ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Το απέναντι πεζοδρόμιο

Βασιλική Πιερρακάκη

Διατηρώ φαρμακείο στη Λ. Συγγρού κοντά στο μετρό Φιξ. Από τον Ιούλιο 2012 ακριβώς απέναντι από το φαρμακείο μου και μπροστά από την Εθνική Τράπεζα κάθε βράδυ κοιμούνται δυο συμπολίτες μας. Ερχονται κατά τις 7 το βράδυ (το καλοκαίρι λίγο αργότερα) και φεύγουν νωρίς το πρωί. Χρησιμοποιούν κουβέρτες και στρώματα τα οποία στρώνουν στο πεζοδρόμιο και αποθηκεύουν σε ένα καρότσι σουπερμάρκετ το πρωί πριν φύγουν.

Το πρόγραμμά τους είναι καθημερινά το ίδιο: ξυπνούν, πλένονται με νερό από ένα μπουκάλι, ντύνονται, χτενίζονται χρησιμοποιώντας ένα μικρό καθρέφτη και μαζεύουν τα λιγοστά τους πράγματα για να φύγουν. Εκτός, βέβαια, από τα παραπάνω, τα οποία φαντάζομαι θα έχουν παρατηρήσει γύρω τους πολλοί από εμάς, το συγκεκριμένο ζευγάρι έχει και κάποιες άλλες συνήθειες: λίγο πριν φύγουν, αγκαλιάζονται, ανταλλάσσοντας τρυφερές ματιές. Η γυναίκα διορθώνει τα ρούχα του άντρα της, ενώ αυτός της χαϊδεύει τα μαλλιά. Επιβεβαιώνουν με αυτόν τον τρόπο ότι ακόμα μια κρύα, επικίνδυνη νύχτα μόλις πέρασε; Ισως… Υπόσχονται μεταξύ τους αγάπη και αφοσίωση; Ισως…

Μπορεί, απλά και μόνο αυτή η περίεργη για τα δεδομένα συνήθεια να τους θυμίζει την προηγούμενη ζωή τους, την προηγούμενη καθημερινότητά τους και να τους γεμίζει (όσο είναι εφικτό) δύναμη και αισιοδοξία. Αλλωστε «πάντα δύο είναι καλύτερα από ένας» όπως λέει και ένας φίλος.

Ο άντρας δούλευε σε οικοδομή ενώ η γυναίκα καθάριζε σπίτια. Από τον περασμένο Ιούλιο που απολύθηκαν «μετακόμισαν» στο απέναντι πεζοδρόμιο. Κάθε πρωί που έρχομαι να ανοίξω το φαρμακείο μου παρακαλώ από μέσα μου να μην τους δω εκεί, να μάθω ότι κάτι άλλαξε στη ζωή τους, ότι κάποιος τους έδωσε δουλειά, αν όχι σπίτι, ότι κάποιος μπόρεσε να τους εξασφαλίσει ένα διαφορετικό παρόν, εκτός από την προσφορά φαγητού ή επιπλέον σκεπασμάτων πεζοδρομίου!

Τα υφαντά της Κρήτης

Γιώργος Ν. Παπαδόπουλος

ΦΥΣΙΚΟΣ

Πολλά μπράβο για τη συνέντευξη της κυρίας Βαρβάρας Τερζάκη – Παλλήκαρη στον Σταύρο Θεοδωράκη που δημοσιεύσατε στα «ΝΕΑ» της 19-20 Ιανουαρίου 2013. Η συνέντευξη αυτή έχει τα εξής στοιχεία: εύστοχες ερωτήσεις, εξαιρετικές απαντήσεις από την κ. Τερζάκη. Απαντήσεις που, μέσα από τη δωρική διατύπωση και ακρίβεια που τις χαρακτηρίζουν, αφενός μεν δείχνουν το πάθος και το μεράκι που έχει η κ. Τερζάκη για όλα τα παραδοσιακά στοιχεία του τόπου της και αφετέρου, και το σημαντικότερο, ενημερώνουν τους αναγνώστες για την πολύτιμη πολιτιστική μας κληρονομιά – στη συγκεκριμένη περίπτωση για τα υφαντά της Κρήτης – που την υποβαθμίσαμε και τη λησμονήσαμε μέσα στον άκρατο καταναλωτισμό της πλαστικούρας που κυριάρχησε στη ζωή μας τα τελευταία 50 χρόνια. Δυστυχώς!

Μακάρι οι γυναίκες της Κρήτης – ιδιαίτερα οι νεότερες – να ενστερνιστούν τα γοητευτικά οράματα της κ. Τερζάκη και να ξαναζωντανέψουν τους αργαλειούς, τα σχέδια, τα χρώματα και τελικά τη μαγεία των κρητικών υφαντών. Αν το κάνουν με τη βοήθεια των παλαιότερων (όχι και πολύ) κυριών της Κρήτης, τότε και οι ίδιες θα έχουν κερδίσει την ικανοποίηση της αισθητικής της κρητικής αρχοντιάς και θα νιώσουν ότι όντως κρατάνε από τις μαγικές κυρίες της Κνωσού. Εύχομαι να το κάνουν.

Επίσης μια ιδέα θα ήταν να εκδοθεί ένα λεύκωμα με αυτά τα υπέροχα υφαντά και τα σχέδιά τους. Πιστεύω ότι, παρά τις δυσμενείς οικονομικές συγκυρίες,  θα βρισκόντουσαν αρκετοί χορηγοί να ενισχύσουν την προσπάθεια. Και πάλι μπράβο για την επιτυχή προβολή του θέματος.

Αντιγραφή και πολιτική

Γεώργιος Χατζηαθανασίου

ΙΑΤΡΟΣ

Οταν αντιγράφεις από έναν, αυτό λέγεται «κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας», ενώ όταν αντιγράφεις από πολλούς μαζί, αυτό λέγεται «έρευνα». Οι άνθρωποι που είναι ανίκανοι να κάνουν σωστά έστω και μία απλή αντιγραφή λέγονται «σύνολο της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας». Η δυνατότητα να μπορέσεις να αντιγράψεις στο μέλλον αυτά που σήμερα κατακρίνεις λέγεται «αντιπολίτευση».

Αυτός που αντιγράφει κάθε χρόνο ακριβώς τις ίδιες προτάσεις, χωρίς να αλλάζει τίποτα, λέγεται «ανώτατο στέλεχος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου». Αυτός που αντιγράφει όσα μοιάζουν σωστά στη θεωρία αλλά απέτυχαν τελείως όταν δοκιμάσθηκαν στην πράξη, λέγεται «πρωτοκλασάτο στέλεχος της Αριστεράς».

Αυτός που αντιγράφει μόνο όσα λέει η γερμανίδα Καγκελάριος λέγεται «ηγέτης ευρωπαϊκής χώρας». Αυτός που αντιγράφει μόνο μέτρα λιτότητας και υπερφορολόγησης, αλλά δεν ξέρει να προσθέσει στο κείμενο μέτρα ανάπτυξης, παραγωγικότητας και κοινωνικής πρόνοιας λέγεται «έλληνας υπουργός Οικονομικών».

Αυτός που ψηφίζει ένα κείμενο που έχει αντιγραφεί χωρίς να το έχει διαβάσει ποτέ, λέγεται «κυβερνητικός βουλευτής». Αυτός που καταψηφίζει το ίδιο κείμενο, χωρίς να προτείνει καμία λύση, ή προτείνοντας κάτι που είναι τελείως αδύνατο να γίνει, λέγεται «βουλευτής της αντιπολίτευσης».

Αυτός που θέλει να τα γκρεμίσει όλα, για να χτίσει ότι θέλει ο ίδιος, χωρίς να νοιάζεται αν αυτό που θα χτίσει θα αρέσει και στους άλλους και αν θα είναι καλύτερο ή χειρότερο από τη σημερινή κατάσταση, λέγεται «προοδευτικός ριζοσπάστης».

Υπάρχει, τέλος, αυτός που πιστεύει, ότι ο ανίκανος που είναι στην αντιπολίτευση θα κυβερνήσει στο μέλλον καλύτερα από τον ανίκανο που κυβερνάει τώρα. Αυτός που το πιστεύει αυτό με σιγουριά λέγεται «οπαδός κόμματος», ενώ αυτός που έχει πολύ σοβαρές αμφιβολίες λέγεται «σκεπτόμενος ψηφοφόρος».

Και αυτός που απορρίπτει τη σκέτη αντιγραφή συνταγών του παρελθόντος και ζητάει βελτιώσεις σε όσα αντέγραψαν οι υπόλοιποι, σήμερα λέγεται «οραματιστής». Στο κοντινό μέλλον θα λέγεται «απογοητευμένος», και στο απώτερο μέλλον «αηδιασμένος»!

Στάθμευση αναπηρικών αυτοκινήτων

Χρήστος Σ. Αρβανίτης

Εδώ και δυόμισι χρόνια ναι μεν η χώρα έχει περιέλθει σε μία κατάσταση περιδίνησης (οικονομική κρίση) αλλά πρέπει να δείχνει και το κοινωνικό της πρόσωπο ιδίως στις ευπαθείς κοινωνικές  ομάδες όπως είναι τα άτομα με αναπηρία (δεν έχει σημασία το είδος της αναπηρίας, σωματική ή διανοητική, οι πολύτεκνοι, οι ανάπηροι πολέμου). Το κοινωνικό της πρόσωπο η χώρα πρέπει να το δείχνει στις ανωτέρω ευπαθείς κοινωνικές ομάδες γιατί η κοινωνική μέριμνα των ευπαθών κοινωνικών ομάδων είναι συνταγματική επιταγή (άρθρο 21 παρ 2&3). Αφορμή γι’ αυτήν την επιστολή ήταν μια επίσκεψή μου στη μαρίνα του Φλοίσβου όπου αν και υπάρχουν θέσεις στάθμευσης για άτομα με αναπηρία, μου ζήτησαν να πληρώσω τέλη στάθμευσης αν και έχω κάρτα για αναπήρους, και μια από τις χρησιμότητες της ανωτέρω κάρτας είναι να μην πληρώνω τέλη στάθμευσης όπου και αν βρεθώ. Το ανωτέρω ήταν ατόπημα του ατόμου που σκέφτηκε να βάλει τέλη στάθμευσης για τα άτομα με αναπηρία (ιδίως για τα άτομα που έχουν εκδώσει κάρτα). Το ατόπημα του ατόμου αυτού είναι μια μικρογραφία των ατοπημάτων που κάνει η κεντρική εξουσία σε σχέση με τις ευπαθείς κοινωνικά ομάδες (π.χ. περικοπή προνοιακών επιδομάτων, περικοπή συντάξεων γονέων που έχουν ανάπηρα τέκνα).

Ευθύνες για συντάξεις-μαϊμού

Σάκης Γαλιγάλης

ΠΑΠΑΓΟΥ

Σχεδόν τρία χρόνια μετά και το τυπικό ξέσπασμα της ελληνικής κρίσης, μάθαμε τον ακριβή αριθμό των συνταξιούχων-μαϊμού των κρατικών ασφαλιστικών ταμείων! Φαντάζομαι θα χρειασθούν τουλάχιστον άλλα τόσα για να αρχίσουμε να μαθαίνουμε και τα ονόματά τους. Οσο για την έντοκη επιστροφή των υπεξαιρεμένων, ακόμα κι αν παραπεμφθεί το θέμα στα διοικητικά δικαστήρια, έτσι όπως αυτά λειτουργούν, θα γίνουν φέξε μου και γλίστρησε…

Αλήθεια, τι πρόβλημα θα υπήρχε, πέραν της οποιασδήποτε άλλης ενέργειας, να μπλοκάραμε άμεσα: α) όλους τους τραπεζικούς λογαριασμούς των φερόμενων να έχουν εμπλοκή, ακόμα και των εγγυτέρων συγγενών τους και β) τη χορήγηση φορολογικής ακόμα και ασφαλιστικής ενημερότητας; Σιγά μην αναζητηθούν και πειθαρχικές ευθύνες των εμπλεκομένων δημοσίων ή τραπεζικών υπαλλήλων. Η δε αναζήτηση και ποινικών ευθυνών θα έμοιαζε αντικείμενο επιστημονικής φαντασίας.

Το πολύ που μπορεί να περιμένει κανείς από τη σημερινή διεφθαρμένη Ελλάδα είναι, υποθέτω, να παρθούν κάποια μέτρα  που να κάνουν στο μέλλον την επανάληψη του φαινομένου κάπως πιο δύσκολη. Τις ευθύνες για το κακό που ήδη έγινε, το πιθανότερο είναι ότι, θα τις πάρει το ποτάμι, στα πλαίσια της γενικότερης ατιμωρησίας, που δεκαετίες τώρα, αφήσαμε να βασιλεύει στη χώρα μας.

Πέραν όμως από όλα αυτά, έχουμε και τις πολιτικές ευθύνες όσων διετέλεσαν υπουργοί Εργασίας, μια και αυτοί είχαν την ευθύνη επιλογής των μελών των ΔΣ των κρατικών ασφαλιστικών ταμείων. Δεν ξέρω πόσο πίσω πρέπει να φτάσει κανείς γι’ αυτό. Λογικά, πρέπει να προηγηθεί κατανομή στον χρόνο των 45.991 περιπτώσεων.