«Είμαι υπερήφανη για τον γιο μου»

«Είμαι πάρα πολύ υπερήφανη για τον γιο μου, που αγωνίζεται ενάντια σε μια παράνομη, σάπια και άνομη κοινωνία. Θα τον υπερασπιστώ μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματός μου», δήλωσε  στον Alpha η μητέρα του Ρωμανού, Παυλίνα Νάσιουτζικ (στη φωτογραφία). «Ολα ξεκίνησαν με τη δολοφονία του φίλου του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου», είπε.

Η παλια συνεντευξη. Πριν από πέντε χρόνια η μητέρα του νεαρού κατηγορούμενου, η συγγραφέας Παυλίνα Νάσιουτζικ, είχε μιλήσει για τον γιο της σε συνέντευξή της στο κυπριακό περιοδικό «Φιλελεύθερος». Αφού περιέγραφε πώς η ίδια βίωσε την κατάθλιψη με αφορμή την πολύχρονη δικαστική περιπέτεια του πατέρα της Αθανάσιου Νάσιουτζικ για τη δολοφονία του συγγραφέα Θανάση Διαμαντόπουλου, εξηγούσε μεταξύ των άλλων και την επίδραση του παιδιού της στη ζωή της αλλά και πτυχές της σχέσης που οι δυο τους, μητέρα και γιος, είχαν αναπτύξει. «Ηταν τόσο τρομακτικές τότε οι συνθήκες, που κανείς δεν μπορεί να μιλήσει για ευτυχία. Δεν πέθανα, δεν αυτοκτόνησα, βγήκα από την κατάθλιψη και απέκτησα έναν οδηγό ζωής. Είχα κάτι στο οποίο μπορούσα να καταφύγω. Στο τέλος, ο Γιώργος (σ.σ.: ο σύζυγός της) με έπεισε να κάνω ένα παιδί και έτσι έμεινα έγκυος στον γιο μου. Εκεί αποκαταστάθηκαν πολλές ισορροπίες, πολλά πράγματα ανατράπηκαν…», έλεγε.

«Ενα παιδί ισορροπεί έναν άνθρωπο που πάσχει από κατάθλιψη;», τη ρωτούσε η δημοσιογράφος και η κ. Νάσιουτζικ απαντούσε : «Μακροπρόθεσμα όχι. Αλλά όταν είναι ένα οξύ ατομικό γεγονός όπως εκείνο που ζούσα εγώ, ναι. Βέβαια ένα παιδί, μελλοντικά, μπορεί να σε ξαναρίξει στην κατάθλιψη, μπορεί και να σε ξεκάνει. Μέχρι τα πρώτα 10 χρόνια του παιδιού έχεις τη χαρά ότι διαμορφώνεις έναν άνθρωπο, ότι του δίνεις αρχές που μπορεί να είναι και ενάντια σε ό,τι προηγήθηκε, να είναι κάτι καινούργιο. Μια φορά, για παράδειγμα, που έγραφε ο γιος μου διαγώνισμα στην Ιστορία, μου λέει: “Ελα μαμά να διαβάσουμε Ιστορία” και του απαντάω, “χέσε την Ιστορία, θα διαβάσουμε Μάριο Χάκκα”. Μου λέει, “μαμά, είσαι τρελή;”. Εγώ ήξερα ότι την Ιστορία θα την ξεχάσει, το κείμενο του Χάκκα όμως δεν θα το ξεχάσει ποτέ. Ο Χάκκας θα του μείνει… Το πιστεύω αυτό. Και ο ίδιος το θυμάται ακόμα», υποστήριζε η κ. Νάσιουτζικ και κατέληγε: «Το προσωπάκι του Νικολάκη, του γιου μου, την ώρα που κοιμόταν. Αυτό είναι ευτυχία».