Ο ΣΥΡΙΖΑ είμαι εγώ!

«Η Μαντάμ Μποβαρί είμαι εγώ!» έλεγε ο Γκιστάβ Φλομπέρ. Η προχθεσινή τηλεοπτική συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στην Ελλη Στάη θα μπορούσε να συνοψίζεται στην ίδια προσωπική παραδοχή: «Ο ΣΥΡΙΖΑ είμαι εγώ!». Τίποτε άλλο δεν βγάζει, άλλωστε, νόημα.

Μετά –  Ή, μάλλον, παράλληλα – με τον γύρο των ξένων πρωτευουσών έχουμε τον γύρο ραδιοφώνων και τηλεοράσεων. Ο Τσίπρας λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής του μηνύματος. Αλλά το μήνυμα δεν είναι άλλο από τον εαυτό του. Ο ΣΥΡΙΖΑ παρέχει διαβεβαιώσεις ότι θέλει να κρατήσει την Ελλάδα στο ευρώ και ότι μάχεται για την ανατροπή του οικονομικού προγράμματος, στο οποίο έχει δεσμευθεί η χώρα. Την ίδια ώρα υιοθετεί τις πάσης προελεύσεως κοινωνικές διαμαρτυρίες, με τελευταίο παράδειγμα τα τρακτέρ. Ωστόσο, όλα αυτά είναι εντόνως αντιφατικά. Η σύνοψη, όχι σε προσωπικό αλλά σε πολιτικό επίπεδο, είναι ότι ο Τσίπρας δίνει διαφορετικά μηνύματα σε διαφορετικά ακροατήρια. Καθησυχάζει τους έξω, ενώ υποδαυλίζει τα πάθη των μέσα. Με μοναδικό στόχο την εξουσία. Αν κόψεις δέκα χρόνια και το ονοματεπώνυμο, αλλά και πας από δεξιά στα αριστερά, θυμίζει πολύ τη μέθοδο του Κώστα Καραμανλή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει επίσης εκλογές. Και μάλιστα πριν από τις γερμανικές. Ωστόσο, η αστοχία ψηφιακού υλικού – λέγε με λίστα Λαγκάρντ – στη Βουλή έδωσε το φιλί της ζωής στην ηγεσία Βενιζέλου και μείωσε το πολιτικό ρίσκο της κυβέρνησης των τριών που έχει Πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά. Πριν από τη φασαρία με τη λίστα, ο Βενιζέλος ήταν ένα είδος βασιλιά Ληρ της Ιπποκράτους. Μεσαίοι και μεγάλοι πασόκοι ζητούσαν έξοδο από την κυβέρνηση με αντάλλαγμα τη στήριξή της α λα καρτ. Και στροφή προς τα αριστερά. Κάπως έτσι, όμως, η διακυβέρνηση των τριών θα γινόταν πύργος από τραπουλόχαρτα. Και το ΠΑΣΟΚ θα διολίσθαινε προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Η δυναμική αυτή αναστράφηκε όταν Ζωή Κωνσταντοπούλου και σία  τράβηξαν τον Τσίπρα σε στοχοποίηση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Λένε πως όταν πυροβολείς τον βασιλιά δεν πρέπει να αστοχήσεις. Ακριβώς αυτό έγινε όμως.

Ετσι, ο Αλέξης πάει ταξίδια και βγαίνει στα πλατό. Δημοσκοπικά ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πλαφονάρει. Οι αντίπαλοί του θα ήθελαν να δουν σε αυτό την αρχή της πτώσης. Περισσότερο όμως έχουμε να κάνουμε με παγίωση δυνάμεως. Ετσι όπως πάμε, η πρώτη εκλογική αναμέτρηση θα είναι οι ευρωεκλογές του 2014. Θα πραγματοποιηθούν στις αρχές του καλοκαιριού. Και σύμφωνα με τον νόμο Ραγκούση, υπάρχει η δυνατότητα να γίνουν ταυτόχρονα με τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές του φθινοπώρου της ίδιας χρονιάς. Θα προκρίνει αυτή τη λύση η κυβέρνηση; Η αλήθεια είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πολύ δυνατός στα αυτοδιοικητικά. Αν λοιπόν υποθέσουμε ότι πάει καλά στις ευρωεκλογές, το μάτριξ των αποτελεσμάτων θα είναι σύνθετο ώστε να επιδέχεται περισσότερες ερμηνείες. Δηλαδή, όλοι θα μπορούν να πουν ότι νίκησαν. Και να σώσουν τα προσχήματα.

Η στρατηγική είναι, στην πραγματικότητα, το μεγάλο έλλειμμα του Τσίπρα και των δικών του. Ο χειρισμός της λίστας Λαγκάρντ το αποδεικνύει. Το μπέρδεμα με τον αντιεξουσιαστικό χώρο το επιβεβαιώνει. Ωστόσο, είναι στις κάλπες του 2014, ιδίως τις αυτοδιοικητικές, που θα φανεί αν η Κουμουνδούρου έχει βάθος σκέψης ή αν απλώς σερφάρισε στο κύμα δυσαρέσκειας του Μνημονίου. Οι αυτοδιοικητικές εκλογές θα είναι και μια πρώτη δοκιμή για τις συμμαχίες που θέλει να κάνει ο Τσίπρας με άλλα κόμματα – κάτι που θα αποτελεί και πρόγευση για μια εναλλακτική διακυβέρνηση συνεργασίας.