Χορός σαν κραυγή απελπισίας

^«Είμαι χορευτής. Είμαι Αφρικανός. Αλλά δεν είμαι αφρικανός χορευτής». Ο Φοστέν Λινιεκουλά είναι μια συγκινητική περίπτωση δημιουργού, μια ανθρώπινη περιπέτεια και μια αέναη προσπάθεια να κατορθώσει το απίθανο στη χώρα του, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Ο σύγχρονος χορογράφος που έκανε το σώμα του γλώσσα του πολιτικού του λόγου εμφανίζεται στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών παρουσιάζοντας ένα πολύ προσωπικό σόλο, δίνοντας ένα σεμινάριο και συζητώντας με το κοινό για την Αφρική, τη ζωή σε συνθήκες εμφυλίου πολέμου και τις ελπίδες που γεννά η ενασχόληση με την τέχνη.

Στο επίκεντρο της καλλιτεχνικής του ανησυχίας βρίσκεται η ταλαιπωρημένη χώρα του: η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (πρώην Ζαΐρ, πρώην Βελγικό Κονγκό). Στο «Le Cargo», το πρώτο του σόλο, ο χορογράφος επιστρέφει στο σώμα και την κίνηση ως τα κατεξοχήν εργαλεία κατανόησης και καταγραφής της Ιστορίας. Πώς μπορεί να «μιλήσει» με τον χορό του για τη μνήμη και την εξάλειψή της; Για τον πόλεμο και τη βία που έχει βιώσει η χώρα του, η οικογένειά του και οι φίλοι του;

Το σώμα μπορεί να βασανιστεί, να σημαδευτεί, να δεχτεί χτυπήματα, κλωτσιές αλλά και φιλιά. Επίσης το σώμα μπορεί να γίνει ένας τόπος εξέγερσης, άρνησης, επανάστασης. Το σώμα είναι μια χώρα και όχι ένας μυστικός κήπος. Μια δημοκρατία διεκδίκησης και ανακούφισης. Αυτό το είναι το εργαλείο που χρησιμοποιεί και ο Φοστέν Λινιεκουλά για να αφηγηθεί τη βιογραφία του στο «Le Cargo».

Ο δημιουργός δέκα έργων, τα οποία έχει παρουσιάσει με την ομάδα του σε όλο τον κόσμο, σπούδασε λογοτεχνία και θέατρο και στράφηκε αργότερα στη μουσική και στον χορό. Τα τελευταία χρόνια η φήμη του απέφερε συνεργασίες με κέντρα χορού και διεθνή φεστιβάλ στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ.
Το 2006 εγκατέλειψε την πρωτεύουσα Κινσάσα και εγκαταστάθηκε στο Κισαγκάνι, απ’ όπου κατάγεται. Εκεί πραγματοποιεί το όνειρό του: την ανοικοδόμηση ενός κέντρου τέχνης, έρευνας, εκπαίδευσης και παραγωγής για τον χορό, τη μουσική, το θέατρο και το βίντεο.

Η ομάδα του ονομάζεται Καμπάκο, από το όνομα ενός στενού του φίλου που πέθανε από πανούκλα.    

O Λινιεκουλά έλαβε το 2007 το μεγάλο Βραβείο Πρινς Κλάους για τον πολιτισμό και την ανάπτυξη και συνεργάζεται με το θέατρο KVS στις Βρυξέλλες, ενώ είναι μέλος της Ακαδημίας των Τεχνών της Κολωνίας.

Τα κείμενα που χρησιμοποιεί στα έργα του είναι του Βούμι. Του  στενού παιδικού φίλου του, ποιητή Αντουάν Βουμίλια Μουχίντο, ο οποίος φυλακίστηκε το 2001 ως ύποπτος μετά το πραξικόπημα κατά του Προέδρου Λοράν Ντεζιρέ Καμπιλά.

Ιστορίες αγάπης και σκότους
Ο Λινιεκουλά πιστεύει βαθιά ότι η τέχνη λειτουργεί ως αντίδοτο στην κρίση, ως καταλύτης αφύπνισης συνειδήσεων, ως κραυγή δύναμης, ως ξόρκι της απελπισίας. Και καθώς ο χορός του διηγείται ιστορίες αγάπης και σκότους, το μήνυμά του παραμένει αισιόδοξο: το σώμα είναι η επιβεβαίωση της ζωής που συνδέει αυτά που ζήσαμε με αυτά που ονειρευόμαστε να ζήσουμε, αυτά που θα οικοδομήσουμε σαν απάντηση στα ερείπια του παρελθόντος.