Το αρνητικό ρεκόρ

Κάθε ρεκόρ σπάει ο φετινός Αρης. Οχι τόσο με την άθλια βαθμολογική συγκομιδή του αλλά με την τάση να αλλάζει κάθε τρεις και λίγο τους προπονητές.

Ας θυμίσουμε την όλη διαδρομή την τρέχουσα σεζόν: πρώτα ο Θωμάς Κατσαβάκης, τεχνικός με έφεση στην τακτική και έμπειρος στη μάχη για την αποφυγή του υποβιβασμού. Αποτέλεσμα: αποχώρηση ύστερα από ατυχή αποτελέσματα και μάλλον οι παράγοντες πίστεψαν πως εγκλωβίζει τους παίκτες. Μετά, η σκυτάλη δόθηκε στους Πασιαλή – Μπουγιουκλή και μολονότι τα πήγαν καλά στην αρχή, η συνεργασία δεν μακροημέρευσε. Το «ουδέν μονιμότερον του προσωρινού» στην περίπτωσή τους δεν εφαρμόστηκε. Κι ας ανέμεναν στον Αρη πως θα συνεργαστούν οι συγκεκριμένοι προπονητές άριστα με τα πιτσιρίκια. Χθες απολύθηκε(ή παραιτήθηκε, αν προτιμάτε), ο Αλκαράθ. Προσελήφθη όχι γιατί είχε κάτι σπέσιαλ το βιογραφικό του. Απλώς, ήταν φθηνός και η ταυτότητά του έγραφε «Ισπανός».

Ολα τα μέλη των διοικήσεων ευελπιστούν κάποτε να τους τύχει το τζακ ποτ με τον «νέο Βαλβέρδε». Και βλέπουν πως οι ισπανοί τεχνικοί τα πάνε καλά σε γενικές γραμμές στο ελληνικό ποδόσφαιρο και βοηθούν τα νέα παιδιά. Το φύλλο πορείας που δόθηκε στον Αλκαράθ επιβεβαιώνει το ναυάγιο των προσδοκιών.

Η αλήθεια είναι η εξής: ο Αρης μπήκε στο πρωτάθλημα με μύρια προβλήματα. Χωρίς ισχυρή διοίκηση. Δίχως πορτοφόλι για να κάνει μεταγραφές. Του βγήκε ο Αγκάνθο και ήρθαν κάποιες επιτυχίες. Αλλά ενίσχυση τον χειμώνα δεν υπήρξε, προτού εξασφαλιστεί φορολογική ενημερότητα. Με τους Ζαραδούκα, Τάτο, Διαμαντάκο ο Αρης μπορεί να ελπίζει. Εστω κι αν δεν υφίσταται σοβαρός σχεδιασμός και στηρίζεται σε δανεικούς. Χρειάζεται, όμως, παραπάνω παίκτες και κυρίως πλάνο για την επόμενη περίοδο, με την προϋπόθεση να μείνει στην κατηγορία. Και ασφαλώς να αξιοποιήσει τους παίκτες που προέρχονται από την ακαδημία του.

Χωρίς φυσικά να αντικαθιστά τους προπονητές στο κάθε στραβό αποτέλεσμα. Αυτός ο τρόπος αντενδείκνυται για τη δημιουργία καλής ομάδας.