Στον τελικό με… πολεμοφόδια

Περίμεναν 33 χρόνια για αυτή τη συνάντηση: ΠΑΟΚ και Αρης θα αντάμωναν και πάλι στο χορτάρι σε τελικό κυπέλλου ποδοσφαίρου το 2003. Δεν υποστήριζα κάποια από τις δύο ομάδες αλλά από τη στιγμή που ο αγώνας θα γινόταν στη Θεσσαλονίκη, όπου ζούσα τότε, δεν ήθελα να λείπω από το ραντεβού. Τα δυσεύρετα εισιτήρια είχαν διοχετευτεί μόνο σε σωματεία οργανωμένων οπαδών. Απευθύνθηκα σε σύνδεσμο του Αρη, εξασφαλίζοντας όχι μόνο μια θέση στο γήπεδο, αλλά και στην πρώτη γραμμή μιας τυφλής σύγκρουσης.

Στο δρόμο για το γήπεδο το αυτοκίνητο που μοιραζόμουν με γνωστούς μου, οπαδούς του Άρη, σταμάτησε έξω από το εργοστάσιο ΤΙΤΑΝ. Κατέβηκαν και οι τρεις, έψαξαν στα νταμάρια και γύρισαν κουβαλώντας πέτρες. «Τι τις θέλετε;» ρώτησα με αφέλεια. «Εάν δούμε στο δρόμο τα παόκια τι νομίζεις ότι θα κάνουμε;» μου είπε ο οδηγός.
{{{ moto }}}
Φορτωμένοι με τα πολεμοφόδια συνεχίσαμε προς το Χαριλάου. Εκεί μαζεύονταν συνδεσμίτες και φίλαθλοι του Άρη από όλη την Ελλάδα για να κατευθυνθούν ως ενιαίο μπλοκ προς το γήπεδο της Τούμπας. Η πομπή ήταν μέρος του αστυνομικού σχεδιασμού. Εάν είχαν όλα τα μέλη της μιας πλευράς μαζεμένα σε μια ελεγχόμενη διαδρομή θα απέφευγαν αναπάντεχες συναντήσεις και οδομαχίες.

Η πορεία μέχρι το γήπεδο είχε σπασμένα μπουκάλια, φλεγόμενους κάδους σκουπιδιών, μυρωδιά φτηνής ρετσίνας. Μόλις φτάσαμε έξω από τις θύρες αποδείχτηκε ότι τζάμπα κάποιοι πλήρωσαν για εισιτήριο. Ο όχλος όρμησε προς τις κερκίδες παραμερίζοντας τους αστυνομικούς, ακυρώνοντας την όποια –υποτυπώδη- διαδικασία σωματικού ελέγχου. Όσοι βρίσκονταν ακόμη έξω από το γήπεδο πετούσαν μικρά πακετάκια με φωτοβολίδες σε εκείνους που είχαν μπει μέσα. Τον αγώνα θα παρακολουθούσε εκείνη τη βραδιά όποιος ήθελε, οπλισμένος με ό,τι ήθελε.

Η αναμέτρηση διακόπηκε κάμποσες φορές από φωτοβολίδες ή ρίψεις άλλων αντικειμένων. Ο Άρης ηττήθηκε με 1-0 (το ίδιο αποτέλεσμα με το οποίο είχε νικήσει τον ΠΑΟΚ στον τελικό του 1970). Με τη λήξη, μια μερίδα οπαδών των ηττημένων προχώρησαν σε βανδαλισμούς. Ξήλωναν πλαστικά καθίσματα και τα έριχναν προς τον αγωνιστικό χώρο. Τα προστατευτικά κάγκελα όμως που είχαν τοποθετήσει οι Αρχές ήταν τόσο ψηλά που αρκετά καθίσματα έβρισκαν σε αυτά και επέστρεφαν πάνω στα κεφάλια των ίδιων οπαδών που τα είχαν εκσφενδονίσει.