Τι σου είναι η ελληνική πίστα! Τσακμάκι. Με το που ανακοινώθηκαν οι γάμοι μεταξύ ατόμων ιδίου φύλου στη Γαλλία, ολόκληρο αφιέρωμαέστησε η Κατερίνα Στικούδη με τις φίλες της από ελληνικής πίστας. Τα διεθνή κοινωνικά σημεία των καιρών τα πιάνουν σαν... πουλιά στον αέρα. Με τα εγχώρια έχουν ένα πρόβλημα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά Αγδίκιωτοι πλουτίσαντες, μάνα μ’
Αγαπητή Φοίβη,
There is one reality for bankers, another for the rest of us («Υπάρχει μία πραγματικότητα για τους τραπεζίτες και μία άλλη για όλους εμάς τους υπόλοιπους»): από τη συνέντευξη Τύπου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στις 10 Ιανουαρίου, περιοδικό «Τάιμ».
Με την κατάργηση του ασύλου δεν μπορώ να αναζητώ υπευθύνους της κλοπής του πορτοφολιού μου ακριβώς έξω από το πανεπιστημιακό μου γραφείο, εκτός φυσικά από την οικονομική κρίση και τη στιγμιαία απροσεξία μου.
Αποτελεί όμως μια αφορμή να δούμε μερικά, έστω δευτερεύουσας σημασίας, φαινόμενα που συμβαίνουν δυστυχώς στο τραπεζικό σύστημα εν Ελλάδι και διεθνώς και τα οποία επιβεβαιώνουν μεταξύ άλλων την αλήθεια της διαπίστωσης στο παραπάνω μότο του άρθρου του έγκριτου περιοδικού.
Ετσι, ως αντίδοτο των φοβερών ντιρέκτ (κατά την πυγμαχική ορολογία) που δεχόμαστε ακαταπαύστως αυτές τις ημέρες από τους «σοφούς» του κ. Στουρνάρα.
Στο πορτοφόλι μου λοιπόν εκτός ολίγων μετρητών (όσα μπορεί να απομένουν στην τσέπη ενός συνταξιούχου) υπήρχαν και δύο πιστωτικές κάρτες μεγάλων ελληνικών τραπεζών.
Χρησιμοποιώ συστηματικά πιστωτικές κάρτες (παρά την προ 20ετίας συμβουλή ανώτατου αξιωματούχου του υπουργείου Οικονομικών περί του αντιθέτου!) για γνωστούς και ευνόητους λόγους.
Στην άμεση ακύρωση και αίτηση αντικατάστασης των καρτών, η μία των τραπεζών με εξυπηρέτησε σε διάστημα πέντε ημερών, η άλλη όμως (παραμένουσα πεισματικά ανύμφευτος γεροντοκόρη) έκανε
σχεδόν δύο εβδομάδες! (Για να είμαι δίκαιος, μεσολαβούντων και των ελληνικών βραδυδρομίων…)
Για να μην ταλαιπωρώ όμως τους αναγνώστες σας με ανούσιες, δευτερευούσης σημασίας λεπτομέρειες, προχωρώ αμέσως στη σύγχρονη πραγματικότητα της κυριαρχίας των τραπεζιτών.
Στην πρώτη τράπεζα η ενεργοποίηση της κάρτας μου έγινε πολύ απλά και γρήγορα σε ένα ΑΤΜ. Η δεύτερη έχει καταργήσει αυτήν τη διαδικασία και ζητεί την τηλεφωνική ενεργοποίηση.
Αναγκάστηκα λοιπόν να υποστώ μια πρωτοφανή ανάκριση σε προσωπικά δεδομένα – μόνο πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων και ομάδα αίματος δεν μου ζήτησαν – για την περίφημη ταυτοποίηση (έχει καταντήσει, Φοίβη μας, η λέξη του συρμού).
Και εκεί που είπα «τελειώνουν τα βάσανά μου», σκάει η ερώτηση:
– Πέστε μας και για την τελευταία συναλλαγή που θυμάστε.
Απαντώ με ένα ποσό που πλήρωσα σε ένα μηχάνημα της τράπεζας.
– Λάθος, εννοούμε συναλλαγή με την απολεσθείσα κάρτα! Η κάρτα σας δεν είναι δυνατό να ενεργοποιηθεί.
Τι να κάνω, ψάχνω στον υπολογιστή μου και τους ξαναπαίρνω την άλλη μέρα. Ξανά από την αρχή ΑΦΜ, ΑΔΤ, τον πατέρα σας, τη μάνα σας κ.λπ., κ.λπ. «Ασ’ τους, ευλογημένη, να αναπαυθούν εκεί που βρίσκονται».
Ετοιμος πια και για την αναμενόμενη τελευταία ερώτηση, πετάω θριαμβευτής το νούμερο.
– Μάλιστα. Η κάρτα σας ενεργοποιήθηκε από αυτήν τη στιγμή.
– Μπορώ να σας κάνω και εγώ μία ερώτηση, από περιέργεια. Θυμάστε εσείς το αντίστοιχο ποσό από την τελευταία συναλλαγή σας;
– Ασφαλώς και το θυμάμαι, αλλά εγώ, κύριε, κάνω τις ερωτήσεις και δεν δίνω απαντήσεις…
Εκκολαπτόμενη τραπεζίτης (banker) ή madame!
«Γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε;». Οι τράπεζες, οι εταιρείες πετρελαίων κ.ά. είναι από τις επιχειρήσεις που μονίμως κερδίζουν.
Αν υπάρξει περίπτωση ζημιών ή χρεοκοπίας, υπάρχουμε εμείς (εσείς και εγώ, αγαπητή Φοίβη, και μερικά ακόμη εκατομμύρια συνάνθρωποί μας) να τις σώσουμε…
Ευχές για λίγη καλοκαιρία γιατί μας τελειώνει το πετρέλαιο.
Υμέτερος, Κυριάκος Παπαϊωάννου,
Θεσσαλονίκη
Θεσσαλονίκη
Να μην περιπέσουμε στη μελαγχολία των «Αγδίκιωτων φταιξιμάτων» του ράπερ B.D. Foxmoor και των Active Member, αγαπητέ Κυριάκο. Να το πάμε στο πιο χαλαρό, πιο «εθνικό», πιο καρβέλειο: «Καπνίζοντας και συζητώντας / θα περάσουμε και σήμερα / πίνοντας τσάι αντί για καφέ / και κοιτάζοντας έκπτωτους βασιλείς / και βασιλείς / και δολίως πλουτίσαντες / και πτωχούς και πτωχεύσαντες / όλους εκεί μαζί…». Ή μήπως ολίγη από Σταμάτη Γαρδέλη; «Εγώ δεν θέλω μεροκάματο. / Θέλω χιλιάρα μηχανή και θάνατο. / Θέλω βία και αγωνία / και σε φτύνω, κοινωνία». Βοήθειά μας!
Των περασμένων μεγαλείων…
Αγαπητή Φοίβη
Ας σκύψουμε στην περίπτωση του ΣΔΟΕ σε ένα ελληνικό κράτος με τους πολιτικούς που σήμερα καταγγέλλουμε, βρίζουμε, οικτίρουμε.
Ανεξάρτητα από το τι θα αποφέρει η όποια απόπειρα από αυτούς που κινούν τα νήματα έξω αλλά και τους δικούς μας μέσα («γίγαντες» όλοι και «σωτήρες» τρικομματικοί) με τα 2.000 ονόματα (καρχαρίες) της περιβόητης λίστας Λαγκάρντ, τα 54.000 άλλα και τα 2 εκατ. (μαρίδα) φορολογουμένων με ετήσιες κινήσεις 300.000 ευρώ, ένα είναι σίγουρο: το ΣΔΟΕ από την πρώτη ημέρα που «στήθηκε» με στόχο, υποτίθεται, να ελέγχει τους παρανομούντες φορολογουμένους, να προστατεύει τα δημόσια έσοδα και να συλλαμβάνει τους φοροφυγάδες, λειτούργησε ποτέ ανάλογα; Μπορεί ο κάθε εφοριακός να μην «εκβιάζεται» με πολιτική πίεση;
Μάλλον μας δούλευαν άγρια και σήμερα πιο πολύ με την τεχνολογία και την απουσία πρωτοκόλλων! Και για όποια αντίρρηση, μάρτυρες οι Εξεταστικές με τις ψευτοκάλπες σε μιαν ανύπαρκτη Βουλή. Ως προς τις ευθύνες, να σου βράσω τους καθηγητάδες, συνταγματολόγους, ποινικούς, ειδήμονες στα κανάλια.
ΥΓ: Και την Αρβελέρ από το Παρίσι, εδώ, μέρα – νύχτα: «Τέρμα, η Ελλάδα πάσχει από αναξιοκρατία»!
Γιάννης Π. Κορδής,
Κιάτο
Κιάτο
«Ελλάδα, που σου έβαλαν / στα μάγουλά σου ρουζ, / μα θάλασσες γαλάζιες / ονειρεύεται ο νους. / Ελλάδα των φτωχών / των περασμένων μεγαλείων, / τα μπλουζ που τραγουδάς, / τα μπλουζ των Βαλκανίων», που τραγουδάει, αγαπητέ Γιάννη, και ο συνονόματός σας Κότσιρας σε νέο CD. Για το ΣΔΟΕ αυτής της Ελλάδας δεν ομιλούμε;
Google news
