μέργο τον ήθελε η ΝΔ. Και τον επικεφαλής του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων Πάνο Τσακλόγλου τον ήθελε ο υπουργός Στουρνάρας.

Ο Τσακλόγλου έτρεχε κυρίως στις Βρυξέλλες. Κούφανε πάντως διάφορα στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ με τις σκληρές απόψεις του για την οικονομική πολιτική. Αυτές όμως διατυπώθηκαν σε κλειστές συναντήσεις. Αντιθέτως, ο Μέργος λησμόνησε τους κανόνες της κοινωνίας της πληροφορίας όταν είπε en passant, μιλώντας στην Ενωση Ασφαλιστικών Εταιρειών, ότι ο βασικός μισθός στην Ελλάδα είναι υψηλός και λειτουργεί ανασταλτικά για την ανάπτυξη.

Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί. Και σε περιβάλλον ξηλώματος των εργασιακών σχέσεων, αποδιάρθρωσης των συλλογικών συμβάσεων και εκρηκτικής ανεργίας, προσέχει κανείς τι λέει. Ιδίως αν λέει δημοσίως πράγματα που συζητούν έλληνες και ξένοι τεχνοκράτες κατ’ ιδίαν. Στους κύκλους αυτούς το consensus ήταν και παραμένει ότι για την Ελλάδα δεν υπάρχει άλλη λύση από την περαιτέρω συμπίεση του εργατικού κόστους, εφόσον έχει εγκαταλειφθεί η ιδέα της εξόδου από το ευρώ, άρα δεν υπάρχει η δυνατότητα να υποτιμηθεί το νόμισμα. Ο παθών έσπευσε να τα μαζέψει με δικαιολογίες του στυλ ότι απομονώθηκε η φράση του από τα συμφραζόμενα και έτσι παρερμηνεύθηκε, αλλά όταν είσαι στην κυβέρνηση δεν σου περνάει το να λες ότι έγινε μοντάζ στο βίντεο, όπως έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ με τον Διαμαντόπουλο.

Στουρνάρας και Βρούτσης βγήκαν λοιπόν να μαζέψουν τα του Μέργου με δηλώσεις και κόντρα δηλώσεις. Ωστόσο, η ζημιά έγινε. Και μάλιστα σε μια φάση που η κυβέρνηση, έχοντας στο μυαλό της τις ιδιωτικοποιήσεις που έχει στο πρόγραμμα, κοιτάει να δει πώς και τι πρέπει να αλλάξει στα εργασιακά – και μάλιστα με αμυντικό πνεύμα, για να το πούμε κομψά. Ηδη η εβδομάδα άρχισε με το υπουργείο Εργασίας απολογούμενο για το θέμα της περιστολής των απεργιών. Αρα, δεν υπήρχε λόγος να επιβαρυνθεί μια ήδη βεβαρημένη ατζέντα. Πόσω μάλλον σε μια περίοδο όπου  η αντιπαλότητα της ΝΔ με τον ΣΥΡΙΖΑ έχει πάρει τα χαρακτηριστικά ενός ιδιότυπου πολιτικού παιχνιδιού, στο οποίο ο ένας προσπαθεί να τσακώσει τον άλλον ή μάλλον να τον πιάσει στα πράσα. Η ΝΔ προσπαθεί να δείξει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κρύβει μια ακραία αριστερίστικη αντίληψη. Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να δείξει ότι η ΝΔ κρύβει μια σκληρή νεοφιλελεύθερη οικονομική προσέγγιση. Η συλλογιστική, σε αμφότερες τις περιπτώσεις, είναι καθαρή. Η ΝΔ θέλει να κρατήσει την Κουμουνδούρου μακριά από τον μεσαίο χώρο. Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να συντηρήσει την οργή των εργαζομένων απέναντι σε μια πολιτική λιτότητας που έχει περικοπές αλλά όχι ορίζοντα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι δηλώσεις Μέργου δεν βοήθησαν το κυβερνητικό στρατόπεδο. Και αυτό γιατί δεν πρέπει κανείς να ξεχνά ότι η πολιτική διεξάγεται σήμερα σε ένα περιβάλλον όπου ανθούν οι θεωρίες συνωμοσίας. Και οι ισχυρότερες θεωρίες συνωμοσίας είναι αυτές που αφορούν τα οικονομικά. Η ειρωνεία είναι ότι στην ομιλία του στο Ακροπόλ ο Τσίπρας ζήτησε από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να προσέχουν τι λένε δημοσίως. Μάλλον αντίστοιχη παραίνεση πρέπει να γίνει και προς τα κυβερνητικά στελέχη. Η εποχή δεν προσφέρεται για ατάκες.